Knights of the Pearls
Flatcoated Retriever kennel, Ludmilla Lammers, Heerhugowaard
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
| 18-12-2011 |
Nieuw buro voor maatschappelijk werk & dienstverlening Afgelopen weekend kwamen we in de duinen een echtpaar tegen met een hond. De hond was iets groter dan Merel en Maartje. Toen de mensen ons zagen, werd de hond snel aangelijnd. Merel liep bij mij, maar Maartje was even achter gebleven, om een lolletje te trappen met een hond verderop. Ik riep de mensen toe dat er nog een tweede hond aan kwam, een erg speelse, om aan te geven dat ik nog niet alles onder controle had. Maar dat gaf niet zeiden ze, hun hond was ook nog jong. Ik begreep het allemaal niet erg, maar ze hoefden dus niet onder appel of aangelijnd... De kennismaking die volgde, verliep heel gewoon: kalm en vriendelijk. De mensen vond ik wel bijzonder gespannen en zeker de vrouw werkte erg op mijn zenuwen. Ze vroegen me na enig aarzelen of ze hun hond even los konden laten. Ik zag geen enkele reden om dit niet te doen. Ze keken nadrukkelijk rond (maar ze kunnen daar nergens de weg op schieten en ze mogen er los lopen in dit seizoen, dus ik begreep er niets van) en pas toen ging de riem er af. De hond liep te borstelen. "Oh oh, kijk hij is bang, lijn 'm maar gauw weer aan!!" riep de vrouw opgewonden. Ik antwoordde dat borstelen op opwinding duiden kan en dat het allemaal toch goed ging? De man die met de riem klaar stond twijfelde en liet de hond dan toch nog maar even vrij. De hond zocht steun door bij de zenuwachtige vrouw te gaan staan "Oh kijk, kijk Hij zoekt steun!!" Weer spoorde ze haar man aan om de hond aan te lijnen en weer zei ik dat het toch oké was zo? Dat de hond blijkbaar nog eea te leren had... Het is voor mij niet gebruikelijk iets te zeggen over de opvoeding van de honden van onbekenden, maar het ging me aan het hart dat deze hond zo onzeker was en de kans op een goede ervaring niet te bieden. De hond liet zich mee lokken door Maartje maar 2 meter bij ons vandaan vond 'ie het toch eng om te spelen. Hij nam een wat onzekere houding aan en bleef stil staan. De vrouw had er veel stress van, maar ik wist met zekerheid te zeggen (en dat is zo fijn!) dat mijn maatjes hun hond niet zouden bang maken, dat 'ie veilig was. Mijn honden krijgen met de paplepel in gegoten om geen hondjes na te rennen die angstig zijn (zie ook 16-08-2011) daar kan ik echt op vertrouwen. En ja hoor, tegelijkertijd zagen ze dat Maartje hier inderdaad perfect op reageerde door zelf stil te blijven staan en heel kalm op een afstandje te blijven. De hond kalmeerde, want die zag het ook! En hoe waardevol is dat!!! De hond kwam nu naar mij en ging tussen mijn benen staan. De vrouw vond dit niet fatsoenlijk en schoot gestressed richting de hond met "Nee, nee!!" En weer weerhield ik haar en zei dat het helemaal niet erg was, dat hij alleen maar even steun zocht daar. Toen de hond weer een meter bij ons vandaan was gaan staan besloot de vrouw dat ze verder wilde wandelen. Ik was helemaal nog niet happy, de hond had nog steeds angst en stress en als ze nu zouden vertrekken was hij niet ontspannen geraakt. Hoe ging die jonge hond ooit een goede ervaring op doen op die manier? Ik stelde voor een stukje met hen op te lopen, dat is veel ontspannener, samen lopen. Al héél gauw zagen we hun hond toen bij trekken, de haren gewoon plat, fiere houding, ontspannen bewegen... Geen rennen en spelen samen, maar dat zou ook wel een heel omslag geweest zijn, maar hij pakte wel een paar keer zachtjes mijn pols vast onderweg (geen idee met welk doel, maar het voelde niet verkeerd, hij maakte een ontspanenn indruk). Dit voelde voor mij als een heel mooie prestatie en goede afsluiting voor de hond, dus zijn we weer rechtsomkeert gegaan, want eigenlijk waren wij de andere kant op aan het wandelen.
Pas toen vertelden de
mensen dat hun hond een poosje geleden door een hele
groep (uitlaatservice) geimponeerd en nagejaagd was. De
hond was daar erg bang van geworden en de eigenaren
duidelijk ook. Toen viel het allemaal op z'n plek
natuurlijk. Ik was achteraf blij dat ik me zo had
bemoeid en opgedrongen, hopelijk kunnen ze hiermee wat
verder, vinden ze de moed om het weer 'aan te gaan'.
Wat ik heel leuk vond was
dat beide mensen toen we weer onze eigen wandeling
hervatten zich naar mijn meisjes keerden en hen
hartelijk bedankten, dat ze verschrikkelijke lieverds
waren (en die van blijdschap alle zelfbeheersing die ze
hadden opgebracht voor dat hondje er pardoes uit stuiteren,
maar dat maakte de mensen zo te zien niks uit). Heel
fijn dat ze achteraf blij waren met dit 'avontuur' en
heerlijk natuurlijk als mensen je maatjes zo waarderen!
Járen geleden zei een mevrouw,
wiens jonge reu allervriendelijkst door mijn reu Floris werd
begeleid, tegen me "Als hij een mens was, dan was het een
maatschappelijk werker!" Merel & Maartje kunnen ook wel een
maatschappelijk werk burootje beginnen. |
|||||||||||||||||||||
| 15-10-2011 |
Ameland Ik poog elk jaar in het najaar een paar weken naar Ameland te gaan. Dit jaar gaan we weer naar mijn favoriete huisje, dat waar we in 2009 voor het laatst waren. En nu onze vakantie nadert, besef ik ineens dat we vorig jaar welliswaar al zonder Indra op Ameland waren - waardoor ik dacht dat ik 'de eerste keer zonder Draatje' achter de rug had - maar dit jaar voor het eerst weer naar het huisje gaan waar we met haar waren. Dat is even slikken, want roept ontzettend veel herinneringen op, maar gelukkig ook ontzettend mooie, want wat heeft ze daar nog genoten! En wat was mijn kleine Maartje tijdens haar eerste vakantie ontzettend braaf en dapper toen zij omwille van Indra's rust 's nachts als enigste in de bench in de woonkamer moest blijven, terwijl Indra, Merel en tweevoeters naar de slaapkamer vertrokken. Geen kick heeft ze gegeven, mijn dappertje, ze bleef er heel ontspannen onder, als sliep ze wel eens vaker alleen. Hoewel ik alle plaatjes en kleuren er nu wel ken, blijft Ameland voor mij beeldschoon... En het is zo'n waanzinnig feest om m'n hondjes te zien sjezen over de talrijke wildspoortjes. Zeer moe maar minstens zo voldaan staan ze 's avonds voor de slaapkamerdeur, terwijl de klok nog geen 19.00 uur heeft geslagen, omdat ze wel naar bed willen... (op vakantie mogen ze op bed slapen, bere gezellig). Natuurlijk ga ik weer volop fazanten en konijntjes voeren in de voortuin, want het is feest hoe die twee malloten daar van genieten. Alleen al dat ze, als ze mij met etensresten naar de buitendeur zien vertrekken, meteen naar het raam in de woonkamer racen om te kijken hoe ik het in de tuin werp, want dan... Oh, het mag voor áltijd Ameland zijn!!!
Merel en Maartje kijken
op Ameland graag naar 'onze' fazanten en konijnen in de voortuin
(november 2010). |
|||||||||||||||||||||
| 17-09-2011 |
Wild enthousiast Merel en Maartje kregen gisteren voor het eerst de nieuwe DARF Wild variant te eten. De Wild variant wisselt van samenstelling al naar gelang het jachtseizoen. In de huidige variant zit gans, duif, ree en wild konijn. Duif en gans hadden ze nog nooit gegeten, dus ik was heel benieuwd wat ze er van zouden vinden. Zowel wild, als variatie in voeding is heel gezond, dus het zou een hartstikke leuke afwisseling zijn. De Wild versie ziet er weer waanzinnig mooi uit! De kleur is diep donker rood. De geur is héérlijk! Een beetje zoetig, zonder wee te zijn. We hadden ons er dus alle drie erg op verheugd. Toen ik het gisterochtend serveerde zat Maartje, in afwachting van mijn toestemming te gaan eten, helemaal voorover gebogen richting eetbak om het al van dichtbij te kunnen besnuffelen. Maar na aanvang, zat ze pardoes weer in de 'ík-zit-en-wacht' stand en keek mij vol verwachting aan, als moest ik nog "toe maar" zeggen. Toen ik om die reden nogmaals het 'startsignaal' gaf, schoot ze warempel weer op haar eetbak af. Hopend op 'nieuwe-ronde-nieuwe-kansen' denk ik, want ze vond het een bedenkelijk ontbijt. Merel pakte intussen met haar voortandjes stukjes DARF Wild uit haar eetbak en analyseerde het op de vloer. Beiden waren wat beduusd en verward over hoe zo'n heerlijke geur, zo raar kon smaken. Maartje zette tenslotte, helemaal uit zichzelf, door. Ik vond dat zo stoer!! Het echt léren eten. Ik kon aan haar zien dat ze het een vreemde smaak vond, maar tegelijk toch ook lekker. Erg leuk om te zien! Merel deed erg haar best, ze is geen moment afgedropen, ze had duidelijk ook gemengde gevoelens zonder dat de weerstand het won. Haar heb ik dus na een poosje geholpen door haar een paar happen te voeren, zodat ze het goed zou proeven. Merel went wat langzamer aan smaken waarvan ze niet direct weet of ze het lekker vindt. Het stond haar niet tegen, noch 't wild, noch mijn hulp. Ze bleef namelijk bij haar bakje staan (als ze persé niet wil, haakt ze af) en begon nu ook zelf wat te eten. Niet gretig, maar zeker stapjes vooruit. Dit soort 'culinaire avontuurtjes' vind ik extra leuk van vers voeren. Voor mezelf - om te zien hoe zij hier mee om gaan, hun ingespannen en verwonderde gezichtjes - maar ook de lol die Merel en Maartje er zelf aan beleven, hun opwinding over het nieuwe. 's Middag stapte Maartje steeds naar de keuken, ze wilde eten... Het leek er op als had ze er nog eens over nagedacht en was ze tot de conclusie gekomen dat dit naar meer smaakte..? Ik verheugde me aan de hand daarvan extra op hun avondeten, razend nieuwsgierig naar hun reactie op hun tweede ervaring met dit 'gerecht'. Maartje is inderdaad helemaal om: "Ook deze Wild variant is smullen!" Merel krijgt het voorlopig even gemengd (half om half) met reguliere DARF of DARF Aktief, om te kunnen wennen aan de nieuwe smaken. Op die manier zijn alle gemengde gevoelens ook bij haar verholpen en likt ze wild enthousiast de bodem uit de bak. Edit 19-09: na één dag DARF Aktief en DARF Wild half om half gemengd te hebben, kreeg Merel één dag een mix van ⅓ DARF Aktief en ⅔ Darf Wild. Dit mengsel rook wel erg sterk naar de Wild versie, dus besloot ik dat als ze dit zo graag lustte, ze ook de pure Wild variant moest lusten. Vandaag kreeg Merel daarom beide smaken in één bakje zonder dat ik ze gemengd had. Tot mijn verbazing en plezier at ze éérst de Wild variant gulzig op, voor dat ze de Aktief soldaat maakte... Merel is Wild enthousiast! |
|||||||||||||||||||||
| 10-09-2011 |
Feestbeest Bij aanvang van onze boswandeling vanavond, wandelde er een gezin met 3 kleine kinderen en een hond voor ons. De hond was bepaald geen lieverdje. Ze denderde blaffend en grommend frontaal op Merel en Maartje af. Merel was kort van stof, ze gaf een felle kef waarin ik "Scheer je weg!" hoorde. Maartje - nooit bezig met de vraag of gedrag fatsoenlijk of leuk is, alleen maar screenend op 'werkelijk gevaarlijk' of 'slechts bluf, dus toch een potentiële nieuwe vriend' - denderde blij achter de hond aan. Daar had die hond niet van terug! Het hele gezin lag in een deuk over Maartjes reactie en de hond was werkelijk even van haar stuk, wist zich er niet zo goed raad mee en rende daarom nog een hele poos door, niet bang wel wat onwennig/ongemakkelijk. Ik heb het dus laten gaan, want Merel was hierdoor verlost van de uitvallende hond, Maartje had een verzetje en die hond was ook een nieuwe, goede ervaring rijker.. Toen de hond stopte met rennen, voegde Maartje zich weer bij Merel en mij, achter het gezin. Maartje werd zich nu pas bewust van de vijf nog niet begroette mensen en nam een sprint. Ik zette het fluitje net aan mijn lippen toen ze pal achter hen was. Ze schoot vol in de rem en vloog terug. "Zooooo heej, zag je dat!" en "Zo'n fluitje moeten wij ook hebben!" en "Ja, dat was een mooi helder toontje!" wisselden de ouders met elkaar uit. Het dochtertje uit dit gezin wandelde met een knuffeldier in het model van een hond aan een touwtje. Ze liet het pluche beest naast zich lopen. Toen deze 'blij naast haar huppelde' viel Maartjes oog er op. Opnieuw zette ze een sprint in en ik besloot haar te laten gaan: ze waren nogal laconiek over het gedrag van hun eigen hond, die al weer meermalen grommend en blaffend op Merel en Maartje was afgevlogen. Maartje aanlijnen zou voor Merel reden zijn haar protegeetje met fellere keffen te verdedigen en wat was het ergste wat kon gebeuren als ik Maartje liet gaan? Nou ja, dát geschiedde.. Maartje sjeeste zo blij als maar kan op het gezin af, pakte het knuffelhondje op en denderde in hetzelfde tempo en met uitbundig blije, langgerekte sprongen er mee weg. Nadat ze even flink gesprint had met de buit, kwam ze naar mij om 'm model af te geven. Intussen hoorde ik achter mij de ouders en dus ook de kinderen gelukkig erg vrolijk reageren op Maartjes diefstal. Maartje heeft als toegift nog even achter hun uitvallende hond aan gesjeest, terwijl Merel en ik het vijftal passeerden. Die griet schrijft geschiedenis in menig familiealbum, vrees ik. |
|||||||||||||||||||||
| 08-09-2011 |
Om op te vreten! Tijdens onze rit naar het bos, passeerden we vanmiddag de buurvrouw, die door de wijk wandelde. Ik zette de auto aan de kant en deed het raampje aan de passagierszijde naar beneden om haar iets te vragen. Achter mij hoorde ik het holderdeboldergeluid van Maartje die zich een weg baande vanuit de achterbak, over de rugleuning van de achterbank, naar voren. Het soepele sprongetje waarmee ze vervolgens vanaf de achterbank tussen de voorstoelen door op de passagiersstoel naast mij hipte, verraadde dat ze deze route eerder had afgelegd. En nog voor ik haar "terug" kon sturen, stak zij vrolijk haar hoofd door het raam om zich te laten knuffelen door de buurvrouw. Kort na aanvang van onze wandeling kwam ons in het bos een man met drie vriendelijke labradors tegemoet. We hielden even halt voor een praatje. De hoog bejaarde labrador uit het trio maakte van de gelegenheid gebruik om zich op haar zij te vlijen voor een pauze. Ze kwispelde op zeer tevreden wijze tegen de bosgrond. Merel wandelde naar haar toe en ging naast haar liggen, eveneens op haar zij en kwispelend, buik richting buik. Zó typisch Merel, om zo uitbundig te genieten van gedrag wat ze fijn vindt. Wat een snoesjes! |
|||||||||||||||||||||
| 29-08-2011 |
Verliefd Er gaat geen dag voorbij dat ik niet de vlinders in mijn buik voel voor Merel en Maartje. Er is geen dag dat ik niet intens voel hoe ontzettend lief en leuk ik mijn maatjes vind. Toen we vanavond het bos in liepen, kwam ons een sportieve man met een heel oud en wat timide reutje tegemoet. Het reutje had niet alleen een grijze snoet, maar vooral de uitdrukking in zijn ogen verraadde dat hij erg oud moest zijn. Maartje sprintte op hem af, want herkent immers iedere onbekende als een potentiele nieuwe vriend. Het is heerlijk om haar te kunnen laten gaan, omdat ik haar kan toe vertrouwen dat ze niet bruut of lomp zal zijn. En inderdaad minderde ze tijdig vaart, om het hondje beschaafd te naderen en bewoog zich uiterst rustig en vriendelijk rondom hem, om te snuffelen en in te schatten hoe ze hem kon uitnodigen te komen spelen. Het reutje stond stilletjes, wat deemoedig, te wachten tot ze uitgesnuffeld was. De eigenaar bleef nabij zijn kameraadje staan en hield hem met zorgzame blik goed in de gaten. Toen Maartje zachtjes gesnuffeld had, bleven opvallend genoeg grote spelbuigingen uit. Maartje schatte perfect in dat dit lieve viervoetertje daar niet meer toe te porren was, terwijl ze die hoop eigenlijk nooit vooraf op geeft. Grote, dwaze bewegingen zouden al gauw bruut zijn bij deze kwetsbare makker. Ze tippelde naar de eigenaar, keek hem aan en maakte en paar rare buitelingen voor de man. Je weet maar nooit, misschien kwam hij spelen? Ik schoot bijna vol, van liefde, wat is ze toch geweldig! En ook de man was aan te zien dat hij stond te smelten voor haar. Intussen kuierde Merel naar het oude hondje. Net als Maartje heel kalm en uiterst vriendelijk, het hondje enorm op het gemak stellend. Hij kreeg een grote kwispel, waarna Merel weer naast mij kwam staan, de rechterhand van de baas, de assistent roedelleider. Samen wachtten wij nog even op frutsel, die graag wat meer tijd neemt voor ontmoetingen. Maartje was vanavond rap klaar, want mensen rennen nou eenmaal niet mee en het hondje bleek erg kwetsbaar. Na nog een lollige buiteling voor de voeten van de man, stormde ze als een volkomen malloot naar Merel, om samen als dwazen door het bos te razen. Aan de wijze van rennen was te zien hoe verschrikkelijk Maartje zichzelf had ingehouden bij deze ontmoeting ondanks allerlei blije gevoelens. Ape trots en straal verliefd wandelde ik met hen verder. Wat een verschrikkelijk lieve meiden, wat een toppers! Pas aan het eind van onze wandeling haalde ik mijn hoofd uit de wolken, toen ze beiden uit de bosjes gerend kwamen nadat ze in mensenpoep gerold bleken te hebben... Oh wat zijn dat toch voor mensen die wel de moeite nemen om een rol toiletpapier mee te nemen naar het bos, maar geen schepje om het netjes te begraven? De aanblik en geur verdreef de vlinders terug in hun kokonnen. Maar zoals dat gaat met kokonnen: morgen scheuren ze zeker open, om de vlinders te laten fladderen. |
|||||||||||||||||||||
| 26-08-2011 |
Floatcoat Retrievers Vanmiddag zijn we opnieuw met naar het kanaal geweest, voor onze tweede ervaring met de zwemvesten. Merel en Maartje waren stiekem nog moe van gisteren, bleek daar. Toch hebben ze opnieuw ontzettend lekker en lang gezwommen. De vermoeidheid van het watersporten van gisteren bracht met zich mee dat ik Merel vandaag soms wat moest aanmoedigen om het water in te gaan. Maar eenmaal in water zwom ze ook dan meteen goedgemutst weg en meer dan noodzakelijk voor het halen van haar bal: even bij Maartjes bal kijken, een stukkie met de stroom mee, stukkie tegen de stroom in... tralalalala.. Dingen die ik haar eerder niet meer zag doen. Ze ervaart dus duidelijk dat ze blijft drijven, alleen beseft ze het nog niet altijd volledig voor ze in het water ligt. Ik verwacht dat m.b.v. ervaring dit besef nog verder zal groeien. Maar ook als ik me daarin vergis, ben ik ontzettend blij met de resultaten van de zwemvesten!
|
|||||||||||||||||||||
| 25-08-2011 |
Watersport In maart 2009 heb ik puppy Maartje gekocht. Zo lang ze i.v.m. leeftijd nog niet zo heel lang achtereen mocht lopen, nam ik haar met behulp van een pupbuggy mee op de lange wandelingen. Dat was een prima oplossing, tót begin april Indra ziek bleek te zijn, DCM bleek te hebben, want stel dat zij een hartstilstand zou krijgen tijdens de duinwandeling, een uur verwijderd van de auto..? Hoe kon ik 27½ kilo Indra dragen én tegelijkertijd de pupmobiel voort duwen? En Indra achterlaten om later te halen..? Een afschuwelijke gedachte!! Ook zwemmen baarde mij zorgen, want wat als ze een hartstilstand krijgen zou tijdens het zwemmen? Het was nog bar koud om te reddingszwemmen en hoe snel zou ik zijn? Nooit heb ik overwogen die situaties dan maar te vermijden, ik vind het heel belangrijk dat ze genieten van hun leven, daar horen mooie wandelingen en veel waterpret bij. In de loop der tijd leerde ik dit soort tobberijen los te laten en vond ik rust in de gedachte dat als de nood aan de man kwam, ik vast veel sterker zou zijn dan gebruikelijk. Het gevoel bergen te kunnen verzetten als het gaat om mijn maatjes is heel sterk. Zwemmen werd tenslotte eigenlijk te zwaar voor Indra. Ze wilde het persé blijven doen, maar wankelde als ze de kant op kwam. Toen heb ik wel maatregelen genomen door zowel het aantal keren als de afstand te beperken. Van meer maatregelen is het nooit gekomen, omdat we in de tijd die volgde weken op vakantie waren, waar ze niet konden zwemmen en korte tijd later overleed Indra. Merel kan sinds ongeveer 2 maanden niet meer zo veel zwemmen als ze zou willen en gewend is. Ik schreef hier op 5 augustus e.e.a. over. We hebben dit opgelost door de afstanden die zij zwemt te beperken. Door tussentijds steeds de kant op te komen (om de bal af te geven) en zo nodig even te pauzeren onder het mom van bijvoorbeeld gras plukken, kan ze lekker blijven mee doen. Toch wilde ik nu graag een zwemvest voor Merel en Maartje. Ik had er al vaak over gedacht, met het oog op de mogelijke situatie dat ze tijdens zwemmen onwel worden, maar had de stap nog steeds niet gezet. Het risico van onwel worden tijdens zwemmen werd nu weer akelig duidelijk en daarnaast hoop ik heel erg dat het zwemmen haar middels een zwemvest niet meer zo veel energie kost, zodat ze er optimaal van kan blijven genieten. In de zoektocht die volgde, bleek er een model te bestaan welke qua pasvorm, comfort en kwaliteit als professioneel werd bestempeld. Het belooft een zwemvest te zijn waarmee de hond ook comformtabel kan bewegen te land, zodat deze ook goed gedragen kan worden tijdens een wandeling en spel langs zee of kanaal, waarbij onderweg veel wordt gezwommen.  (...)
Het vest is ergonomisch gevormd en geeft de hond volledige
bewegingsvrijheid voor onbeperkt ren- en zwemplezier. Schuren
van de hondenhuid is bij dit vest zeker niet het geval. Het
zwemvest heeft een hoog drijfvermogen (3 gescheiden lagen) met
variabele wanddikte ten behoeve voor een optimale pasvorm voor
de hond. Op de rug zit een handgreep om de hond verantwoord uit
het water te kunnen tillen. De greep zit strak tegen het
reddingsvest wat voorkomt dat het ergens achter blijft
vastzitten.
Onder de hangreep zit een verborgen D ring om de lijn indien
gewenst aan vast te koppelen.Het materiaal van de Big Eddy is bestand tegen krabben en langdurig gebruik. Zware ballistic nylon shell met sterk verfijnd weefsel. Voorgevormde halsbandjes voor superieure pasvorm en comfort. Zwaar versterkte handgreep, strak tegen het vest, wat voorkomt dat het ergens achter blijft vastzitten, en waarmee de hond gemakkelijk en verantwoord uit het water getilt kan worden. Wat betreft de positionering heeft het zwemvest het zwaartepunt beneden, om de hond in zijn natuurlijke zwempositie te houden. Dit zwemvest bleek in Europa niet meer geleverd te worden, dus ontstond er een zoektocht naar een winkel die nog exemplaren in de juiste maat had liggen. Op 22 augustus vonden we de eerste en op 23 augustus kregen we bericht van deze winkel dat zij de hand hadden weten te leggen op het laatste exemplaar bij hun importeur! Dat betekent dat Merel en Maartje nu beiden een zwemvest hebben. Middels het gebruik van zwemvesten neemt de inspanning van zwemmen niet af, dus het houdt dezelfde gunstige invloed op conditie en bespiering. Echter, doordat ze ook als ze kalmer aan doen blijven drijven, kunnen ze ook van zwemmen blijven genieten als ze nog goede zin hebben, maar al wat moe zijn. Zo wordt ook bij bijvoorbeeld hydrotherapie (een vorm van fysiotherapie) gebruik gemaakt van zwemvesten. Om alle drie te ervaren hoe de zwemvesten bevallen, zijn we vanmiddag naar het kanaal geweest. Daar hebben we allereerst ondervonden hoe strak ik het vest moet om doen voor het mooiste resultaat. Ik bleek het aanvankelijk wat te los gedaan te hebben, toen ik 'm strakker aan deed dreef het vest niet boven Merel, maar Merel in het vest. Het is duidelijk zichtbaar dat het hen drijvende houdt, doordat Maartje altijd erg diep ligt tijdens het zwemmen, alleen haar koppie komt boven water. Met het zwemvest aan ligt ze iets hoger, namelijk gelijk aan de wijze waarop Merel altijd in het water ligt. Ik heb een klein filmpje gemaakt van hun eerste duiken. Toen de vesten goed zaten zijn we heerlijk gaan wandelen langs het kanaal met uiteraard onderweg héél veel apporteerspel uit water. Toen Merel moe werd, heb ik haar - tegen het gebruik van de afgelopen maand in - aangemoedigd om tóch te gaan. Niet streng natuurlijk, maar dat was ook niet nodig, ze liet zich makkelijk overhalen. Mijn doel daarmee was dat ze zou ervaren dat dit nu kán: dat als ze zin heeft, ze kan blijven zwemmen. Ik had sterk de indruk dat ze het heeft gevoeld, want niet alleen was aanmoediging na twee keer al niet meer nodig, ook zag ik dat Turbo toen ze moe geworden was, kalmer ging zwemmen dan ze normaal gesproken doet. Dat kán m.b.v. een zwemvest! Ook Maartje werd natuurlijk moe en ook bij haar zag ik dat ze zelf opmerkte dat ze desondanks kon blijven zwemmen. Zonder innerlijke tweestrijd voorafgaand aan de duik, bleef ze heerlijk zwemmen, ondanks zichtbare vermoeidheid. Ik moest verschrikkelijk lachen toen ze - als wilde ze er een schepje bovenop doen - met de bal al in de bek, zelfs nog een eind 'zo maar' op en neer zwom... Terug gekomen bij de auto zag ik dat we een dik uur langer dan gebruikelijk bij het kanaal zijn geweest! Ik denk dat de zwemvesten een heel groot succes zijn!
|
|||||||||||||||||||||
| 16-08-2011 |
"Ze wil alleen maar spelen" Omdat Merel kennelhoest heeft, moet zij nu rustig aan doen en gaan Maartje en ik dus zonder haar naar het bos. Maartje was de eerste dag in de veronderstelling dat we gingen trainen, want als wij zonder Merel op pad zijn, dan is dat inderdaad vanwege trainingsplannen/cursus. Ze was continu één en al aandacht, bleef vol verwachting, maar vanaf de tweede dag neemt ze gelukkig weer de vrijheid om met deze en gene te gaan spelen buiten de momentjes van training om. Maartje vindt iedereen lief en andersom wordt ze ook enorm gewaardeerd. Zo hebben we in de jachttrainingsgroep een aantal teven die de behoefte voelt om iedere les alle andere deelnemende honden te verstaan te geven dat zij de hoogsten zijn. Maartje toont zich niet deemoedig, maar evenmin hoger. Ze negeert ze niet, ze maakt gewoon contact, op haar eigen zelfbewuste, vriendelijke wijze. En op de één of andere manier heeft zij nog nóóit van hen de wind van voren gekregen. Geen wonder dus dat Maartje van mening blijft dat iedereen lief is, hoewel ze dat zelf lijkt te creeëren. We waren vanmiddag nog maar net in het bos, toen ons een oudere dame met een hondje tegemoet liep. Het hondje leek qua uiterlijk op een Bayrischer Gebirgsschweisshund en was dus een opvallende verschijning. Terwijl de eigenaar passeerde en verder wandelde, maakten Maartje en het teefje kennis. Het teefje leek wat onzeker en ging op haar rug liggen. Maartje keek er verwonderd naar. Maartje heeft zelf niet alleen niets met enorm deemoed tonen, ze heeft al net zo min iets met dominant doen. Dat het hondje voor haar op de rug ging liggen vond ze raar. Het hondje leek haar uitdrukking te begrijpen, want wentelde zich anderhalve slag rond en stond weer overeind. Ik had binnenpretjes om de draai die het hondje er (letterlijk) aan gaf. Eenmaal weer op haar pootjes, voelde ze toch de behoefte weer even enorm respect te tonen en ging opnieuw op haar ruggetje liggen. Maartje bewoog nu nog duidelijker haar hoofd verwonderd naar achteren en bleef waar ze was, op een klein afstandje, wachten tot haar aspirant vriendinnetje op hield met die wat Maartje betreft onnodige beleefdheidsvormen. Het teefje buitelde nogmaals anderhalve slag rond, stond zodoende weer op 4 pootjes en durfde nu wel te spelen. Terwijl het hondje ging rennen, met Maartje op haar hielen, zag ik de lichaamstaal van het nieuwe kameraadje veranderen. Ze nam een iets lagere houding aan en ook het staartje zakte. Erg jammer, dit hondje vond dit bij nader inzien niet leuk, maar wat eng. Ik stond dus op het punt Maartje bij mij te roepen, voor het hondje nog meer angst zou krijgen. Na-ren-spelletjes vereisen nou eenmaal dat degene die voorop loopt zich niet (gaandeweg) de prooi voelt, anders slaat het om van spelen naar vluchten. Net op dat moment, voor ik kon ingrijpen, hield Maartje pardoes halt. Het nieuwe vriendje stopte daarop ook en keek naar Maartje. Ik liep over van trots toen ik zag dat mijn lieve Maartje gestopt was omdat ze zelf ook had opgemerkt dat haar kameraadje het minder naar haar zin had. Ze maakte met haar voorlijf een uitnodigende beweging opzij, terwijl ze het hondje aan keek en veranderde van koers. Zo nodigde ze haar vriendinnetje succesvol uit om achter haar aan te komen rennen. Wow, wat is het toch een vreselijk lieve kanjer! Na even achter Maartje aangerend te hebben, waarbij het hondje lekker vrij werd, stormden de kerverse dikke vriendinnen zij aan zij enkele keren tussen hun baasjes heen en weer. Een flinke afstand, want de dame die bij Maartjes maatje hoorde was al die tijd door gelopen. Van alle knappe dingen die ze doet, vind ik dit - haar vreselijk lieve karakter en bijzonder grote sociale vaardigheid - toch het áller mooiste. Het wordt zo vaak beweerd door hondeneigenaren en het is zo zelden waar, maar Maartje is een meisje dat werkelijk alleen maar wil spelen. |
|||||||||||||||||||||
| 11-08-2011 |
Bosjesmannen Op een bospad wat niet breder was dan twee personen, kwamen ons twee hardlopers tegemoet. De mannen kwamen in rap tempo op ons af en bleven naast elkaar lopen. Als het pad een tikkie breder is, gaan we in zo'n situatie gewoon aan de zijkant lopen en vaak laat ik Merel en Maartje daar dan even zitten zodat ze niemand tot last zijn. Dit pad was echter zó smal dat ik hen mee zou moeten nemen de bosjes in. Gezien het tempo van de hardlopers moest ik bliksemsnel een beslissing nemen en besloot in een opwelling de bal achter me weg te werpen, dus in de richting die ook de beide mannen op liepen. Ik stelde mij voor dat ze dan - afgeleid door de bal - geen aandacht zouden hebben voor de mannen bij het passeren, ondanks het gebrek aan ruimte. Nadat ik de bal geworpen had, wandelde ik door, de hardlopers tegemoet. Merel en Maartje renden ondertussen achter de bal aan. Terwijl de beide hardlopers mij passeerden, stapte ik gedachteloos van het pad om ruimte te maken voor hen. Ik keek om, om te zien of mijn maatjes de mannen inderdaad met rust lieten. Ja, dat deden ze... Merel en Maartje hielden samen de bal vast: Merel de bal, Maartje aan het werpkoord. Zij aan zij denderden ze achter me aan. Ze haden totáál geen oog voor de beiden hardlopers. Samen - aan elkaar bevestigd middels de bal die ze samen vast hielden - zo breed als twee mensen. De harlopers moesten ieder naar een kant uit wijken, de bosjes in, zoals ze dit (achteraf gezien, concluderend uit het feit dat ze niet even achter elkaar gingen lopen) ons hadden laten doen, als ik niet zo onnozel geweest was de bal achter me weg te gooien. Ik heb (wat beschaamd) staan proesten van het lachen over de enorme onschuld waarmee Jut en Jul geen plaats maakten. Aansluitend besefte ik hoe illustratief dit is: wie beleefd ruimte maakt staat oncomfortabel in de blubber te wachten zonder dat dit gewaardeerd wordt, terwijl wie die ruimte niet maakt het hele pad behoudt... |
|||||||||||||||||||||
| 09-08-2011 |
Iets over schoenmakers en een leest Sinds ik 2½ jaar geleden te maken heb gekregen met DCM - toen met Indra, aansluitend ook met Merel en Maartje - en alle dagen leef met de zorgen die daaruit uit voort komen, heb ik veel ervaring opgedaan met het verschil in deskundigheid tussen de diverse artsen. Mijn eigen dierenarts (een hoog aangeschreven praktijk in deze regio) verzekerde mij toen er bij Indra een hartruisje werd geconstateerd (wat overigens niet noodzakelijk wordt waargenomen bij DCM, dus het ontbreken van een ruisje betekent zeker niet dat de hond geen DCM heeft) dat ze hiermee prima heel oud kon worden, 'niks aan de hand'. Desgewenst kon ik hart tabletjes (ace-remmers) geven en als ik wilde kon hij ook een ECG maken. Toen ik zei naar een cardioloog te willen, voor een hart-echo, adviseerde hij de dierenartsspecialisten te Amsterdam. Slechts omdat ik zelf aan gaf naar de Universiteitskliniek te willen, kwam ik werkelijk bij een cardioloog terecht, want naar later bleek de enige in Nederland! Van hem leerde ik onder meer dat een hartruisje bij een grote hond (formaat retriever) nóóit onschuldig is, ongeacht de leeftijd. De afgelopen 2½ jaar heb ik heel veel ervaringen gehoord van mensen die het hart van hun (fok)dier laten screenen door artsen die zichzelf ten onrechte cardioloog noemen. Ook honden die onjuiste behandeling voorgeschreven kregen n.a.v. hartklachten, door artsen die hier blijkbaar onvoldoende over op de hoogte zijn, maar zich er desondanks mee bezig houden of zelfs cardioloog (laten) noemen! Goed voorbeeld is onze 'eigen' dierenartspraktijk, die mij naar aanleiding van Indra's hartruis met geruststellende woorden en hart tabletjes huiswaarts gestuurd zou hebben indien ik daarmee akkoord gegaan was. Zij maken inmiddels ook zelf hart echo's, want daar is een markt voor. Tijdens een contact over Merel meldde één van de artsen mij vorige week trots zelf zojuist de diagnose DCM gesteld te hebben bij een hond van 11 maanden. Nog los van de vraag of DCM kan voor komen bij een zo jonge hond, hoorde ik tot mijn verbazing dat deze hond nu wordt behandeld met medicatie waarvan de cardioloog mij meermalen en nog recentelijk heeft uitgelegd dat en waarom deze niet voorgeschreven dient te worden vóór aanvang hartfalen. Het is niet alleen zinloos, maar daarnaast ook niet uitgesloten dat dit medicijn vóór die tijd gevaar oplevert voor de gezondheid van de hond! De dierenarts bevestigde dat de zin van deze medicatie in dit stadium inderdaad nog niet is bewezen, maar beschouwde het feit dat zij het toch al voor schreven als vooruitstrevend... De dierenarts vroeg mij in datzelfde gesprek of ik misschien de FS van Merel wist. FS staat voor Fractional Shortening, deze waarde geeft de mate in waarin het hart samen knijpt. Ik vertelde hem welke FS bij Merel afgelopen mei is berekend, deze is duidelijk onder de norm. Daarna bleek de arts welliswaar de term FS te kennen, maar geen flauw benul te hebben van de normwaarde. Wat op zichzelf niet erg is, als hij bij onderzoek een boek raad pleegt, maar wat wel de indruk wekte van dikdoenerij door er naar te vragen zonder het antwoord te kunnen begrijpen. Gisteren werd mij door een dierenarts bij herhaling verzekerd dat ook bij een goede pols en goede ademhalingsfrequentie er weldegelijk sprake kan zijn van hartfalen. Hij adviseerde mij daarom enkele röntgenfoto's van Merels longen te komen laten maken. Omdat ik onderzoek naar hartfalen liever laat doen door de cardioloog, nam ik hierover contact met hem op. Gelukkig is de cardioloog een specialist die zeer bereid is óók informatie te verstrekken per mail en telefoon, zodat zo mogelijk een afspraak voorkomen kan worden. Hij legde hij me uit dat Merels afgenomen uithoudingsvermogen nog geen gevolg kán zijn van hartfalen gezien haar pols en ademhaling en onderzoek daarnaar nu dus niet nodig is. Dat soort berichten is zeer goed voor mijn eigen hart! De meeste mensen zijn geen medicus, laat staan specialist. De meeste hondeneigenaren zullen dus moeten vertrouwen op de kennis en ervaring van de arts die ze raadplegen. Om die reden is het m.i. voor specialistisch onderzoek als dat naar het hart, verstandig te kiezen voor een specialist, die bovendien gespecialiseerd is op het gebied waarvoor je hulp zoekt. Een goed hulpmiddel bij het bepalen van naar wie je wilt voor hulp, vind ik jezelf afvragen of je zélf met - in dit geval - hartklachten diagnosticering en behandeling volledig zou willen overlaten aan de huisarts zonder een cardioloog te consulteren. En hoe zou je het vinden als de huisarts in dat geval niet naar de cardioloog zou verwijzen, maar naar iemand die niet zo zeer gespecialiseerd is in hartafwijkingen alswel bijvoorbeeld radioloog is? Welke als 'specialist' bekend staande artsen ook werkelijk gespecialiseerd zijn, staat vermeld op de website van de ECVIM-CA. Tevens is daar per specialisme te vinden wie over deze deskundigheid beschikt. Edit d.d. 14-08-2011: Ik heb genoten van toelichting op de website van cardiologe Nicole Van Israël (de enige veterinair cardiologe in België) die daar exact verwoordde wat ik hier probeerde te zeggen en waarnaar ik hier dus graag wil verwijzen middels dit linkje. |
|||||||||||||||||||||
| 05-08-2011 |
Merel, de stoere In dit seizoen zwemmen Merel en Maartje tenminste 1 maal daags, meestal 2 maal daags. Het zwemmen betekent dat ze gedurende de hele wandeling op en neer zwemmen in het kanaal, samen balletjes apporteren. Ze leven een sportief leven. Merel is geen gedwee meisje, maar onze samenwerking is normaal heerlijk. We kunnen met elkaar lezen en schrijven, dus ik begreep er niets van toen ze als gebruikelijk enthousiast stond te wachten op het werpen van de bal en aansluitend vertikte om 'm te gaan halen. Ook het door zwemmen naar de overzijde, me vanaf daar broeierig aan kijken en wat riet gaan zitten plukken alvorens terug te zwemmen schetste een eigenwijs beeld, hoewel ze tijdens spel niet persé direct terug te hoeven komen. Ik voegde aan het werpen het commando 'apport' toe, wat ik nooit gebruik bij spel. Dat hielp, Merel haalde haar ballen weer, tot ze ook ondanks het commando weigerde. Haar niet begrijpend, heb ik Merel ferm toegesproken en opdracht gegeven de bal te halen, wat ze vervolgens deed. Dit bevestigde mij in mijn beeld van 'dwars', maar het paste tegelijkertijd niet binnen de verstandhouding die we hebben. Na enkele dagen te maken gehad te hebben met Merel-met-bokkepruik, viel bij mij eindelijk het kwartje. Ik heb op verschillende plekken uitgeprobeerd wat er gebeurde als ik de bal minder ver wierp. In plaats van de gebruikelijke 50/60 meter, beperkte ik de afstand tot 20/30 meter. Merels 'weigeren' was onmiddellijk verholpen... Dit wierp ook een ander licht op het door zwemmen naar de overzijde en ook dat heb ik m.b.v. verschillende situaties uitgeprobeerd. Het gaan zitten rietplukken en de eerder beschreven plagerijtjes vanaf de overzijde, bleek pauzeren te zijn. Merel laat zich niet kennen, ze verzint 'smoesjes' om pauze te nemen. Merels conditie gaat de afgelopen maanden zichtbaar achteruit. Merel steekt heel graag een slootje over, om aan de overzijde even over braak liggend terrein te jakkeren. Dat doet ze van pup af aan dagelijks. Enkele maanden voor aanvang met hartmedicatie (2010) is ze daarmee gestopt. Dat viel mij pas op toen ze enkele weken na aanvang van de behandeling het weer hervatte. De afgelopen maanden heeft ze het niet meer gedaan. Iets anders wat op valt is dat Merel áltijd mee achter de bal aan rende, ook als ze geen schijn van kans had er als eerste te zijn. Daar aan is ongeveer een maand geleden een einde gekomen. Als we al een poosje onderweg zijn, rent Merel alleen nog achter de bal aan als ze goede hoop heeft 'm te pakken te kunnen krijgen. We leiden onder die omstandigheden nu samen Maartje soms om de tuin, om Merel een voorsprongetje te geven. Dat Merels conditie echt aanzienlijk af neemt - al is het beter dan dat van menig gezonde hond door haar sportieve en gezonde levensstijl - werd pijnlijk duidelijk toen ik enkele weken geleden vast stelde dat ze niet ineens onbegrijpelijk 'dwars' was door te weigeren haar bal uit het kanaal te halen, maar mij probeerde duidelijk te maken dat ze het niet zag zitten zo'n eind te zwemmen... Het herinnerde mij aan de nog steeds pijnlijke situatie waarin een 'Flatcoated deskundige' adviseerde om met druk en dwang middels correctiemiddelen Indra te doen gehoorzamen. Gelukkig wist ik ondanks dat ik geen idee had wat de oorzaak dan wél was, dat 'weigeren' van Indra niet kon duiden op een rangordeconflict, zoals de 'deskundige' beweerde. Pas toen ik hoorde dat Indra DCM had, viel alles op z'n plaats. Bij Merel herken ik veel van de veranderingen die ik eerder ook bij Indra heb opgemerkt. Maar omdat Merel gescreend is, kan ik het nu gelukkig sneller begrijpen. Daardoor kan ik mijzelf maar zeker ook haar veel frustratie besparen. Ik heb onze spelletjes aan haar mogelijkheden aangepast, zodat ze weer met volle teugen kan genieten zonder dat 'willen' en 'kunnen' met elkaar in conflict komen. |
|||||||||||||||||||||
| 30-07-2011 |
Geintjes Merel had vanmiddag een geintje bedacht om Maartje te plagen... Bij balspel uit water, gooi ik altijd twee ballen vlak na elkaar. Merel haalt altijd de eerste bal, de tweede is voor Maartje. Ik wierp ze zo ver mogelijk en dat is tot bijna tegen de overzijde van het kanaal. Merel zwom met haar bal naar de overzijde en bedacht dat als ze de hare even daar neer legde, ze die van Maartje ook kon pakken voor die er was... Ze legde haar bal op de kant, wierp een broeierige blik op bal nr. 2 en haar zwemmende maatje en nam een grote duik. Ook bal nr. 2 legde ze aan de overkant in het gras. Nu lagen de twee ballen bij elkaar en Merel stond er bij, broeierig te kijken. Maartje zwom naar de plek waar haar bal had gedreven en keek verwonderd rond. De streek van haar kameraad was haar blijkbaar helemaal ontgaan. Ze zwom zoekende wat heen en weer, begreep er niets van. Merel keek er even naar, griste toen één van de ballen van de grond en zwom er mee naar mij. Als ze onverschillig had kunnen neurieën had ze het gedaan. Maartje zocht intussen verder.. Tenslotte zwom ze dan maar door naar de overzijde van het kanaal en trof daar haar bal. Dit smaakte naar meer, want Merel loerde nu naar bal nr. 2, tijdens het zwemmen naar bal nr 1 en berekende haar kansen om daar te zijn voor Maartje er was. Zo wijzigde ze meermalen van koers, zodat voor Maartje bal nr. 1 (een eind verderop, want inmiddels afgedreven) bleef liggen, waar ze zich zo nodig heen liet dirigeren. Merel heeft herhaaldelijk met de 'gestolen' bal aan de overzijde in het riet zitten kijken hoe Maartje aan het zoeken was, een soort ramptoerisme.
Ik denk dat het wraak was, want een paar dagen geleden
had Maartje een slimmigheidje bedacht in het bos. Merel
wilde niet spelen. Maartje bedacht vanalles en het was
allemaal even leuk, maar Merel was onverwurwbaar en dat
zijn we niet van haar gewend. Tenslotte - na vele, vele
vergeefse pogingen - sjokte Maartje een poosje achter
ons aan, ze leek zich er bedroefd bij neer gelegd te
hebben.
Ineens kwam Maartje ons voorbij rennen. Ze rende over het bospad de verte in, ons zicht uit. Iets wat ze doet als er verderop hondjes zijn, om z.s.m. te vragen of ze willen spelen. Merel en ik werden nieuwsgierig, we konden immers nog niks zien. Ik had een binnenpretje over het feit dat Merel er nu toch de pas in zette en voor me uit ging lopen. Na wat slingers in het bospad zagen we Maartje liggen, op het pad, alleen. Ik vroeg me af of dit met voorbedachte rade geweest was. Merel liep nog steeds voor me uit, richting Maartje. Toen ze vlak bij haar was, zich duidelijk afvragend hoe & wat, sprong Maartje vrolijk overeind, maakte een spelbuiging en nodigde Merel uit mee te rennen met haar. Merel draaide zich om en kwam weer naast mij lopen. Ik had inwendig dikke lol, want vermoedde dat het een slimmigheidje was van Maartje en dat zou dan briljant gevonden zijn door m'n frutsel. We wandelden verder en werden weer ingehaald door Maartje, die het pad af rende, ver voor ons uit, naar... Inwendig proestte ik het uit, dit leek er toch wel verdacht veel op dat ze inderdaad écht bedacht had dat Merel hierop wel zou reageren. En ja hoor, Merel zette er weer de pas in, een klein drafje zelfs nu en toen we Maartje weer in zicht kregen, lag die in haar uppie op het bospad. Opnieuw liep Merel zonder besef te hebben in het ootje genomen te zijn, verder richting Maartje. Ze keek rond, zoekend naar wat die daar dan was gaan doen, waarop Maartje weer overeind hupte, dol komische buigingen en huppeltjes maakte en warempel, Merel huppelde enkele sprongetjes met haar mee. Onweerstaanbaar, alle twee. |
|||||||||||||||||||||
| 06-07-2011 |
Merel heeft halverwege onze vakantie
in de Belgische Ardennen op een avond plotseling afschuwelijke
hartklachten gekregen. Zouden we thuis zijn geweest dan had ik
hier niets van geweten, want was ik al naar bed geweest, maar nu
sliepen we in dezelfde ruimte. Ze heeft doodsangsten uitgestaan
en daardoor ik ook. Merel is een bikkel, verre van een
aansteller. Klachten die haar beangstigen, beangstigen mij dus
ook. Gelukkig was de volgende ochtend alles achter de rug.
|
|||||||||||||||||||||
| 01-07-2011 |
Gewoonten De afgelopen dagen hebben we in hetzelfde bos gewandeld. Daar hebben we dagelijks op hetzelfde heideveld een balspel gespeeld. Merel en Maartje maken van leuke ervaringen graag gelijk een 'gewoonte'. En zo stormden ze op de 2e dag al verheugd vooruit naar de plek waar we 'altijd' ballen.
Vandaag was de derde opeenvolgdende dag. Langs ons balplekje
zat vanavond een echtpaar op een bankje. Al royaal voor ik ter plekke
was, zagen zij daar Merel pendelen tussen 'de' plek en mij (nog
niet in hun zicht). Maartje wachtte gezellig bij hen, nam de
gelegenheid ten baat eens even een knuffel te scoren. Verderop ontmoetten we een Flatcoated reu van anderhalf jaar oud. We liepen een stukje samen op, zodat Maartje en hij leuk konden spelen samen. Onderweg passeerden we bomen waar je in kunt klimmen/springen, wat mijn maatjes 'dus' deden. Ze waren op die manier aan het bedelen om balspel. In bomen springen is namelijk een ander spelletje wat direct tot 'gewoonte' is gemaakt. Soms kunnen ze de bal verdienen door op verzoek in een boom te springen en andere keren mogen ze eens iets uit een boom apporteren. Het is een mooie eigenschap om alles wat we leuk vinden, onmiddellijk tot gewoonte te maken. Daar kan ik nog veel van leren!
Maartje tijdens het 'boomspel', foto uit maart 2011
|
|||||||||||||||||||||
|
|
||||||||||||||||||||||
