Inmiddels is het drie weken geleden dat Indra is gedekt.
Vanaf de eerste dag na de laatste dekking heeft Indra honger als een beer. Volgens de boekjes een onmogelijk snelle reactie. Het betekent uiteraard ook niet persé dat de dekking succesvol was, dat zal de echo ons over een poosje vertellen. Maar dat er hongerhormoontjes door haar lijf gieren, dàt is wel zeker!

Nooit eerder heeft zij zo'n honger gehad. Indra is een kieskeurige en gematigde eter. Eten is voor haar bijzaak, een 'noodzakelijk kwaad'.
Als pupje zat ze geduldig achter haar eetbakje te wachten op mijn "Toe maar!", waarop ze mocht beginnen. Maar in plaats van op haar hapje aan te vallen, sprong ze stee-vast met een sierlijk boogje óver haar bakje om verder te kunnen gaan spelen met haar knuffelbeesten... Tenslotte gaf ik haar daarom haar maaltijd in de bench, waar ze minder lol kon trappen.
Wanneer ik haar tijdens training als beloning iets lekkers aanbood, keek ze me verstoord aan. Haar mimiek sprak boekdelen: ze vond het een buitengewoon ongepast voorstel, eten tijdens het werk. Ze wendde vervolgens haar hoofd af van de uitgestoken hand en weigerde pertinent het heerlijks aan te nemen. Indra gaat ter beloning veel liever nògmaals iets apporteren, mijn baas zou blij zijn met zo'n werknemer!
Ontbijten kan door haar slechts in overweging genomen worden ná voldoende knuffels, welke ze de hele nacht heeft moeten ontberen. Wanneer ik daar onvoldoende tijd voor vrij maak slaat ze haar ontbijt over.
En hebben we eens een minder aktieve dag, dan vindt Indra dat ze ook minder voedsel nodig heeft en eet een hapje minder. Eten omdàt er nog in haar bakje zit is haar vreemd, ze luistert heel goed naar haar lijfje.

Deze Indra van 3 weken geleden is spoorloos.

Het begon 3 weken geleden met het verorberen van een lamsoor, een kluifje waar ze normaal gesproken eerst 2 weken mee rondsjouwt. Vanaf de eerste dag na de laatste dekking eet ze er alle dagen eentje. Maar dat is niet genoeg.
Indra heeft een broodkorst gepikt en omdat ze nooit eerder enige aandrang hiertoe had, besefte ze niet eens dat dit niet mocht.
Ze heeft een hap genomen uit de voerbak van Viggo. Zijn eten staat namelijk gedurende de hele dag onbewaakt op de vloer in de woonkamer, omdat Indra er toch niet aan komt...
Mijn meisje staat aan het eind van de middag te dralen bij haar lege eetbak, in afwachting van haar avondeten.
Wanneer ik wat te eten voor mezelf pak hipt ze opgetogen naast me en bedelt zich een slag in de rondte.
Ze heeft een hele avond onophoudelijk geploeterd om een weggerold kattenbrokje onder de kast vandaan te peuteren, welke daar normaal gesproken gelegen zou hebben tot de stofzuiger 'm tegen kwam.
En tijdens onze dagelijkse boswandelingen lijkt ze te wandelen in luilekkerland. Bosgrond, paardenpoep, mos, gras, boomwortels, takjes... Alles blijkt eetbaar. En dat komt heel goed uit als je een niet te stillen honger hebt!

Hoe lang zou het duren voor ze een hele mooie vlinder wordt??
 

Eergisteren is Indra voor het eerst in haar leven gedekt. Niet alleen voor haar een bijzondere gebeurtenis, maar zeker ook voor mij!

Het was erg leuk te zien dat Indra direct als een blok voor Kane viel en zich met plezier liet verleiden.
De eigenaar van de dekreu is een zeer ervaren fokker, die eea werkelijk fantastisch heeft begeleid. Mede hierdoor kwamen Indra en Kane al vlot zelf tot een 1e dekking.

De volgende dagen gingen we op herhaling. Ditmaal wist Indra duidelijk wat we kwamen doen en sleurde me opgetogen naar haar minnaar. Daar begon ze met waanzinnig veel pret een spel van uitdagen en plagen, zoals ik dat wel van haar ken uit wandelgebieden tov hitsige knapen. Er was één belangrijk verschil: ditmaal eindigde het niet in een snauw, maar in een uitstekende dekking!

Hopelijk leidt deze leuke & mooie ervaring in dito puppy's!

We zouden namelijk op een puber-Golden passen. De puber besloot direct maar even duidelijk te maken dat ze welliswaar te gast was, maar desalniettemin toch eigenaar van alle speeltjes en mandjes. Ze verzamelde onmiddellijk al wat van waarde was in Draatjes mandje en gromde Indra er bij weg.
Nu zou je het bij mij toch echt niet in je hoofd moeten halen, hier op bezoek te komen, languit op míjn bank te gaan liggen met alle eigendommen waar ik waarde aan hecht en boos te melden dat ik uit de buurt moet blijven, omdat het nu van jou is... In het meest gunstige geval bel ik een psychiater en ambulance.
Indra echter, besloot het te negeren (misschien heeft ze mijn boeken van Gaus gelezen?) en dat werkte uitstekend!

Daar lag onze oppas-puber, mopperend in Draatjes mandje, in bezit van al wat er hier te bezitten viel, maar niemand die het wilde hebben... Vlak buiten het mandje lag haar grote zwarte vriendin, languit op het kleed, ontwapenend draaiend op haar rug. Ze nodigde haar uit om te komen spelen, gewoon samen, zonder spullen. Ze nodigde haar indirect uit tot ander gedrag.
En och, zo'n puber, ze zitten zichzelf soms zo in de weg. Tuurlijk wilde ook zij eigenlijk gewoon een gezellige dag! Ze is notabene hartstikke gek op Indra. Dus alle hebbedingen werden achter gelaten en het begin van een gewèldige dag samen was geboren.

Hoe ontzettend trots ik ook ben op de prestaties die Indra in de trainingen laat zien, nog veel trotser en gelukkiger ben ik met haar gouden hartje!


Van rechts naar links: Indra, Viggo en onze lieve oppas-puber
 

Wanneer men het heeft over werkkwaliteiten bij retrievers, valt nogal eens de kreet 'will to please'. Persoonlijk had ik altijd wat moeite met deze uitdrukking en maakte er "will to please himself" van. Want niemand - ook geen hond - doet iets puur en alleen om de ander te plezieren. We scheppen er op z'n minst zèlf een groot genoegen in de ander blij te maken. En iedere werknemer weet dat er verschillende voordelen kleven aan een blij gestemde baas!

Toen twee en een half jaar geleden Indraatje in mijn leven kwam begreep ik voor het eerst echt wat met 'will to please' bedoeld wordt en waarom dit zo gewaardeerd wordt: wanneer niet zichtbaar is dat een hond werkt of gehoorzaamt om er iets mee te verdienen, zoals een stuk worst, dan bekruipt je het bijzondere gevoel dat de hond het allemaal alléén maar doet om jou te plezieren.
Maar ook een hond die - als Indra - intens geniet van een glimlach, een aai of een vriendelijk woord en voor wie dàt voldoende motivatie is om graag haar best te doen en braaf te zijn, is uiteindelijk natuurlijk bezig zichzèlf te plezieren. Ze pleziert zichzelf met het genoegen wat zíj beleeft aan samenwerken en met een opgewekte, tevreden baas.

Heeft ze veel 'will to please'? In ieder geval is ze behaag-graag!
 

Vandaag ben ik jarig en werd verrast met geweldige kado's: 3 spelen van Nina Ottosson!
Nina Ottosson hondenspelen zijn gebaseerd op het systeem van beloning. In deze houten spelen kun je lekkernijen verstoppen welke je hond zal willen vinden. Aan de hond om op te lossen waar het exact is en hoe hij er bij kan komen. Uiteraard kun je hem wel helpen en aanmoedigen bij deze ontdekkingsreis!
Is hij er bedreven in geworden, dan kan de moeilijkheidsgraad worden opgevoerd.
Het is dus denksport voor honden.

Links zie je de Dog Tornado. De Dog Tornado heeft vier lagen met drie draaiende schijven waar lekkernijen tussen kunnen worden verstopt. De hond moet nu de schijven draaien om de verborgen verassing te vinden.

Op de foto rechts zie je de Dog Smart. Dit spel lijkt wat op het zogenaamde 'balletje-balletje' wat wel eens op straat wordt gespeeld. Bij dit spel moet de hond lekkernijen onder de verzonken, holle, kokertjes opsporen. Hij moet ze met z'n bek optillen om bij de traktatie te komen.

Op de onderste foto zie je de Dog Brick. Je kunt een paar lekkernijen verstoppen in de uitsparingen onder de schuifjes. De moeilijkheidsgraad kan verder worden vergroot door sommige schuifjes vast te zetten met de kokertjes van de Dog Smart.

Uiteraard hebben we ze vanmiddag onmiddellijk alle drie uitgeprobeerd. We hebben er in het bijzijn van Indra enkele snacks in verstopt op niet al te moeilijke plekken. Ze heeft vervolgens met veel enthousiasme gezocht en had hier zichtbaar plezier in. Opgewonden kwam ze knuffelen na ieder behaald succes.
Het was erg leuk haar te zien ontdekken hoe ze bij eea kon komen. Schuifjes openen en schijven draaien blijkt niet alleen met een poot en de neus te kunnen... Als een ware Flatcoated,  bekend om hun vele kusjes, kan Indra eea ook open líkken!
Toen alle snacks gevonden en opgesmuld waren, werd de puzzel voor alle zekerheid nogmaals grondig met de neus geinspecteerd, maar er was werkelijk nergens meer een vergeten snack verstopt...
Hier gaan we nog heel vaak plezier aan beleven samen!
 

Na een paar regenachtige weken begon het vandaag weer te zomeren. 't Was 21 graden, Indra vond dat warm. Tijdens een wandeling in het bos legde ze haar bal in een flinke regenplas. Ze stond er even peinzend naar te kijken en vleide zich vervolgens midden in de troebele regenplas op het bospad. Van haar hele gezicht was het genoegen af te lezen: koelte!
Tja, plots had ze bedacht dat wat zowel werkt in zwemwater als in haar badje in de tuin, mogelijk ook op zal gaan voor een regenplas. Toen ze dit voorzichtig geprobeerd had en haar gedachten juist bleken, liet ze zich languit op haar zij glijden en veegde met veel genot haar hoofd door het bruine water. Met haar voorpoten maakte ze maaiende bewegingen, alsof ze golfjes wilde maken. Ze genoot zichtbaar.
Alsof ze me zo niet voldoende had laten zien dat ze ook zèlf eea kan veralgemeniseren, stapte ze even later doelbewust op een andere regenplas af, waar zich het hele ritueel herhaalde.

Ik besloot haar fokker binnenkort eens te vragen of op dergelijke afwijkingen garantie zit.
 

Viggo adoreert Indra en dus wil hij doen wat zij doet, hebben wat zij heeft. Wanneer Indra in een stuk karton bijt, dan kijkt hij daar vol interesse naar en doet het ook eens. Ook drinkt hij bij voorkeur mèt Indra uit háár drinkbak. Die bak hangt in een standaard en is dus slechts bereikbaar als hij in een kast stapt, zijn voorpoten op de rand van de bak zet en ver voorover hangt. Dat mag de pret niet drukken. Als ik niet uitkijk klimt hij tijdens Indra's maaltijd in haar  voerbak, in diezelfde standaard, waarop Indra een stapje achteruit doet en wacht of haar vriend nog wat overlaat...

 een speelgoedmuisje onder Indra's oksel
Viggo vecht met de teddybeer van Indra en weet deze - groter dan hijzelf - zelfs te versjouwen! Indra pakt op haar beurt graag het speelgoedmuisje van Viggo. Het muisje tussen haar voortandjes aan het staartje vasthoudend, zwaait ze er mee voor Viggootjes hoofd. Het uitdagende spel "Ik heb een speeltje, kom je het met me delen?" wat ze zo graag met honden speelt, heeft ze Viggo zo ook geleerd.
Wanneer Viggo zelfstandig met zijn muisje speelt, door deze met behulp van tikjes over de vloer van de kamer te sjoelen, sluit Indra vaak aan. Dan geeft ze met haar neus het kleine muisje ook een zetje, waarna ze nadrukkelijk Viggo weer een kans geeft er een tikje tegen te geven. Om en om duwen ze zo het muisje voort...

Naast deze zoete spelletjes gaat het er regelmatig ook zeer ruig aan toe tussen die twee. Inmiddels weet ik dat het er beduidend gevaarlijker uit ziet dan het werkelijk is. Viggo bespringt Indra's hoofd, met name als ze ligt. Met grote scheve sprongen en veel bravour duikt hij er bovenop en klampt zich met 4 pootjes om haar neus vast. Dan begint een vervaarlijk uitziend spel, waarbij hij haar hoofd met zijn voorpootjes stevig vast houdt, met zijn achterpootjes trappelt en onderwijl her en der bijt. Een spel zoals katten dat samen spelen. Dat blijkt hij gelukkig keurig te doseren. Zijn naar achteren getrokken oren maken een woeste indruk en zijn (geknipte) 'wapens' zo vlak bij haar ogen heb ik moeten leren vertrouwen. Na veelvuldig te hebben gevoeld hoe woest hij werkelijk met haar om gaat kan ik niet anders dan concluderen dat hij een uitstekend acteur is.
Indra vindt het een geweldig spel en als puntje bij paaltje komt kan ze zich gemakkelijk uit zijn houtgreep ontworstelen door zich terug op haar buik te draaien en eventueel op te staan. Ook een zwaai met een voorpoot is afdoende om hem een zwieper te geven.

Samen spelen, samen slapen, samen eten. Alles is leuk, als het maar samen is. En ook daar zijn ze het samen over eens.
 

Viggo

Omdat we heel erg genieten van onze deeltijd-poezen hebben we vandaag een katje gekocht. Viggo heet hij (uitspraak: Viegoo). Viggo is geboren op 19 april en dus 7 weken oud.

Indra speelt dolgraag, ook met katten. Ik zocht dus een katje wat daar lol in zou hebben. De keuze is dan ook op hem gevallen vanwege de opvallend onverschrokken en zelfverzekerde indruk die hij maakte. Ook een echte ridder dus!
Daarnaast heb ik de hoop dat een ontspannen kat ook een goede bijdrage leveren kan aan de socialisatie van de pups tzt.

Viggo heeft nog geen uur na binnenkomst - een uur na zijn 1e ontmoeting met het fenomeen 'hond' -  vriendschap met Indra gesloten. Ze genieten sindsdien beiden enorm van het gezamelijke spel en elkaars gezelschap. We zijn heel blij met hem!

 
Klik voor meer kiekjes van dit komisch duo
 

Vandaag zijn we naar de clubmatch geweest. De clubmatch is de jaarlijke hondenshow die de rasvereniging organiseert voor het ras. Het is buiten op een veld. Er zijn allerlei kraampjes met leuke speeltjes, trainingsmateriaal en lekkernijen voor de honden.
De jachtcommissie van de FRC organiseert altijd een leuk proefje op allerlei niveau's, waar je in ongedwongen sfeer kunt kennis maken met jachttraining, maar ook even een leuk proefje kunt doen als je hond al gevorderd is.
En met honderden deelnemende Flatcoateds en daarnaast vele 'slechts' bezoekende bij elkaar, is het een enorm feest! Op een enkeling na zijn ze allemaal goed gemutst, in voor een geintje en hebben de wens alle anderen even te kussen...
De mate waarin ze in staat zijn lol te maken en een ander plezier te gunnen is bewonderenswaardig. Als een ander bijvoorbeeld een speeltje of wat lekkers heeft, wordt er verheugd naar gekwispeld. Het wordt de ander zeker niet misgund, maar ze zouden er zelf dol graag óók van genieten. Bij het jachtproefje was steeds één hond tegelijk aan de beurt, terwijl in de wachtkamer ongeveer 15 honden verheugd de aktiviteiten van de werkende hond zaten te volgen.
Bewonderenswaardig zei ik, maar geen wonder, gelet op het doel waarvoor de Flatcoated gefokt is en de omstandigheden waarbinnen hij als jachthond zou moeten kunnen funktioneren.

Ons ras geeft een goed voorbeeld: samen hobby's, interesses en het plezier delen en elkaar het succes gunnen, vrij van vals gedrag.
Tav omgang met hen die dat niet lukt, is opnieuw de Flatcoated een goede raadgever: negeren, er uit de buurt blijven en elders, met beter gestemden, een feestje bouwen.
 

Da's hoe een Wetcoated Retriever koninginnedag viert...
 

Zeehond!

We wandelen bijna dagelijks op het strand en toch staat Indra ieder keer weer verheugd uit het autoraampje te kijken als we Egmond in rijden. Iedere keer weer doet ze alsof ze hier lange tijd niet geweest is en stormt bij aankomst een aantal keren kei-hard het strand af richting zee, en terug.
Nu is het zonnig en warm. Plots liggen er op 'ons' strand allemaal mensen, met blote buiken, anderen doen balspelen samen of bouwen een zandkasteel. Indra vindt het verbazingwekkend. Ze stapt er brandend van nieuwsgierigheid tussendoor. Soms moet ik even "Indra?" zeggen om haar er van te laten weerhouden haar neus in andermans zaken te steken, tassen wel te verstaan.
Eenmaal dicht bij zee, de ergste drukte achter ons gelaten, heeft ze nog maar 1 ding in haar gedachten: "spelen!!" Ze rent verheugd door het water, zwemt wat en verzint allerhande brave dingen om een bal mee te verdienen.

Als je een Flatcoated door de branding ziet rennen die her en der plots iets vreselijks braafs doet, dan heb je waarschijnlijk Indra gezien. Ze stort zich neer als gaf ik het commando 'af' of gaat bijvoorbeeld plotseling, vanuit draf, ergens kaarsrecht zitten (nog nét niet saluerend), terwijl het driftig kwispelende staartje dat beurtelings links en rechts naast haar zichtbaar is, verraad dat ze zich zit te verheugen.
Vreselijk mooi volgen, wederom uit eigen beweging, is er ook zo eentje. Het ziet er allemaal enorm braaf uit, maar het is natuurlijk gewoon bedelen, hoewel in een vorm waar ik veel plezier aan beleef.

't Is door de gedrevenheid waarmee ze bezig is met het verdienen van een bal, dat ze helemaal niet heeft opgemerkt dat we vandaag opgelopen hebben met een zeehond. Werkelijk waar, van de strandopgang Egmond tot aan Castricum zwom naast ons, vlakbij, een zeehond!