Werk

Retrievers
De letterlijke vertaling van "retriever" is zoiets als "terugbrenger". De honden die tot het groepje retrievers behoren zijn dan ook min of meer specialisten in het opzoeken en apporteren van
geschoten wild. Het oudste retrieverras is de Curlycoated; het op een na oudste is de Flatcoated. Daarna volgden de Labrador Retriever en de Golden Retriever, die mogelijkerwijs een nog sterkere invloed van de geïmporteerde honden hebben ondervonden. In het noorden van Amerika ontstond de Chesapeake Bay Retriever en in Canada de Nova Scotia Duck Tolling Retriever, welke laatste in 1982 werd erkend door de Federation Cynologique Internationale (F.C.I.), de internationaal overkoepelende kynologische federatie. AI deze rassen, maar vooral de retrievers die zijn ontstaan in Engeland, hebben geschiedenissen die in elkaar grijpen. Ze zijn vaak meer dan een beetje aan elkaar verwant en hebben een aantal gelijke eigenschappen. De verschillen tussen de rassen zijn meestal terug te voeren op de inzichten van bepaalde fokkers uit de beginperiode. Bij een beschrijving van de Engelse retrieverrassen ontkomt men, door de grote onderlinge verwevenheid, niet aan een vergelijking tussen deze rassen.

Historie
De oorsprong van de Flatcoated Retriever ligt in Engeland, waar deze rashonden werden gebruikt om aangeschoten en dood wild te apporteren. Op jachtdagen kwamen veel honden met elkaar in aanraking, en hiervoor was een vriendelijk en gezeglijk karakter een eerste vereiste. Ook moesten de honden graag te water gaan en moeiteloos dichte dekking overwinnen zoals bramen en brandnetels.

Moed en uithoudingsvermogen waren nodig voor een dag hard werken. De basisingrediënten voor dit type jachthond zijn naar alle waarschijnlijkheid de St. Johns Dog, Spanielvariëteiten. Pointers en Setters. Door deze honden met elkaar te kruisen en hier weer selectie op toe te passen kreeg men honden die graag te water gingen, over een goede apporteer lust beschikten en een uitstekende neus hadden. Een van deze kruisingen, toen bekend als de 'Wavy-coated Retriever', was erg populair en met zijn neef de 'Curly Coated Retriever' werd hij door het hele land gebruikt door zowel jachtopzieners als de jagende notabelen. Deze 'Wavy-Coated Retriever' was de voorloper van de huidige Flatcoat. Naar alle waarschijnlijkheid is rond 1890 Colliebloed ingefokt waardoor de gladdere vachten ontstonden. Het was rond 1900 met name Mr. S.W. Shirley en later Mr. Reginald Cooke (Riverside) die de Flatcoat verder ontwikkelde. Het werd een ras met zo veel kwaliteiten dat het de meest populaire Retriever werd tot aan de 1ste Wereld Oorlog. Na deze periode nam het aantal flatcoats snel af, mede door de enorm toenemende populariteit van Golden- en Labrador Retrievers. Desalniettemin bleef een aantal fokkers het ras trouw, waaronder Mr. Stanley O'Neill (Pewcroft) en Mr. Colin Wells ("W''-kennel). Er volgden andere fokkers van importantie, waarvan de bekendste Mrs. Dr. Nancy Laughton (Claverdon) is.

Het is dankzij deze trouwe voorvechters van het ras dat de Flatcoated Retriever nu nog altijd een bekend en op zich zelfstaand, bijzonder ras is. Nederlandse liefhebbers van de Flatcoated Retriever hebben in het begin van de jaren zeventig gastvrijheid genoten bij de Golden Retriever Club Nederland. Incidenteel zijn in de daaraan voorafgaande jaren Flatcoated Retrievers geïmporteerd. In 1963 wordt door mr. F.B. s'Jacob het eerste nest Flatcoated Retrievers in Nederland gefokt. Omdat op dat moment in Nederland geen geschikte reu voorhanden was, werd sperma vanuit Engeland overgevlogen. Begin 1972 werd in Nederland een 'eigen' rasvereniging opgericht, die op 18 oktober 1972 de voorlopige erkenning van de Raad van Beheer op Kynologisch Gebied in Nederland kreeg. Begin 1973 werd deze omgezet in de definitieve erkenning van de Flatcoated Retriever Club.

Snel
Van de retrieverrassen wekt de Flatcoated het sterkst de indruk van snelheid. Zijn hoofd is vrij smal en de stop (de overgang van neusrug naar voorhoofd) ontbreekt nagenoeg, wat hem een gestroomlijnd profiel bezorgt. Het lichaam van de Flatcoated is van boven gezien minder breed dan dat van de Golden, al moeten zijn middelste ribben goed gerond zijn. Het brede en tonvormige van de Labrador is hem volstrekt vreemd. Zijn "racy'' uiterlijk dankt de Flatcoated vooral aan zijn Setter voorouders en aan de Border Collies (meer waarschijnlijk de Working Sheepdogs). De aard van de Flatcoated past bij zijn uiterlijk en is gericht op actie, snelheid en afwisseling. Het door en door rustige en stabiele, dat de andere (meer) moderne retrievers wel over zich kunnen hebben, mist hij. Nu zijn; over de gehele kynologie genomen, de jongste rassen over het algemeen gespecialiseerder dan de oudere rassen. De moderne maatschappij lijkt (of is het inmiddels "leek"?) meer te vragen naar experts dan naar allrounders.

Lang Jong
Alle honden moeten "rechtlijnig" worden opgevoed, maar de een heeft een dergelijke begeleiding meer en langer nodig dan de ander. De Flatcoated behoort tot het soort dat laat volwassen wordt en een rustige, consequente opvoeding nodig heeft, welke zo mooi wordt beschreven als "een ijzeren hand in een fluwelen handschoen".

De meeste hondenrassen zijn op de leeftijd van anderhalf jaar al aardig "fatsoenlijk". De Flatcoat is slim, speels en enthousiast van aard. Hij kan de diverse verleidingen daarom moeilijk weerstaan.
Zijn aanleg en enthousiaste temperament nodigen hem tot allerlei probeersels. De jonge Flatcoat kan net zo goed als de Golden en de Labrador leren wat er van hem wordt verwacht maar hij zal meer & speels de grenzen verkennen, terwijl hij een geduldige begeleiding vereist om zich tot een stabiele, kalme werker te ontwikkelen.

Zie verder karakter en gedrag  

 Indra (1 jaar) en ons logeerkonijn