|
|
|
|
|
30-12-2009
|
Mijn hartje (XI)
Maanden heb ik getwijfeld "Nadert het moment dat ik haar
moeten laten gaan nu??" Ik was bang mijn grenzen
ongemerkt te verleggen. Gelukkig was er altijd wel
iemand bereid dan mee te wandelen en mee te kijken.
Zelfs mijn vader vond half oktober nog dat ze nog véél te goed was om haar te laten gaan. Ook zijn we diverse
keren op de spoedafdeling geweest van de
Universiteitskliniek te Utrecht, bij Indraatjes
cardioloog, in de hoop een oplossing te vinden voor haar
darmklachten. Al die keren heeft hij vanzelfsprekend
gelijk de situatie van haar hart en conditie
gecontroleerd en vond ook hij het de moeite om voor haar
te blijven knokken.
Op donderdag 3 december was
Indra plotseling over niets meer blij. We waren daarom
naar zee gegaan, want dat vindt ze het allerleukste wat
er is. Omdat ze ook daar kalm was, besloot ik niet
langer dan 3 kwartier te lopen. Halverwege kon ze echter
niet meer, dus de terugweg heeft ze met de grootst
mogelijke moeite volbracht, in een uiterst traag tempo.
Ik moest vechten tegen de tranen, want dit was het beeld
zoals de cardioloog het mij beschreven had: een achter
je aan sjokkende hond.
Aansluitend zijn we op bezoek gegaan, in de hoop dat ze
dat gezellig zou vinden. Ze heeft er direct een plekje
opgezocht om te gaan dutten, dat was alles wat ze wilde.
En ook toen we op de terugweg bij het bos stopten voor
een plas, was Indra stilletjes en sip. Al wat ik
probeerde, ze wilde alleen maar rust.
Het was afschuwelijk en heel aangrijpend om te zien.
Die dag heb ik weer contact
opgenomen met haar cardioloog, werkelijk een kei die er
al die 8 maanden voor ons geweest is.
We hebben afgesproken het enkele dagen aan te kijken, in
de hoop dat het een tijdelijke achteruitgang was.
Hoewel ze de vrijdag, zaterdag en zondag die volgden
weer van eea kon genieten, kon ze niet meer langer dan
een kwartiertje achtereen vlot mee wandelen. We maakten
er leuke uitjes van door ons te beperken tot een bos
waar je kleine rondjes lopen kunt zonder verder dan
enkele minuten van de auto weg te raken. Merel en
Maartje konden zich er in het water vermaken en met
balspel, terwijl Indra en ik ons m.n. bezig hielden met
het genieten van hun lol. Indra en ik hadden het geluk
dat zij erg veel plezier had om andermans pret.
Zo nu en dan haalden Indra ook zelf een balletje, als de
beide anderen niet opletten.
Maandagochtend mailde ik de
cardioloog dat het zo niet langer kon en maakte een
afspraak voor euthanasie met de dierenarts op woensdag.
Prompt daarna ging het ontzettend veel beter... Die
maandag liep ze zo maar 3 kwartier achter elkaar! Dat
was heel verwarrend... Had ik dan toch een te snelle
conclusie getrokken? Op dinsdag wandelden we zelfs 2 uur
achtereen en ging ze 's avonds liggen kluiven (dat had
ze een half jaar niet gedaan!). En had de grootste lol!!
Natuurlijk heb ik beide dagen met vriendinnen overlegd,
die ik het toevertrouwde Indra's belang in de gaten te
houden, over wat wijsheid leek.
Indra had een erg dikke
buik (vocht, tgv rechter hartfalen), waarvan ik de
ontwikkeling mbv een meetlint volgde. Hoewel de
plastabletjes na terugkomst uit Ameland (eind november)
waren opgebouwd van 2 p.d. naar inmiddels 6 p.d. (en het
maximum 8 p.d. was), nam de buikomvang niet af en nam
ter hoogte van de lever zelfs toe. Daarnaast had ze
wederom diarree, waar vanaf de dag dat we terugkwamen
van Ameland, geen middel of combinatie van medicijnen
meer tegen hielp.
Indra was ze al vanaf juli afhankelijk van dwangvoeding.
Dit was eerder voor haar geen bezwaar, maar wilde ze in
de laatste week absoluut niet meer. Ze werkte zodanig
tegen, dat ze zich zelfs zo druk maakte dat ze het weer
wist uit te braken zonder missselijk te zijn... Gevolg
was dat ik toen minder ben gaan voeren, want beter iets
er in krijgen & houden, dan alles weer uit gebraakt.
Tevens wilde ze nu ook binnen niet meer met Merel spelen,
een grens die ik in april direct trok, omdat Merel haar
lust en haar leven was. Buiten spelen (wat ruiger was),
was al een poosje voorbij, maar binnen hebben ze tot een
week voor haar overlijden nog leuk geknuffeld en
gespeeld samen.
Al met al, ging het die laatste 2 dagen dus wel in eens
veel beter dan de dagen er voor, maar was het
verstandelijk gezien toch nog steeds het moment om
afscheid te nemen.
De cardioloog nam die
dinsdagavond contact met me op om te horen of ik er
helemaal achter stond. Dat kwam als geroepen, want na 2
dagen vol verwarring, had ik heel veel behoefte aan
medische onderbouwing. Zijn informatie/bevestiging over
haar medische situatie, heeft me geholpen de vrees te
overwinnen dat ik haar een kans ontnam.
Woensdagochtend heeft hij nogmaals gebeld, terwijl ik
met Indra in het bos was. Hij stond er zelf volledig
achter, maar vond het van belang dat ik er zelf ook
achter stond als ik die beslissing nam.
Die ochtend stond ik er achter, 100% Indra was die
woensdag - 9 december - met moeite op gestaan, was naar de auto gesjokt
(omdat ik dacht dat ze misschien weer vrolijker zou zijn
als ze het bos zou zien, zijn we toch gegaan) en is daar
voetje voor voetje achter me aan het bos in gestiefeld.
Hoe langzaam ik ook liep, ze kon me onmogelijk bij
houden. Aan het eind van het eerste paadje zijn we
daarom rechtsomkeert gegaan, terug naar de auto. Toen
belde haar cardioloog. Terwijl hij en ik nogmaals alles
doornamen, stond Indra vriendelijk en kalm naast me te
kwispelen over de gekke fratsen die Merel en Maartje
uithaalden.
Na dat telefoontje zijn we
koffie gaan drinken bij mijn ouders, om daarna naar huis
te rijden, om daar te wachten op de dierenarts...
Merel en Maartje zijn in de auto gebleven, zodat Indra
en ik nog een paar uurtjes met z'n tweetjes waren en het
rustig in huis was, ook toen de dokter kwam.
Indra heeft al die tijd heel dicht tegen me aan gezeten,
op het kleed. Ze had het zwaar, heel zwaar, maar wilde
wél graag geknuffeld worden. Ik was op dat moment blij
dat ik voor deze dag gekozen had en niet voor later die
week, want op dat moment wilde ik alleen maar dat ze zo
snel mogelijk verlost zou worden van haar klachten en de
rust krijgen zou waaraan ze duidelijk zo'n behoefte had.
Ze is heel rustig, in mijn
armen, ingeslapen.
De klap die daarna kwam is
me heel erg tegen gevallen. De rust en ruimte in m'n dag,
het verlies van alle zorgen en beperkingen, gaven
helemaal niet de opluchting die ik - naast het verdriet
- had verwacht. Al wat we het afgelopen half jaar niet
meer konden doen doordat we vast zaten aan (tot 9)
pilmomenten en (tot 6) dwangvoeding, zaken die we
moesten vermijden, de nachtelijke plasjes tgv medicatie,
de 1e capsule voor 5 uur 's morgens ivm het moeten
innemen op nuchtere maag en anderhalf uur voor de
maaltijd... De rust die Indra nodig had en de
vermoeidheid van mijzelf nav eea. In plaats van vrijheid
te voelen en zin om hobby's weer op te pakken, waar ik
me eerder zo op verheugde, voelde ik alleen maar gemis,
waar ik het letterlijk steenkoud van kreeg.
Het pathologisch onderzoek
is heel zinvol geweest voor de kennis over DCM bij
Flatcoateds. Een dezer dagen volgt nog meer info, want
er wordt nog gewerkt aan wetenschappelijk bewijs en dat
vergt meer tijd. Daarnaast heeft het pathologisch
onderzoek bevestigd dat ze leed aan DCM en haar hartje
absoluut 'op' was. De hoeveelheid vocht in de buik, de
mate waarin haar rechter hartkamer vergroot was en de
mate waarin de lever gezwollen was (tgv hartfalen), was
fors. Die bevestiging heeft me gerust gesteld: we hebben
alles gedaan wat we konden en dit was dus de juiste
beslissing.
Zij en ik hebben mazzel
gehad dat ze nog een opleving kreeg van twee feestelijke
dagen, vlak voor het afscheid. En niet te vergeten dat
ze de volledige drie weken Ameland heeft kunnen genieten
van - en deelnemen aan alle aktiviteiten, varierend van
uitvoerige wandelingen, tot leuke apporteeropdrachten (voor
Indra aangepast, maar dat heeft de pret niet gedrukt!).
Indra was dól op Ameland!
Ze heeft daar afgelopen november bovendien voor het
eerst warm wild mogen apporteren en dat vond ze
eindeloos! De walletjes onder haar ogen waren daarna
even als sneeuw voor de zon verdwenen.
De dag bestaat op dit
moment nog uit vele momenten waarop ik geconfronteerd
word met dat zij er niet meer is. Na bijna 5 jaar samen leven,
maakt ze onderdeel uit van allerhande dagelijkse
rituelen/gebruiken waar je je niet van bewust bent, tot
ze veranderen.
Op de dag dat ze overleed, legde ik bijvoorbeeld nog
kipfilet voor haar in mijn boodschappenkarretje.
Geregeld houd ik nog de tijd in de gaten tbv haar
medicatie, soms kijk ik tijdens de autorit naast me met
bijv. de bedoeling een blik uit te wisselen, ik loop
voor het eerst in 5 jaar een wandelgebied in zonder haar...
Er is niets aan te doen, daar moeten we doorheen.
Nu, 3 weken na haar
overlijden, komt er wel een beetje rust in m'n lijf,
maar tegelijkertijd is het alsof de vermoeidheid van 8
mnd. er nu pas volledig uit komt.
Ik had 3 weken vrij genomen: de week waarin Indra
overleed en begraven werd + 2 weken er na.
Eergisteren ben ik weer begonnen. Toen er geen dringende
dingen op me bleken te liggen wachten, heb ik die dag
gelijk een extra weekje vrij gevraagd. Ik begin nu net
een beetje tot mezelf te komen en wilde dus heel graag
nog een weekje met Merel en Maartje pret maken. Die twee
hebben behoorlijk ingeleverd de afgelopen 8 mnd. en
zeker de laatste 5 daarvan.
Merel heeft het vanaf een dag of 5 na Indra's overlijden
moeilijk gekregen met het gemis van haar mama, maar
begint nu beetje bij beetje weer haar draai te vinden.
Maartje krijgt eindelijk vrijheid in huis (zat verplicht
in de bench, tbv Indra's rust) en geniet met volle
teugen hiervan.
|
28-12-2009
|
 Een hele
kluif
Terwijl ik vanmiddag zat te lezen, lagen Merel en Maartje
tevreden in de zithoek te kluiven. In eens hoorde ik een
vreemd geluidje. Er zat iets tussen een gebit, wat daar niet
hoorde.
Ik keek aandachtig naar het duo en ontdekte dat Maartje naast
haar witte kluif, een zwarte kluif had liggen... Gedreven
knabbelde ze door op iets wat klonk als hard plastic. Ik duwde
haar neus naar beneden om te voorkomen dat ze het zou inslikken
en voelde in haar mond. Hieruit haalde ik vervolgens de voorzijde van de
afstandsbediening van de televisie te voorschijn.
Járen geleden zette puppy Floris zijn melkgebitje in het andere
uiteinde van deze afstandsbediening. Kleine kuiltjes rondom de
letters Sony, herinneren me zo nog bijna dagelijks aan een klein
Florisje. De speciale vormgeving aan de voorzijde, zoals Maartje
die vandaag heeft gecreëerd, zal me de komende jaren doen denken aan
een zoet zappend Maartje.
|
26-12-2009
(II)
|
Lief!
Omwille van de rust waaraan
Indra tussen de wandelingen door behoefte had, heeft Maartje
erg veel tijd doorgebracht in de bench. Sinds Indraatjes
overlijden mag Maartje eindelijk en in toenemende mate los
in de woonkamer.
Eerst moest Merel er erg aan wennen. Zo dól als ze is op
haar zusje, steeds de oudste en wijste zijn viel haar zwaar.
Ze mist Indra en waarschijnlijk ook de rol van 'Indra's
kleintje' zijn en trok zich geregeld terug in haar bench, wat
ze eerder nooit deed. Om die reden heb ik mij beheerst en
Maartje aanvankelijk slechts gedoseerd vrij gelaten.
Maartje is al zo lang 'gekooid' geweest, voor haar is alles winst. Ze
geniet met volle teugen van allerlei 'gewone' dingen en
maakt een inhaalslag aan ervaringen.
Langzaam aan - nu ruim 2 weken na Indra's overlijden - zijn ze
gewend aan het raken aan de nieuwe 'gezinssamenstelling' en
het samen vrij in huis lopen, zodat Merel ook gewoon in de
zithoek haar momentjes voor zichzelf kan pakken, wanneer ze
daaraan behoefte heeft. Die behoefte heeft Merel soms nog,
terwijl ze zelf tav Indra altijd exàct als Maartje, een
rupsjenooitgenoeg was!
Vanavond is Maartje voor het eerst zelf naar 'bed' gegaan!
Een hoogtepunt! Ze is zo maar zélf haar bench in gestapt om te
gaan dutten... Tjonge, wat wijs.
Ik heb de gelegenheid benut om even een momentje met Merel
te pakken, we hebben lekker op het kleed in de zithoek
liggen (kerst)kroelen. Daarna liep ik naar de keuken voor
een kop koffie, met Merel op m'n hielen. Samen passeerden we
Maartjes bench, waaruit geen beweging meer kwam.
Op de terugweg stapte Merel er heen, stak haar hoofd naar binnen
en kust haar zusje royaal in het gezicht. Maartje hief haar
slaperige hoofd op, legde het op de rand van de bench, keek
zoet naar Merel, bleef even zo liggen, trok haar hoofdje
weer binnenboord en sliep verder...
Wat maken die twee mij gelukkig!!
|
26-12-2009
|
 Vrolijk
kerstfeest!
Eerste kerstdag had ik vrienden te eten met een kindje van bijna
een jaar. Merel en Maartje zagen dit jochie voor het eerst,
omdat hun hond niet zo gezellig is tov honden die dat accepteren,
dus we voor ieders ontspanning nooit met z'n allen samen zijn.
Merel heeft als pup beroerde ervaringen opgedaan met kinderen en
sindsdien is ze daar wat voor op haar hoede. Maartje is zeer
onbekommerd tav kinderen en kan zich dan ook kóstelijk vermaken
door naar spelende kinderen te kijken. Zij heeft gelukkig alleen
maar leuke ervaringen opgedaan met hen en trekt zich níets aan
van Merels bedenkingen. Andersom lijkt Merel zich wel op aan
Maartjes onbekommerde kijk op kleine tweevoeters op te trekken.
Het zoontje hebben we in de box bij ons in de zithoek
gezet. Zo lang Merel hem desgewenst uit de
weg zou kunnen gaan, zou het zéker geen probleem geven. Merel was direct erg nieuwsgierig,
maar ook wat ontwijkend. Ze ging even in lage houding kijken,
gaf hem een lebbertje aan zijn knuistje om dan weer achteruit te
stappen. Tot mijn plezier besloot ze al heel snel dit knulletje
redelijk te vertrouwen, al was het maar omdat hij in een 'kooitje'
zat. Bovendien beschikte het ventje over leuke speeltjes... Hij
had er schik in reactie uit te lokken en ontdekte al snel dat
als hij een speeltje naar Merel uit stak, zij dit aan pakte.
Feest voor twee!!
Toen ik het vertrouwen had dat dit prima verliep, mocht Maartje
er ook bij. Die vond dat dolle pret! Het manneke was op zijn
beurt super dapper, om twee grote, lebberende, enthousiaste
zwarte honden op ooghoogte, alléén maar dolle pret te vinden.
Wat een binkie!
Merel en Maartje hebben samen vrolijk en ontspannen rond de box
lopen kwispelen en zeer veelvuldig de beide knuistjes van hun
nieuwe maatje gekust. Zij hadden er plezier in zijn handjes te
likken, die het jongetje speciaal daar voor naar hen uit stak
(want wat en wonderlijk gevoel was dat!). En hij verbaasde zich
zichtbaar over de snelheid van hun tongen, waarop zijn knuistjes
maar geen vat kregen... Tenslotte zijn Merel en Maartje
zeer tevreden, naast de box, gaan liggen kluiven.
Een soort kerststalletje: een moderne variant op een kribbetje
met kindje en wat vee...
Later, tijdens het eten, had
't manneke rap door, dat in de bench achter
hem, een zielsverwant zat. Dus zat hij verheugd achterstevoren
in de kinderstoel, helemaal gefocused op Maartje, die hem met
haar zwarte oogjes al even opgewonden aan keek. Eerst was ze
onrustig, exact als haar nieuwe maatje in de kinderstoel, maar
toen ze (tenslotte en uit zichzelf) met een kreun ontspannen
ging liggen, heb ik dat aangeclickt. Vanaf dàt moment was
Maartje in alle stilte (succesvol) 'aan het werk' om te
ontdekken hoe exact die beloning te verdienen was; middels
rustig liggen! Het vrolijke, achterstevoren zittende jongetje
kon haar niet meer verleiden tot onrustig gedrag. Daardoor kon
hij op zijn beurt ook weer enige aandacht krijgen voor zijn
kerstmaaltje.
Hoewel ik dit jaar weinig zin had in 'kerst', hebben de 3 lieve
spruiten er een échte 'vrolijke kerst' van gemaakt.
|
23-12-2009
|
Kerstkaartje 2009
We zijn er dit jaar wat laat mee, het wordt dus meer een
nieuwjaarskaartje, maar de benodigde foto's zijn gemaakt. Hier
enkele van de niet gekozen foto's:
|
|
|
|
|
Maartje |
|
|
|
|
Merel |
|
|
|
|
|
|
tingelingeling! |
|
|
|
rinkelbelletjes door het duinlandschap... |
|
|
|
Maartje |
|
|
|
21-12-2009
|
M&M
De
op 27 november gedane belofte is niet vergeten. In afwachting
daarvan al vast wat fotootjes van m'n wandeling met Merel en
Maartje vandaag.
|
|
|
|
|
|
|
Maartje |
|
|
|
Merel |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
27-11-2009
|
Mijn hartje (X)
Vandaag zijn Indra en ik weer naar haar cardioloog
geweest, op de spoedafdeling, ivm aanhoudende dunne
darm diarree en anorexie. Indra wordt met "hartfalenmedicatie"
behandeld nadat eerder congestief linker en rechter
hartfalen ten gevolge van dilaterende cardiomyopathie
vastgesteld werd.
In een eerder stadium is nav de darmklachten parasitair
ontlastingsonderzoek, echografisch onderzoek van de buik en bloedonderzoek gedaan, welke geen
aanwijzingen gaven voor de oorzaak van de diarree.
Verschillende medicaties gaven slechts kort of geen
resultaat.
Middels lichamelijk onderzoek, bloedonderzoek, een echo
van de buik en een ECG is vandaag opnieuw gezocht naar
afwijkingen en oorzaken. Conclusie: Recidief
rechter hartfalen. Dunne darm diarree zonder
aanwijzingen voor de onderliggende oorzaak. Het lijkt
onwaarschijnlijk dat het rechter hartfalen de diarree veroorzaakt, omdat de diarree reeds eerder
aanwezig was dan het hartfalen.
De plastabletjes zijn verhoogd ivm vocht in de buik, als
gevolg van hartfalen. Er is inmiddels sprake van
hartritmestoornissen als gevolg van de DCM, maar dit
hoeft vooralsnog niet behandeld te worden.
Indien Indra geen hartpatiënt was, zou
gastroduodenoscopie met biopten een zeer nuttige
volgende stap zijn. Het narcose-risico is echter
onaanvaardbaar hoog en de medicatie die nog niet
geprobeerd is, maar daaruit mogelijk zou nodig blijken,
is eveneens zeer risicovol voor een DCM patient. Daarom
wordt hier van af gezien en hebben de specialisten
geadviseerd te proberen de diarree klachten te verhelpen
middels het gelijktijdig inzetten van de 3 verschillende
medicijnen die ieder tijdelijk effect hadden, in de hoop
dat ze sámen wel blijvend resultaat bieden.
De cardioloog zal ons aan de hand van de resultaten/ontwikkeling
verder coachen, met ruggespraak van zijn collega op
gebied van maag-darmen.
* Dit is een tijdelijke up-date. Meer info en ook onze
vakantiebelevenissen volgen wanneer ik weer de
mogelijkheid heb eea te schrijven. Op dit moment vraagt
de zorg voor (en zorgen over) Indra al mijn tijd en
energie en probeer ik daarnaast desondanks zo veel
mogelijk samen te genieten.
|
30-10-2009
|
Mijn hartje (IX)
Inmiddels is het 2
½
weken geleden dat
ik met Indra op de spoedafdeling bij haar
cardioloog zat, ivm de aanhoudende en toenemende
darmklachten waar ze nu al een half jaar mee te
kampen heeft, zonder adequate oplossing. Deze
arts heeft alle mogelijke onderzoeken, voor zo
ver opwegend tegen de risico's er van,
onmiddellijk in gang gezet, alsook overleg gehad
met de specialist op gebied van darmproblemen.
In de afgelopen 2 weken hebben we diverse berichten
ontvangen nav het onderzoek:
- Het resultaat van het onderzoek van Indraatjes
ontlasting, heb ik een week geleden ontvangen.
Er is geen enkele aanwijzing voor parasieten
gevonden, dus ze heeft noch wormen, noch giardia.
Enerzijds goed nieuws, want het zou een klus
zijn van heb-ik-jou-daar. Ik had wat gegoogeld
op de behandeling: het gehele huis verschillende
keren desinfecteren, de vloerkleden weg gooien (zijn
niet te wassen) en vervangen (tegen het
uitglijden van mijn trio), alle 3 de meiden
behandelen en diverse malen van top tot teen
shampooën... Ik keek er niet naar uit, maar een
parasiet is wel duidelijk, meetbaar op
aanwezigheid en behandelbaar. 'k Had het dus wel
een relatief prettige oorzaak gevonden.
- We wachten nog op 2 bloeduitslagen die van
groot belang zijn voor de darmfunktie.
- De cardioloog heeft ons gematst: het
spoedconsult - welke 100 euro duurder is dan een
regulier specialistisch consult - is niet
berekend. Hij heeft het stil zwijgend gewijzigd
in een regulier specialistisch consult, zag ik
op de rekening die op mijn deurmat viel. In
avond en nacht is een specialistisch
spoedconsult overigens zelfs het dubbele tarief!
In afwachting van alle resultaten, heeft Indra
de afgelopen weken 2 soorten medicatie gehad tbv
haar darmen, waaronder de antibiotica die ze er
verschillende keren eerder voor kreeg, maar nu
langer.
Wie de up-dates volgt, zal wellicht opgevallen
zijn dat Indra de afgelopen tijd hard achteruit
ging. Dwz, het betrof 'details', maar iedere 2 à
3 dagen was er iets nieuws aan te wijzen dat was
verslechterd. Een flinke druppel, in de redelijk
volle emmer, was haar reactie bij bezoek,
thuiskomst van mijzelf en het binnenkomen of uit
de bench laten van Merel of Maartje. Situaties
waarin ze vaak niet meer op stond, maar deed ze
dit wel, volstond met een kort groetje, om dan
weer te gaan liggen. Dit gedrag bestond naast
dagelijks nog prima en vol plezier mee wandelen
in de duinen, maar verraade natuurlijk wel veel
over hoe zij zich moest voelen.
Na aanvang met de medicatie viel op dat ze niet
meer achteruit ging. Niet na 3 dagen en evenmin
na een week... Ik durfde mijn eigen waarneming
even niet te vertrouwen, maar ik kan er echt
niet meer om heen: ze gaat vooruit!! Als er
iemand binnen komt, komt ze weer met een
speeltje aan rennen en wil uitvoerig geknuffeld
worden, ze plaagt Merel om haar uit te lokken
tot spel, ze speelt met Maartje... Spel is een
duidelijke inspanning, ze moet dit aanpassen aan
haar mogelijkheden, maar de lol is er weer!
De darmklachten zijn nog niet volledig verholpen,
maar wel sterk afgenomen.
Indra, zoals ze nu is, is een Indra die nog
ontzettend graag wil leven en geen Draatje bij
wie het kaarsje aan het doven is. De zaken waar
zij zelf te veel last van heeft ervaren, werden
dus werkelijk alleen veroorzaakt door de
darmklachten! Ik heb er alle vertrouwen in dat
we daaraan nu doen, wat mogelijk is.
Indraatjes cardioloog is een beetje haar
'ridder' en mijn held geworden, nu hij (opnieuw)
haar leven redde.
|
29-10-2009
|
Kwestie van timing
De afgelopen week heb ik 2 maal een druppeltje bloed gevonden op
de vloer. Ik inspecteerde de plassertjes van de 'dames'
meermalen, maar trof niets aan. Gedachten over opgehoest bloed
en andere narigheid stopte ik snel weer weg.
Maartje had de afgelopen week een paar extreem dwarse en
provocerende momenten. Ik vond het erg loops
gedrag, maar ik trof geen lichamelijk teken.
Toen ik vanochtend met Maartje terug kwam van een plasje, lag er
bloed op de keukenvloer. Beduidend meer dan de verdwaalde
druppeltjes die ik eerder aan trof. Wederom heb ik bekeken
of
frustel 'groot' geworden is. En jawel, ze is loops!
Tijdens de GG-les van afgelopen dinsdag, stak een ander teefje
tijdens het passeren haar neus onder Maartjes staart, en gromde,
zonder ons duidelijke reden. En Merel - hoewel ze nog steeds een
enorme zwak voor Maartje heeft - begint sinds een week eindelijk
zo nu en dan "Genoeg" te zeggen tegen frutsel, als die haar
grote zus loopt te klieren. Het valt in eens allemaal op z'n
plek: zij wisten al, wat ik nog niet wist.
Loop, lopen, loops, over 2 dagen gaan we op wandelvakantie...
|
24-10-2009
|
Hartsvrienden
Voorjaar 2008, na afloop van de jaarlijkse clubmatch, ontmoetten
ze elkaar voor het eerst: Indra en Bullet. Achter het terrein
waar dat jaar de FRC Kampioenschaps Clubmatch werd gehouden, was
een stukje bos met stromend water.
Indra, haar puppy Merel, Bullet en vele andere Flatcoateds,
hebben daar samen gespeeld en gespetterd. En zoals dat gaat,
wanneer je met een puppy wandelt, viel me op hoe lief en
voorzichtig Bullet met Mereltje was, die onbezorgd met de groep
grote honden mee huppelde. Op zijn beurt, was Bullet vooral
Indra opgevallen...
Ik vond hem leuk, Bullet viel als een blok op Indra (en hij
schijnt niet zo'n rokkenjager te zijn) en Indra vond hem ook
aardig (en zij is nogal kritisch op reuen).
Hieruit ontstond een geanimeerd gesprek tussen de eigenaar van
Bullet en mij. Hij bleek niet alleen lief en mooi, maar ook nog
eens een kei van een werker! Bullet was aktief in het
wedstrijdcircuit Reddingshondenwerk, waarmee ze zelfs al samen
op de WK stonden! Tenslotte kwamen we, dollend maar
tegelijkertijd geïnteresseerd, tot de conclusie dat het helaas,
gezien de verwantschap, geen goede combinatie ouderdieren was.
Afgelopen zomer, kort nadat ze de gelukkig eigenaren geworden
waren van een puppy, namen Bullet en baasje samen deel aan een
mooie wedstrijd in Oostenrijk. Het was een heerlijke, zonnige
dag en Bullet was, geheel tegen zijn gewoonte in, niet vooruit
te branden. Hoewel hij een week voor die tijd nog geheel
onderzocht was nav de jaarlijkse enting, besloot zijn baasje de
deelname te onderbreken, om hem terplekke medisch te laten
onderzoeken.
Bullet bleek een duidelijk hartruisje te hebben, welke en week
eerder niet waargenomen was. Van verder deelname heeft zijn
baasje afgezien, maar Bullet knapte gauw weer op en was weer een
ogenschijnlijk gezonde Flatcoated toen ze terug kwamen in
Nederland.
Slechts omdat ze hier toevalligerwijze, desondanks, het advies
kreeg een hart-echo te laten maken, bleek de schijn te bedriegen.
In augustus 2009 is bij Bullet, net als bij Indra, middels een hart-echo,
dilaterende cardiomyopathie gediagnosticeerd door de cardiologen
te Utrecht.
Een donderslag bij heldere hemel: hij is net 6 jaar oud, heeft
middels grote inzet en volhardend trainen een werk niveau
bereikt waar je U tegen zegt en ze zijn bovenal samen de
beste maatjes...
Pas achteraf vielen dingen op hun plek, want zó klein zijn de
eventuele signalen in de a-symptomatisch fase, de fase voor
aanvang hartfalen: Bullet had de afgelopen maanden een afgenomen
eetlust, hij braakte soms, baasje kreeg zijn conditie net niet
helemaal op peil, zijn weerstand liet iets te wensen over... Een
weekje ziek-zijn deed hem opvallend veel bespiering verliezen...
Wie denkt daarbij aan een dodelijke hartspierziekte?
 Baasje
besloot een afscheidswedstrijd te willen lopen samen. Nog één
keer met hem genieten van een wedstrijd binnen de
reddingshondensport. Daarna zou hij in de 'WAO' gaan, om de tijd
die hem rest, te genieten van al waar hij van geniet.
Eind september was het zo ver. Ik was zo ontroerd door het
verslagje over dit weekend, dat ik graag een deel er uit, hier kopiëer:
Het ging het weekend hartstikke goed!! Niet dat ik geslaagd
ben, maar met Bullet ging het goed. Hij is zo geweldig
opgeknapt van de medicijnen. Nu zie ik pas, dat ik toch een
aantal maanden gerommeld heb met hem. Heel slecht eten,
braken, net niet op conditie krijgen enz. Maar nu, is het
gewoon weer een flatcoat, die actief is en weer prima eet (ook
dingen die hij voorheen niet lustte).
Tijdens het appèl en de hindernissen had hij weer
flatcoatstreken, bijv. door de tunnel en ik riep hard “af”,
maar mijnheer kwam doodleuk terug door de tunnel, toch ook
leuk. En dat kost een hoop punten, maar ik stond daar met
een big smile!
Het zoekwerk (30.000 m2 bos en windstil) ging goed, hij
bleef buffelen. Alleen was ik toch te voorzichtig met hem en
heb hem teveel vrij gelaten (normaal moet ik m echt strak
zetten), maar ik was toch een beetje angstig. Uiteindelijk
voor niks, want hij werkte heel hard en was wel even moe,
maar herstelde prima als een gezonde hond.
Je zou het niet direct denken, na deze diagnose, maar Bullet
is dus een bòfkont: een bofferd met zijn baasje!
Ik bewonder het, enorm, als je na járen zo intensief
getraind te hebben en een zodanig hoog niveau bereikt te
hebben, desondanks zó vlot en zó goed de waarde van 'prijzen
en punten' kunt relativeren.
Simpelweg gelukkig kunnen zijn met de pret en vitaliteit van
je hond, ook al vergooit hij daarmee alle punten, is een
kunst!
Deze wedstrijdervaring heeft geleid tot het inzicht dat 'de
pret boven de punten' hen een prima mogelijkheid biedt deel
te blijven nemen. Zo lang Bullet kàn, zal hij daarom aktief
blijven in de wedstrijden en/of praktijk van het
reddingshondenwerk. Hij werkt verder, omdat ze er samen zo
van genieten, 'op arbeidstherapeutische basis'.
|
22-10-2009
|
G&G M&M
Eergisteren heeft Maartje haar 3e
les GG-SHH gehad en wat doet ze dat goed! Tijdens het wachten op
haar beurt, smeedt ze plannen om te spelen. Is het niet met mij,
dan met een medecursist op 4 pootjes. Maar is ze aan de beurt,
dan gaat al dat enthousiasme en al die energie in een geweldig
mooie, vrolijke uitvoering van de opdracht zitten.
Deze les had de instructrice allerhande zeer lekkere dingen op
het plein gelegd. De honden moesten daar vlak langs lopen, aan
een ontspannen lijn, zonder het te pakken. Ook na er 5 maal langs
te zijn geweest, de aandacht er vooraf op gevestigd te hebben én
gezien te hebben hoe anderen er onbedoeld een hap van namen,
danste Maartje - ons koekiemonster met haar speurneus - over het
lekkers heen, met slechts oog voor haar baasje, vanuit haar
plezier in het volgen.
'Hier komen', tussen de rondom ons langs volgende medecursisten
door, gaf een al even leuk plaatje: Maartje keek blij
geïnteresseerd rond, terwijl ik bij haar weg liep. Ze smeedde
nieuwe speelplannen (haar mimiek en staart spraken boekdelen),
maar ze bleef zitten en zodra ik haar riep, rende ze vol-gas récht naar me toe, om
vlak voor me nog nét op tijd in de zithouding te schieten.
Click! Maartje jumpte verheugd op en neer, ze wist welke
beloning ze wilde: samen spelen!
Vanavond hervatte Merel GG-B. Zij is afgelopen voorjaar tijdelijk
gestopt tgv de situatie rond Indra. Hoewel de zorg voor Indra
natuurlijk nog steeds veel tijd, energie en geld vergt, wil ik
Merel niet langer haar training onthouden. Ze leert zo graag wat
nieuws, ze is zo graag samen aktief... En andersom: ik geniet zó
van haar!
Er was weer een trainingsplekje vrij gekomen, dus we konden weer
instromen. Na al die maanden, was ze niets vergeten of verleerd:
ze volgde zowel aangelijnd als los tussen de haar nog onbekende
honden door, ze hield keurig met de andere honden de aangewezen
plaats terwijl alle baasjes samen enige tijd uit zicht gingen,
ook 'terug plaats' was appeltje-eitje, ze sorteerde 'ons' stokje tussen de andere stokjes uit, ze
apporteerde over een hindernis, ze ging op commando
zitten/liggen
tijdens het volgen en ook 'distance controle' beheerste zij nog.
Na de vakantie van mij en aansluitend die van de
instructrice, zal ze in januari 2010 ook starten met
jachttraining. Aanvankelijk binnen de apporteersport. Tegen die
tijd is er waarschijnlijk ook een groepje waar Maartje kan in
stromen.
Ik kijk er enorm naar uit. Het zijn beiden héérlijke hondjes om
mee te werken. Samen trainen, me even helemaal concentreren op
die aktiviteit en dàt kameraadje, doet me even al het overige
vergeten en is dus echt bij-tanken.
|
21-20-2009
|
Merel de brandweervrouw
Om 17.50 uur stapten we het duingebied in, waar we bijna
dagelijks heen gaan. Terwijl we door de heide richting het grote
vogelmeer wandelden, hoorden we diverse sirenes door elkaar...
Sinds augustus is hier al drie maal eerder brand geweest.
Wij liepen tegen de wind in en ik rook niets, dus leek het me
verantwoord nog even door te lopen tot aan het meer. Terwijl
Indra, Merel en Maartje er zwommen en speelden, keek ik naar de
helicopter en constateerde rookwolken iets verderop. 'k Besloot
dezelfde, kortste, route terug te nemen.
Wat heet 'kort'. Een half uur in een schemerig, verlaten gebied
waar brand is, zijn 30 hele minuten.
Zodra ik de terugweg in zette, namen mijn 3 musketiers de rook
ook waar. Merel overwoog of zij iets moest 'doen', ging
heldhaftig een stukje voorop lopen, maar besloot tenslotte te
vertrouwen op mij. Ik deed voor komen als was er niets aan de
hand...
Schijnbaar bracht ik dit zo overtuigend, dat de rook, de geur,
de sirenes, de zwaailichten dwars door de heide (over fietspaden
rijdend) en laag rond en boven ons vliegende helicopter hen niet
deerden: "Nee hoor, niets aan de hand". Een verwonderde blik was
alles, om aansluitend het spel te hervatten.
Eerder dan gebruikelijk heb ik ze aangelijnd, zodat ik ze zo
nódig vlot mee kon nemen naar een veiliger plek. Onbezorgdheid
is héérlijk, maar je kunt het ook overdrijven!
|
20-10-2009
|
 Broerlief
Vandaag ontving ik, van zijn 'mama' Fabiënne, een foto van
Maartjes broertje
Jemble.
9 Maanden nu en al een prachtige bink om te
zien!
Jemble heeft het (beeldschone) hoofd van zijn vader en
halfzusje Merel. In gedrag lijkt hij in vele opzichten op zijn
zusje Maartje.
Jemble gaat in turbo-stand door het leven, is àltijd in voor een
spelletje, erg leergierig, dól op het baasje én op water...
|
18-10-2009
|
Een hondenleven
Gisteren ben ik naar een symposium geweest in Eindhoven, over
groei bij de hond. O.a. het skelet, hartruis bij pups, het gebit
en wetten rondom verkoop van pups kwamen ter sprake. Het was
erg interessant.
Praktisch is zo'n dag niet voor herhaling vatbaar binnen de
huidige situatie, want de toediening van medicatie aan Indra is
de oppas prima gelukt, maar het voeren van Indra, verliep helaas minder
succesvol. Maar mijn drietal heeft zich wél kostelijk vermaakt.
Toen de oppas weg was (lees: mijn ouders), trof ik een briefje
op mijn bureau met een klein verslagje van mijn moeder. Ik
kopieer er een stukje uit:
"Indra, Merel en ik zijn naar het tuincentrum geweest. We zagen
een grote vijver met goudkarpers, waar ze ademloos naar hebben
staan kijken. Een zaal verder bewonderde
Merel met groot enthousiasme, eindeloos lang een miniatuur stadje met kermis en
ijsbaan, achter glas.
Natuurlijk waren er ook konijnen".
Met mijn moeder maken ze dit soort leuke uitjes mee, die gaat
met hen naar de kinderboerderij, de Hema, de boekwinkel, de
groentenboer, de bloemenkraam en gisteren dus naar het tuincentrum. Mijn moeder
houdt erg van variatie, mijn meiden ook.
Ze hebben zo'n hondenleven...
|
14-10-2009
|
Alledaags geluk (II)
Wetende dat hetgeen wat nu zo heel gewoon is, maar waar ik alle
dagen zó van geniet, straks anders zal zijn, omdat we Indraatje
zullen verliezen, wilde ik heel graag foto's van dit alledaags
geluk. Deze serie is de 12e gemaakt.
|
|
|
|
Maartje |
|
|
|
Indra |
|
|
|
Merel |
|
|
|
|
we zijn er: eerste warm aankleden |
|
|
|
|
|
Indra wil met me spelen |
|
|
|
ze brengt me de bal |
|
|
|
|
Merel |
|
|
|
met Maartje |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Indra |
|
|
|
|
|
|
|
we zijn weer bijna bij de parkeerplaats, dus de lijnen gaan om |
|
|
|
|
iedereen zit weer op z'n plekje, klaar voor de terugrit |
|
|
|
13-10-2009
|
 Mijn hartje (VIII)
Gisterochtend heb ik nogmaals een anti-bioticum kuur, gericht op
maag/darmen, opgehaald bij de dierenarts en wederom werd me
verzekerd dat er niets anders te doen was aan de steeds terug
kerende diarree, dan hetgeen gebeurt was.
De combinatie van alle klachten, maakte dat ik het nodig vond om
binnen niet al te lange tijd afscheid te gaan nemen, maar haar
lol in de wandelingen e.d. maakten dat dit tegelijkertijd
helemaal niet goed voelde. Als er géén sprake zou zijn van én
chronische
diarree én volledig verlies van eetlust, naast de eerder
beschreven beperkingen, zou ik dit absoluut nog
niet overwegen...
Ik besloot een gesprek met de cardioloog af te wachten.
Gisteravond belde hij me en bespraken we alle symptomen, maar ook
haar huidige mogelijkheden. Hij vroeg zich af of kosten en baten
tegen elkaar op zouden wegen. Mogelijk zou onderzoek inderdaad
niet leiden tot herstel, maar het zou dan wellicht wél opleveren dat ik
de oorzaak ken van haar maag-darm klachten en zéker weet
dat ik heb gedaan wat mogelijk was.
De mogelijke onderzoeken waren geen akelige en dus besloot ik
dat de kosten-baten afweging, ook wat Indra zélf betreft,
duidelijk doorsloeg naar 'dat is het dik waard!'. De cardioloog
had de volgende dag spoeddienst en plande ons op de
spoedafdeling. Om goed de tijd voor de onderzoeken te hebben en zeker te zijn dat
we zo vlot mogelijk de diverse onderzoeken konden doorlopen, plande
hij
ons om half 8.
Bij de Universiteitskliniek aangekomen, sprong Indra enthousiast uit de auto, nog voor ze toestemming
had, wat ze anders werkelijk nooit doet: "Jippie, naar mijn
cardioloog!"
Na een uitvoerig gesprek en onderzoek, werd er bloed afgenomen
en een echo gemaakt van haar buik.
Er is géén tumor waargenomen en de waarden in het bloed, voor
zover al bekend, zijn prima. Er is andere medicatie
voorgeschreven tbv de maag-darmklachten en er wordt een goede
giardia-test gedaan (degene die afgelopen maandag werd gedaan, betrof ontlasting van 1 dag,
terwijl het van 3 opeenvolgende dagen onderzocht dient te worden).
Na deze 3 dagen wordt de antibiotica kuur Metrazol opnieuw
gestart.
Over 2 weken bekijken we het resultaat. Indien dit nog niet goed
is, waarvan de kans groot wordt geacht, bestaat er de keuze
tussen (a) een behandeling met prednison of (b) het - middels
scopie en een roesje - nemen van een biopt. Deze laatste optie is
levensgevaarlijk, omdat Indra verhoogd risico heeft te
overlijden nav een narcose. De cardioloog en ik zijn het er
daarom over
eens dat het in dit geval beter is te kiezen voor de
prednison. Het enige nadeel is, dat mocht dit niet helpen, een
biopt pas genomen kan worden 6 weken na beëindiging van de
prednison-kuur. Maar dat is allemaal - gevoelsmatig - nog ver
weg. We leven van dag tot dag, het kloppende hart blijft immers
een tikkend tijdbommetje.
Fijn was te horen dat op dit moment Indra's hart nog krachtig
pompt. Ze is te mager, dat is duidelijk, maar ook de cardioloog
vond haar nog attent en in relatief goede conditie. Haar hart
zèlf, is op dit moment geen aanleiding afscheid te nemen van
Indra.
Zeker nu ik
zie welke onderzoeken en behandelingen er nog mogelijk zijn -
zonder dat Indra hieronder lijdt, maar juist om haar extra tijd
en meer kwaliteit te bieden - ben ik dól blij dat ik een gesprek
met de cardioloog gevraagd heb.
Dat Indra en ik hiermee inmiddels een half jaar zoet zijn, alle
energie die het ons beiden gekost heeft, daar ben ik boos over.
Het aantal keren dat ik onze dierenartsen gevraagd heb of er
écht geen ander onderzoek/behandeling mogelijk is mbt de diarree
en het aantal keren dat ik verzucht heb dat het enorm schelen
zou als ze niet continu deze klachten terug kreeg, zijn niet op
de vingers van mijn beide handen te tellen...
Mogelijk wordt er geen oplossing gevonden, maar indien dit wél
het geval is en de progressie van de DCM redelijk onder controle
blijft, rest haar wellicht nog een héérlijk jaar! Die kans zou
ik haar niet willen ontnemen!
Ook in de komende periode van onderzoek blijft vanzelfsprekend
Indra's belang de drijfveer.
|
11-10-2009
|
Een middagje Oosterbos
Met twee hondjes die - tgv jonge leeftijd en ziekte - maat moeten houden, is vrij spelen
eigenlijk idealer dan samen wandelen. Tijdens vrij spel, kunnen
ze immers tussentijds even rustig aan doen, door bijvoorbeeld te
kijken naar andermans aktie of in het gras te genieten van het
bezit van een bal.
Ik was dan ook blij dat het water in het Oosterbos weer
betrouwbaar is, na de hete zomer die achter ons ligt.
Ter afsluiting van dit uitje, hebben de meiden dummy's mogen apporteren.
Hiervan heb ik uiteraard geen foto's, want het fotografeert
nogal lastig tijdens het voorjagen. Merel en Maartje hebben
vanaf een brug, uit water, geapporteerd. Hierbij moesten ze de
brug af rennen, om daar te water te gaan. Indra heeft uiteraard
te land geapporteerd, omdat zwemmen te zwaar is voor haar. Ze
was heel gelukkig met de opdrachten en heeft ze met veel passie
en inzet uitgevoerd, als was het héél belangrijk...
|
|
|
|
Merel |
|
|
|
|
|
Indra rolt lekker in het gras |
|
|
|
|
|
|
|
Maartje |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Maartje en Indra |
|
|
|
de zusjes |
|
|
|
|
|
|
|
|
de drie musketiers |
|
|
|
|
balletje gooien |
|
|
|
10-10-2009
|
 Mijn hartje (VII)
Indra gaat nog steeds verder achteruit. Eén van de grenzen die
ik heb is dat zij nog tenminste één maal daags goed mee moet
kunnen op een losloopwandeling van minimaal 3 kwartier, zonder
uitgeput terug te komen.
Dit redt zij nog makkelijk: Indra loopt doorgaans één maal daags
een uur door de wijk, diverse keren een kwartiertje en minimaal
één uur aan zee of in duingebied.
De grens is echter niet zo eenvoudig. Er zijn méér dingen die
bepalen of haar leven voor haar nog leuk genoeg is.
Voorop staat uiteraard de mate van klachten. Als haar hartziekte
gaat leiden tot benauwdheid die niet meer mbv plastabletjes te
verhelpen is, danwel de diarree en/of ontstoken oogjes komen
zodanig hevig en moeilijk te verhelpen terug, dat zij blijvend
een stempel drukken op haar dag, dan wordt het natuurlijk
onmogelijk echt lol te hebben tijdens een wandeling, laat staan
te genieten van het spel met beste-maatje-Merel.
Sinds eergisteren wil Indra niet meer zo graag uit de auto
springen, omdat de opwinding die vlak daarna bij Merel ontstaat ("Jippie,
mijn moeder is er ook uit, dan gaan we altijd spelen!") haar te veel is. Vanzelfsprekend
bescherm ik haar tegen die drukte, maan Merel haar opwinding op
andere wijze te ventileren, maar de moeite die Indra er mee
heeft is blijkbaar zodanig toegenomen, dat ze er toch tegen op
ziet.
In de auto springen vergt zichtbaar inspanning, het lukt haar
als een oude hond
Opnieuw heeft Indra waterdunne diarree, gelukkig zonder
dat ze steeds aandrang had. Wat ik als een grote achteruitgang
ervaar, is haar verdere verlies van eetlust. Ze is altijd
dól op gekookte kipfilet gebleven, at er de afgelopen tijd met
gemak en veel plezier een kilo per dag van, maar vanaf gisterochtend kan het haar
nog
nauwelijks bekoren. Zo is het enkele maanden geleden gegaan met
alle overige voeding.
Behoud van plezier in een etenswaar is voor mij van belang, omdat de complete voeding al bijna 2
maanden dwangmatig wordt toegediend. De kip is het toetje,
hetgeen waar ze rijkhalzend naar uit keek als haar schaaltje
blik(dwang)voer leeg was.
De dwangvoeding vergt sinds eergisteren meer dwang. Aanvankelijk
kwam ze zelf naar de keuken als ik het stond te bereiden, om het
te laten toedienen. Toen had ze dus nog gemengde gevoelens.
Later moest ik haar ophalen, maar werkte ze nog wel goed mee. Op
zeker moment moest ik wat strenger zijn, maar kreeg nog steeds
medewerking. De afgelopen dagen spant zij zich in de hap er weer
uit te werken, hap na hap.
Afgelopen nacht mocht Merel buiten haar bench slapen. Eerder was
dat niet mogelijk, want lagen Indra en haar oogappel dan heel de
nacht te keten en te knuffelen, maar gisteravond waren ze zo 'zoet',
dat ik geen aanleiding had Merel naar haar bench te sturen. Indra ging niet in op Merels
uitnodigingen en Merel op haar beurt, merkt goed op wanneer
aanhouden geen zin heeft. Toen ik tegen 5 uur op stond voor
Indraatjes 1e medicatie, welke ze anderhalf uur voor het ontbijt
moet hebben, bleef Merel op het kleed zitten kijken naar dit
ochtendritueel en plofte weer neer toen ze mij weer in bed zag
stappen. Dat de nacht en zelfs mijn opstaan ook mét Merel zo kalmpjes verliep,
zegt iets over hoe het met Indra gaat.
We gaan - zo mogelijk - nog enkele weken genieten van waar Indra
nog plezier aan beleeft: duinen en zee, een dummytje halen en
knuffelen. Twee maal daags gaan we er uitvoerig met z'n viertjes
op uit, want daarvan geniet Indra nog écht. De omgeving, het
gezelschap en de bal zijn haar lief. Tussen de ochtend- en avondwandeling
in, slaapt ze thuis als een blok.
Vanochtend heb ik een klein
filmpje gemaakt:
gras plukken rondom haar bal. Wie zou vermoeden dat ze zo
ziek is?
Haar kracht ligt in haar flexibiliteit en creativiteit. Zij is
daardoor uitstékend in staat oplossingen te vinden voor het
prettig omgaan met haar afgenomen mogelijkheden.
|
05-10-2009
|
Dierendag is voorbij
Wandelend door de duinen, besloot ik vandaag eens langs het meer
te lopen. Daar was Maartje nog niet geweest, omdat ik het water
tijdens de warme periode niet vertrouwde. Merel en Indra
sjeesten vooruit, Maartje rende er achteraan, tussentijds stil
staand om te zien of ik ook kwam, niet begrijpend waarom de
anderen zó ver bij mij vandaan renden.
Verwonderd stelde ik vast dat Merel vanuit de verte terug kwam
stormen, nog vóór ze bij het meer was. Twee tellen later zag ik
de beweegreden: dierendag is voorbij, Merel zat achter een
konijn aan.
Dat behoor ik niet goed te vinden, maar mijn éérste reactie was
stil staan en grijnzend kijken... Dat Merel slechts één keer
eerder achter een konijn aan zat (vorig jaar november, op
Ameland), heeft hier natuurlijk alles mee te maken, alsook het
feit dat er daar in de wijde omtrek geen verkeer is.
Een moment meende ik dat ze het konijn kwijt was, maar ik had me
vergist. Ze kwamen over het paadje waarop ik liep, op mijn af
stormen. Maartje had zich bij konijn en Merel aangesloten. De
zusjes renden zo hard ze konden en konijn harder dan dat...
Het diertje moet doodsangsten in het kwadraat gehad hebben, toen
het zag rechtstreeks op een mens af te rennen. De paniek in de
ogen was overduidelijk. Mij tegemoet rennen deed het konijn een
moment 'vliegen', met 4 poten voor zich uit, over de kop
duikelend en verder. Op dat moment was het niet meer grappig om
te zien, maar waarschijnlijk te laat om hen succesvol te roepen,
dus dat heb ik niet gedaan.
Merel en Maartje stoven er nog een eind achteraan. Een duintje
over, uit mijn zicht.
Het zijn geen honden die de wereld uit rennen in zo'n situatie:
ze
houden ondanks de situatie in hun achterhoofd waar ik ben en op
een zekere afstand komen ze terug.
Twee hevig opgewonden zusjes meldden zich dan ook na korte tijd
weer bij me, stelden vast dat ik daar nog was, renden nog een
keer terug om zeker te zijn dat nijnemans niet op hen stond te
wachten en vervolgden aansluitend - met een lijf vol adrenaline
- de wandeling.
Onvermoeibaar waren ze, de gehele wandeling.
Maartje keek zo nu en dan opgewonden rond als vroeg ze zich af "Waar??
waar zijn alle konijnen?". Ook heeft ze zeer gedreven en met
bewonderenswaardige concentratie vele spoortjes uitgewerkt,
waarvoor ze eerder nog geen belangstelling toonde. Het kwartje
is gevallen: die geurtjes, zijn konijnensporen!
|
04-10-2009
|
Dierendag
In het kader van dierendag, een linkje naar een leuk filmpje van
Kamagurka
over jacht.
|
03-10-2009
(II)
|
 De
brugwachter
Op 15 september vertelde ik over Maartjes (onverwachtte)
vrees om een bepaald bruggetje over te gaan. We hebben na die
tijd de nodige bruggetjes overgestoken, zonder enig probleem.
Het is dus van geen belang, want beperkt zich tot dat
ene exemplaar, maar toch kriebelde het: Wat weerhoudt haar? Hoe
kan het dat mijn dappere daar twijfelt en dit niet gewoon weet te
overwinnen? Natuurlijk was het uitstékend dat ze het probleem
had weten op te lossen door te gaan zwemmen, maar tòch heb ik
graag dat ze deze oplossing gewoon helemaal niet nodig heeft.
Toen ze de volgende dag nog steeds niet over die brug durfde,
besloot ik er geen punt van te gaan maken en 'm voorlopig te
vermijden. Door het wél te gaan
trainen, zou ik m.i. slechts de spanning opvoeren rond 'de brug'.
Met wat geluk zou ze er over een tijdje vanzelf wel overheen
durven en anders maar niet. We hoeven namelijk helemaal niet
eens aan de overzijde te zijn, aangezien er daar een
aanlijnplicht is.
Toen we vandaag - 2 ½ week later -weer langs het kanaal liepen, kon ik het niet
laten de brug over te gaan. Merel en Indra stapten vrolijk mee
en frutsel bleef achter. Ze piepte een keertje zachtjes en
daarna was het stil. Dit maal was zij aan de andere zijde van
het water, dan
daar waar ze er vorige keer in sprong.
Ik keek niet om, want wilde geen aandacht geven aan haar
twijfels. Ik heb dus geen benul wat ze wel/niet overwogen heeft
daar, maar we waren nog niet ver van de brug vandaan, toen ons
frutsel ons óver de brug achterna kwam rennen!
Vol trots jubelde ik haar blij toe, dolgelukkig met deze verrassing, waarop
Merel opgewonden begon te springen en Maartje haar uitnodigde
voor een race-wedstrijdje.
We zijn vervolgens zeker 5 keer heen en weer gelopen, over de
brug. Na die eerste keer was er geen vuiltje meer aan de lucht,
in tegendeel: Maartje heeft de smaak te pakken!
|
03-10-2009
|
Mijn hartje (VI)
De afgelopen dagen is Indra opnieuw
achteruit gegaan. Het gaat om 'details', maar aangezien ik
nauwlettend volg of zij nog zin heeft in het leven, danwel
werkelijk lijden gaat, zijn details van belang.
Indra heeft weer wat meer voeding nodig om haar gewicht te
behouden, maar het meewerken aan de dwangvoeding doet ze nog
uitstekend en alle dagen smùlt ze een kilo kipfilet en enkele
eieren naar binnen.
Sinds enkele dagen heeft Indraatje walletjes onder haar ogen.
Ook heeft ze enkele keren kramp gehad in een achterpoot bij
aanvang van een wandeling. Tekenen van een minder goede conditie
en vermoeidheid.
Toch loopt ze nog twee maal daags een uur, zonder achter te
blijven en bovendien met plezier! De overige wandelingen zijn
voor haar beperkt tot een kwartiertje, omdat ze voorafgaand laat
merken moe te zijn.
Sinds 30 september is haar snelheid tijdens losloopwandelingen
afgenomen van draf naar galop. Mee rennen doet ze dus niet harder
dan in galop, maar ze heeft nog veel schik in het spel met haar
maatjes van over en weer pogen de bal te veroveren.
Omdat eindeloos racen niet meer lukt, speelt Indra tijdens
wandelingen vaker haar eigen spelletjes. Spelletjes die ze
altijd al speelde. Zo houdt ze scherp in de smiezen of Maartje
de bal nog vast heeft als die met Merel een sprintje trekt.
Zodra ze beiden met lege mond langs sjezen, gaat Indra - blij
verheugd - gedreven de bal zoeken. Zoeken vindt ze héérlijk en
wanneer zij de bal heeft weten te bemachtigen, is ze
kei-gelukkig. In de heide of een grasveld kan ze uitbundig
liggen genieten van haar bezit, door de heide of het gras om
haar heen opgewekt te plukken, terwijl de bal tussen haar
voorpoten ligt te prijken.
In huis geniet ze o.a. nog erg van het geknuffel en de kalmere
spelletjes met Merel. Merel mag Indra graag van top tot teen
soppen, Indra geniet met volle teugen van deze 'massage'. Ze
ligt daarbij languit op haar rug en wentelt zich
onderwijl eens op een zij, zodat Merel overal goed bij kan.
Samen rollebollen op het kleed, een koddig trekspelletje met een
knuffel en samen liggen 'bekken', zijn favoriet. Ruiger
spel vindt ze nu duidelijk akelig, als ze daartoe uitgenodigd
wordt, trekt ze zich terug. Dus is het Merel verboden haar
hiertoe te pogen over te halen.
Indra heeft ruim een week niet gezwommen ivm oogontsteking.
Vanavond waren we weer langs het kanaal gaan wandelen en Indra
genoot er zichtbaar van daar even in te gaan liggen.
Toen ze vervolgens tijdens balspel steeds te laat was om een bal
uit het kanaal te kunnen apporteren, voor één van de jonkies 'm
had, heb ik hen even aangelijnd. Ik wilde haar graag óók even
een kans geven. Enthousiast dook ze het kanaal in en apporteerde
de bal. Ik ben érg geschrokken van wat ik toen zag gebeuren: de
bal lag niet verder dan 2 meter van de kant, dus ze hoefde maar
een heel klein stukje te zwemmen, maar toen Indra er mee de kant
op kwam, wankelde zij en liep moeizaam naar me toe. Ik moet dus
concluderen dat Indra niet meer kan zwemmen...
Badderen en door de branding rennen mag ze uiteraard naar
hartelust, maar écht zwemmen is geen optie meer.
Nog meer dan eerder, leg ik Indraatje de afgelopen dagen in de watten en knuffelen
we met haar.
Ze is te lief om zo'n rot ziekte te mogen krijgen.
|
29-09-2009
(II)
|
Maartje Wonderwoman
Ik heb níets te veel gezegd, toen ik drie dagen geleden Maartje
bovenstaande naam toe bedeelde. Vandaag werden Maartje en ik
uitgenodigd deel te gaan nemen aan GG-SHH, nog vóór de Vervolg
II cursus is afgerond. Natuurlijk níet omdat de cursusgroep niet
vol te krijgen was - 'onze' hondenschool start een
cursusgroep bij voldoende aanmeldingen, nooit andersom - maar
Maartje wordt er toe in staat geacht die stap te maken.
Zij treedt zo in de voetsporen van haar zusje Merel, die vorig jaar de
cursussen Vervolg II en GG-SHH oversloeg (nav 2 blessures), maar desondanks wél
succesvol examen deed.
Ik ben zó trots op frutsel!
|
29-09-2009
|
Mijn hartje (V)
een blik op
de afgelopen week
Vorige week maandag was Indra één week zonder antibiotica, na
een kuur van 10 dagen ivm niet volledig herstellende
darmklachten. Die middag kreeg ze plotseling vuur rode, zéér
pijnlijke, tranende oogjes. Ze waren weer ontstoken.
De dokter schreef terra cortrill voor, gedurende 3 weken, omdat
er ook blaasjes achter het 3e ooglid zitten. Medicatie slaat
minder vlot aan dan gebruikelijk, maar gelukkig namen na enkele
dagen de klachten toch af.
Afgelopen vrijdag zijn we dus de anti-conceptieprik gaan halen,
om klachten tgv loopsheid en schijndracht te voorkomen. Omdat ik
tijdig geïnformeerd had bij de afdeling voortplanting te
Utrecht naar het juiste middel en moment, was ik er op tijd achter gekomen dat het middel wat
Indra nog toegediend mag krijgen, momenteel niet geïmporteerd
mag worden, wegens registratieproblemen! Alleen om die reden is
het me gelukt nog een flesje te bemachtigen bij een dierenarts,
welke direct voorzien is van Indra's naam en gereserveerd wordt
voor haar zolang ze leeft, omdat deze injectie regelmatig
herhaald moet worden.
Zaterdagochtend werd Indraatje plots enorm winderig en vanaf de
middag had ze opnieuw waterdunne diarree, ondanks de
dieetvoeding. Dus kreeg ze weer finidair en wachtte ik (ten
einde raad) af of het zo zou verbeteren, terwijl Indra -
stilletjes van de buikpijn - onder mijn bed lag. Het is niet de
eerste zaterdag die we op deze wijze door brengen, realiseerde
ik mij.
Maandagochtend (gisteren) constateerde ik blij opgelucht dat de oogjes goed
gaan en óók de darmen tot rust waren gekomen, deze keer gelukkig
zonder anti-biotica! Terwijl ik Indra naar de keuken stuurde
voor haar 2e dwangvoeding van die dag, bukte ze en braakte...
Haar ontbijt lag op de vloer, voor zover nog in de maag aanwezig.
De spanning of het bij eenmalig braken zou blijven was
natuurlijk groot. Aan het eind van de dag had ik goede hoop
dat het met een sisser af zou lopen.
Mijn moeder kwam helpen met de middagwandeling, omdat ik
gevloerd ben van alle zorgen en verzorgen van het afgelopen half
jaar. Indra liet merken dat ze niet mee wilde dus bleef thuis,
bij Maartje en mij, terwijl Merel met mijn moeder op sjouw ging.
Indra is dól op mijn moeder, ze hoeft haar naam maar te horen of
ze trekt haar oren hoog op, rekt haar hals zo lang mogelijk en
gaat verheugd naar haar op zoek.
Niet mee willen en - als ze wel wil, maar het beter lijkt kalm
aan te doen - evenmin bezwaar hebben tegen het na 10 minuutjes
thuis gebracht worden, terwijl aansluitend de wandeling met
alleen Merel vervolgd wordt, zijn signalen dat zij zich op dat
moment op z'n minst heel erg moe voelt.
Hoewel Indra vandaag zo nu en dan wat smakt en soms een
oprisping heeft, dus blijkbaar toch nog wat misselijk is én de drukte van het spel van Maartje in huis niet
verdraagt, was ik vanochtend niet somber over haar herstel. Dat
veranderde toen ze in de loop van de ochtend, ondanks de
finidiar, wederom waterdunne diarree had...
Al maanden is Indra geen dag gezond.
Haar lijden is echter nog zeker niet groot genoeg om haar te
laten gaan. Ik zorg dat ze zodanig maat houdt qua beweging,
dat ze 's avonds in de woonkamer nog zin heeft om met Merel
te dollen. Dat is een mooie graadmeter, vind ik, dan is ze
niet 'uitgeput'.
In de regel lukt dat en wat we overdag dan kunnen doen, dat
varieert. Er zit bijna altijd een wandeling van tenminste
een uur bij, zo mogelijk vrij door bijv. de duinen, maar op
minder goede dagen, alleen aangelijnd door de wijk.
Zo'n duinwandeling overtuigt
me weer dat ze nog niet ondragelijk lijdt: ze
rent met Merel en Maartje, doet haar best de bal te
ontfutselen, plukt wild enthousiast heide zoals ze altijd al
graag doet, graaft een kuil in mul zand... Er is nog heel
veel waar ze heel gelukkig van wordt en (zij het met mate)
ook kan. Zíj heeft het grote voordeel dat ze onderweg niet
tobt over "Wat zal het nu voor drol zijn, hopelijk gaat het
weer wat beter", etc.
Ik zou er
wat voor geven als ze één maand of zelfs maar een wéék, 'slechts'
DCM had, zonder de daar bij haar uit voortvloeiende afgenomen weerstand. 'Gewoon'
alleen een beetje rustiger aan doen, een beetje maat houden,
zonder extra zorgen, verdriet of beperkingen.
|
28-09-2009
|
What's in a name
"Maartje?" reageerde de fokker van mijn frutsel toen ze tijdens
de dag van ophalen de naamkeuze hoorde. We hebben er samen om
gelachen, want dat was wel een héél zoete naam voor het mini-meisje...
"Maartje..." reageerde de eigenaar van de hondenschool, terwijl
ze met één opgetrokken wenkbrauw, tussen de naar voren gevallen
lokken haar, een blik op mijn pup wierp. "En is dat hoe je hóópt
dat ze wordt??"
Een half jaar ervaring later, kan ik een ieder van harte
aanbevelen de hond te voorzien van een onschuldige naam als 'Maartje'.
Wanneer mijn zwarte frutsel (inmiddels 22
½ kilo)
blij op een onbekende af rent, zie je de mensen zichtbaar
ontspannen als ik de naam "Maartje!" er achteraan werp. "Oohh,
is het een Máártje!", denken de mensen opgelucht.
Zo ook wanneer er onder woest geraas en het gekraak van een
omvallend bos, 2 zwarte monsters uit het struikgewas 't pad op
stuiven: wanneer deze wilde wolven vergezeld worden door een
vriendelijk "Merel, Maartje", is het niet eens meer noodzakelijk
dat ze hier ook naar luisteren, om de overige recreanten op hun
gemak te stellen. Maar keren ze daarop ook nog op hun hielen om,
dan is het feit dat ze na het groeten van de baas weer in volle
vaart voor me uit stieren, slechts reden mee te genieten van hun
plezier.
Het is alle dagen opnieuw grappig te zien wat een leuke 'bijwerking'
de naamkeuze heeft.
|
27-09-2009
|
 Waar
ieniemini (Maartje) groot in kan zijn
Omdat ik heel erg veel tijd en energie kwijt ben aan de
verzorging van Indra en alles wat voort vloeit uit haar ziek
zijn, ligt de training van Merel en Maartje de afgelopen 6
maanden stil.
Merel heeft 'for fun' zo nu en dan een les jachttraining gevolgd,
waarover hier eerder wel eens eea geschreven is. Maartje gaat
wekelijks naar gehoorzaamheidsles, omdat ik de basis bij een
jonge hond heel belangrijk vind. Tijdens de basiscursus heb ik
alle zeilen bij gezet om toch eea te oefenen, maar daarna is dat
niet meer gelukt.
Terwijl ik het normaal gesproken erg leuk vind om voor of tijdens de
wandeling eea te oefenen, vind ik het nu véél belangrijker dat
ze alle drie even samen pret hebben en ontspannen. Vermoeidheid
en verdriet vormen bovendien geen goede voorwaarden voor aanvang
van een training.
Het moge dan ook een wonder heten dat Maartje in juli slaagde
voor de Vervolg I cursus. Een nóg groter wonder is, dat frutsel
nog steeds niet onderdoet voor de rest van de Vervolg II cursisten!
De 'baby' uit de groep zet iedere zaterdag haar beste beentje
voor.
Week in week uit doet zij net alsof we wel degelijk eea getraind
hebben. Ze komt het terrein op als een vlo aan een touwtje: wat
een feest, al haar vrienden zijn er ook weer! Maar vervolgens
zet zij de knop om en heeft de grootste pret in 'terug plaats',
volgt als een pláátje (zelfs onaangelijnd!), apporteert met
enorm enthousiasme en blijft braaf met de andere honden op de
aangewezen plaats liggen, terwijl ik met mijn medecursisten uit
zicht ga staan.
Niks 'Flat Castle's Zera Fun and Run', haar naam is Maartje
Wonderwoman!
|
25-09-2009
|
Foto model
Indra heeft het geduld zich te laten aankleden, optuigen en
eindeloos in aangegeven posities te blijven wachten. Dat maakt haar een
buitengewoon goed fotomodel en heeft o.a. de nodige leuke (kerst)kaarten
opgeleverd.
Op de pagina Literatuur staan onderaan een aantal kiekjes
vanuit de tijd dat ik deze site opzette.
Iemand zocht foto's van een 'geïnformeerde hond'. Dit was
aanleiding deze 'foto
sessie' van enkele
jaren geleden over te doen.
|
23-09-2009
|
Erfelijkheidsonderzoek
Wanneer een hond lijdt aan
dilaterende cardiomyopathie is het mogelijk dat er
duidelijke symptomen van DCM waarneembaar zijn, die
aanleiding geven tot onderzoek. Dat
zien we bijvoorbeeld bij Indra. Sloomheid/verminderde conditie,
flauwvallen, benauwdheid en hoesten kunnen gezien worden.
Het is echter ook mogelijk dat een eigenaar géén
klachten waarneemt, tot de hond plotseling en
onverwachts overlijd aan een hartstilstand. Dit
verschijnsel is zeer bekend bij de Dobermann, waar
enkele tientallen procenten van de honden met DCM als
éérste
symptoom 'plotseling dood neervallen' hebben.
Om die reden is het van groot belang, dat wanneer een
hond plotseling overlijd tgv een hartstilstand,
pathologisch onderzoek (sectie) wordt verricht. Want
hoewel sectie deze patiënt niet redden kan, is kennis
van de doodsoorzaak van onschatbare waarde voor de
gezondheid van het ras / uw toekomstige Flatcoated!
Zonder hier nu al te ver uit te wijden over pathologisch
onderzoek, is het wellicht goed te vermelden dat de
Universiteitskliniek bereid is uw hond (kosteloos) op te
halen en het onderzoek 'cosmetisch' gedaan kan worden,
zodat de hond na deze operatie desgewensd weer gewoon
naar huis kan, om afscheid te nemen op de wijze die voor
ú goed is.
DNA-onderzoek is niet alleen een kostbare, maar ook zeer
tijdrovende klus. Erfelijkheidsonderzoek naar DCM kan daarom op
korte termijn geen oplossing bieden. Om die reden kan met
adequaat fokbeleid, hierop niet gewacht worden.
Het één sluit echter het ander niet uit: het verzamelen van
bloed en bijbehorende stambomen is een tijdrovende klus, waarmee
we nú al kunnen beginnen.
Erfelijkheidsonderzoek begint met het verzamelen van bloed en
stambomen. Bloed van zowel nakomelingen, nestgenoten als ouders
van DCM-patiënten is hiervoor zéér waardevol, ongeacht de
leeftijd.
Uiteraard is er
tevens een 'controle groep' nodig. Het is daarvoor belangrijk de
hond ooit met voldoende zekerheid in een groep "DCM" of in een
groep "gezonde controle" te krijgen.
Dan rest alleen nog het zoeken van genoeg Flatcoateds met DCM. Idealiter zouden deze honden ook echocardiografisch onderzocht
moeten worden. Een echo is (uiteraard) niet eng, pijnlijk of
anderzins belastend voor de hond. Er zal worden gezocht naar een
mogelijkheid om de kosten van dit echocardiografisch onderzoek
voor de eigenaren behoorlijk te drukken.
Eigenaren van Flatcoateds - en in het bijzonder die van
Flatcoateds die verwant zijn aan de gediagnosticeerde
DCM-patienten - kunnen helpen onderzoek in de toekomst mogelijk
te maken.
Dit kan door een kopie van de stamboom en 4 ml EDTA-bloed, op dezèlfde
dag van afname, te sturen naar:
N.J. Beijerink
Yalelaan 108
PO Box 80154
3508 TD Utrecht.
Gelieve dit niet op vrijdag te versturen, want in het weekend
wordt het bloed niet verwerkt en na het weekend is het te oud.
Zonder kopie van de stamboom, heeft bloed opsturen geen zin.
Daarnaast is het nuttig om aan te geven of er op dit moment
aanwijzingen zijn dat de hond DCM heeft.
|
22-09-2009
|
 Mijn hartje (IV)
Ik
heb Indra weer op haar eigenlijke gewicht: 27,5 kg. Ze heeft na
de rui ook weer een geweldig mooie, dichte vacht terug gekregen.
Kortom: ze ziet er geweldig uit!
Ze voelt niet meer zo enorm mager op de ribben. Omdat de
bespiering van haar rug wel is afgenomen tgv de hartspierziekte,
voelt ze niet als ze altijd deed. Toch, voor het oog, voor wie
van niets weet, is ze een stralende, vitale hond. De medewerkers
van de dierenkliniek kijken er keer op keer van op: zo glanzend,
zo vrolijk en - volgens hen - nog zó bespierd!
Ondanks dat Indra nu dagelijks voldoende en uitstekende voeding
binnen krijgt middels de dwangvoeding, de hard gekookte eieren
en de grote hoeveelheden gekookte kipfilet die ze graag smikkelt,
inclusief extra vitamine C en probiotica, blijft haar weerstand
pet. Dat betekent dat er geen dag voorbij gaat dat we niet iets
te verhelpen hebben, geen dag dat ik geen zorgen heb over hoe we
dit nu weer de baas zullen worden...
Het betreft bij Indra steeds oogontsteking of maag-darmklachten,
hier kampt ze geregeld mee vanaf maart j.l. Met grote regelmaat
lukt het haar niet van eea te herstellen zonder anti-biotica.
Anderzijds, met dat steuntje in de rug overwint ze het weer en
omdat een hond niet tobt over dergelijke zaken, kan ze al weer
genieten van wat goed gaat zodra de piek van de klachten
verdwenen is.
Over
geld behoor je niet te praten, maar laat ik dat tòch eens doen.
Het verdriet en de zorgen over Indra's ziekte zijn slopend, maar
de financiële zorgen die voort komen uit ziekte, maken het niet
gemakkelijker. Deze zorgen zijn gedeeltelijk te verkleinen door
je tijdig te realiseren dat een spaarpot en verzekering geen
overbodige luxe zijn wanneer je de verantwoordelijkheid over een
dier op je neemt.
Wat
nu nog geen belang lijkt te hebben, kan morgen anders zijn.
Verlies van werk, eigen gezondheid of relatie kan een financiele
situatie plotsklaps wijzigen en komt bij de meeste mensen
volkomen onverwacht!
Ik bedoel hier niet aan te sporen
om angstig door het leven te gaan, maar zoals je ook
bijvoorbeeld eigen ziektekosten-, WA- en wellicht een
inboedelverzekering regelt zonder er vanuit te gaan dat er
rampen gebeuren zullen, is het verstandig óók te zorgen dat er
geen dag komt dat je afscheid moet nemen van je maatje, omdat
inslapen voordeliger is dan behandelen...
Ik
heb Indra's ziektekosten van het afgelopen jaar opgeteld. Aan
onderzoek en medicatie was ik voor Indra 2400 euro kwijt. De
voorgeschreven voedingssupplementen taurine en carnitine (zo'n
60 euro p.mnd, gedurende 4 maanden), probiotica (20 euro p.mnd,
levenslang), de grote hoeveelheden finidiar forte (17,50
euro per mnd, levenslang) en de enorm dure
voeding (dieet blikvoeding en kipfilet samen ongeveer 450 euro
p.mnd, levenslang) heb ik daarbij buiten beschouwing gelaten,
maar zijn de moeite om te benoemen...
Een
goede ziektekostenverzekering scheelt een kopzorg, wanneer je je
kameraad ernstig ziek wordt of gewond raakt. Deze kost je
ongeveer 15 euro per maand, maar vergoed tot 2000 euro per jaar
van de onderzoeken en medicatie. In het 'ergste' geval was
verzekering onnodig, blijft je hond gezond tot en met de oude
dag, maar dat is een luxe 'probleem'!
Betrouwbare ziektekosten verzekeringen zijn
Dier &
Zorg en
Petplan.
|
16-09-2009
|
Alledaags geluk
|
15-09-2009
|
Zo maar een wandeling
Vanavond besloot ik een stuk langs een kanaal te lopen met mijn
drietal. Maartje was daar als puppy al wel geweest in haar pupmobiel, maar
vanwege de hoge waterkant had ik haar er nooit los gelaten. Nu ze
8 maanden is, mag die waterkant geen onoverkomelijk
probleem vormen, zo ik haar al niet uit het kanaal weet te houden.
Aan het eind van het losloopdeel is een smal en wiebelend bruggetje, hoog
over het water, met kieren tussen de plankjes en open leuninkje. Voor mensen een
griezelig ding, maar voor honden een nog spannender bruggetje.
Merel en Indra gingen er moeiteloos overheen, maar Maartje zag al
vlot "Dat ga ik niet doen". Lokken werkte niet, niet vanuit de
verte, niet vanaf dichtbij. Niet met enthousiasme, niet met
lekkers en niet met speeltjes. Tenslotte besloot ik haar rustig naar
de overzijde te dragen in de hoop dat deze veilige oversteek
haar moed zou geven voor de terugweg.
Maartje hing in mijn armen, de spanning in haar lijf nam
vlot af. Aan de overzijde zette ik haar neer, wachtte tot ze
rustig stond en liet haar gaan. Na even spelen, zette ik de terugweg in.
Misschien durfde ze nu?
Maar nee, Maartje dacht er nog niet zo heel anders over: ze wilde nu
-
na kalm afwachten - wel een paar kleine stapjes zetten, wat werd
aangeclickt, maar meer dan dat zat er niet in. Omdat ik de
oefening liever niet
wilde afsluiten met het opnieuw over de brug tillen, besloot ik
nogmaals te proberen of ze ons niet na zou komen als Indra, Merel
en ik gewoon zouden door lopen, ontspannen spelend.
Vanuit mijn
ooghoeken hield ik haar in de gaten, iedere keer als ik een
speeltje aanpakte nam ik de gelegenheid stiekem te spieken
wat mijn frutsel deed. Ik hoopte haar uitbundig te kunnen
toejuichen als ze de brug over zou gaan en wilde tevens zeker
zijn dat ze niet in paniek zou raken.
In eerste instantie hoorde ik zachtjes piepen. Ik wandelde
rustig door nadat ik geconstateerd had dat ze er nog net zo bij
stond als bij vertrek. Het piepen hield op en 1 tel later hoorde
ik geplons! Ze zou toch niet vanaf die hoogte te water gevallen
zijn in paniek?? Vol schuldgevoelens draaide ik me om en zocht
met mijn ogen het diepe water af, maar ik zag niks. Daarna de
overzijde, waar rond de brug geen spoor te bekennen was van mijn
kleintje. Wederom gleden mijn ogen over het water en daar zag ik
haar! Wat was ze klein in die diepte en dat brede water! Maartje zwom
vurig en doelgericht naar onze zijde. Opgelucht constateerde ik
dat ze er absoluut niet
ingevallen was. Ze was een stukje bij de brug weg gerend, om dan een behoorlijk hoge, steile kant af
te springen... Dat
was dan weer niet eng??
Ik spoedde me naar de waterkant om Maartje er uit te helpen,
want ook aan onze zijde was de kant tamelijk hoog. Maar
Maartje was er eerder en wurmde zich behendig op het droge. Leuk
te zien dat ze zich niet liet ontmoedigen door de moeite die het
kostte, maar 'gewoon' een extra tandje bij zette. Ik
stopte haar onmiddellijk wat lekkers toe, wat ze gretig aan nam, dus veel
stress was er niet. Aansluitend lokte zij Merel uit tot een spel
en stormden ze met z'n drietjes naar een leuke bouwplaats waar
ze op de heenweg ook gespeeld hadden.
Indra ging er lekker in het water liggen met haar speeltje,
terwijl Merel en Maartje een ontdekkingstocht in zetten. Net
toen ik verder wilde lopen, naderde een groep mensen met honden ons.
Maartje huppelde er heen, want wie weet, waren er nieuwe
speelkameraden bij?
Het waren allemaal vriendelijke honden, Maartje was in haar
nopjes. Indra bleef in het water liggen en deed of ze niemand
zag. Een wat dominante reu liep naar de waterkant om polshoogte
te nemen, maar hier stak Merel een stokje voor. Zij accepteerde
niet dat de reu naar Indra ging en stuurde de hem net zo vaak
weg tot hij werkelijk naar haar luisterde. Ik wandelde rustig
verder en maande Merel met mij mee te lopen.
Ze had gelijk, haar moeder had liever geen contact, maar deze
reu leek me geen kwaad in de zin te hebben. Indra stapte
tenslotte uit het water. Zodra ze op het land was, kwam de
dominante reu weer op haar af. Indra wendde nadrukkelijk haar
hoofd af, in de hoop dat hij zou vertrekken, maar hij negeerde
dit signaal. Dan liep Draatje maar door, naar de baas. Ik had me
naar haar toegekeerd en wachtte.
De reu volgde Indra geinteresseerd en Maartje volgde de reu
geinteresseerd. Zo gaat dat vaak: reuen werpen een blik op
Maartje, constateren dat zij nog veel te jong is voor 'verkering'
en negeren haar verder volkomen. Indra vinden ze 'een vrouw van
de wereld', maar Indra is - op enkele dagen per jaar na - niet
geinteresseerd in reuen. Sterker nog, ze raakt geirriteerd van
hun avances en is hierover zeer duidelijk: "Wegwezen, aan mijn
lijf geen polonaise!".
Nu ze ziek is, snauwt zij de opdringerige types niet meer weg.
Merel - die vooralsnog nooit een reu bij zichzelf heeft weg
gesnauwd, in plaats daarvan deemoedig gaat zitten wachten en
hopen dat ze vanzelf vertrekken - sjeeste tussen Indra en de reu
door (eveneens een 'kalmerend signaal').
Ik ben er nog niet aan gewend, dat mijn kruinemans haar moeder
beschermt in plaats van andersom. Wat ben ik gelukkig met de
manier waarop ze dit doet, maar vooral ook dàt zij haar moeder
zo beschermt. Klaarblijkelijk ziet Merel exact waar Indra nu
allemaal tegenop ziet. Het feit dat dit soort situaties voor
Indra tot voor kort nooit een probleem vormden, maakt Merel niet
blind voor wat haar moeder nú nodig heeft.
Naarmate de reu langer met ons mee liep, voelde Indra zich
minder geimponeerd en liet dus ook Merel hem met rust. Mijnheer
de reu draafde mee, Maartje vrolijk om hem heen dartelend, met
zijn ogen gericht op de beide dames die hem niet zagen zitten.
Een droevige liefdesgeschiedenis speelde zich af, daar langs het
kanaal.
Niet zo verwonderlijk dat Maartje overwoog haar geluk elders te
gaan zoeken. Haar oog viel op een Schotse Hooglander aan de
overzijde van de sloot... Nadat ik haar er met heel veel moeite
van wist te overtuigen deze viervoeter niet te gaan uitnodigen
voor een spelletje, lijnde ik haar aan. We hebben wat te trainen:
smalle bruggetjes en hooglanders. Zal ik Maartje over haar 'griezelige-bruggetjes-vrees'
heen helpen middels het lokken met een Hooglander, of zal ze
Hooglanders leren vrezen door ze aan de andere zijde van een
brug te plaatsen?
|
08-09-2009
|
Trainingsfoutje
Iedereen die zich bezig houdt met opvoeding of training weet het:
als je hond ergens over door dramt en dat wordt tenslotte
beloond, neemt het gedram toe. Als je kind huilt en daarna zijn
zin krijgt, zal het zich een volgende keer evenmin schikken in
die situatie. Wetende dat volhardend drammen/huilen (tenslotte)
wordt beloond, ontwikkelen deze spruiten zich tot flinke
doorzetters in ongewenst gedrag. Ze hebben geleerd dat het een
kwestie is van volhouden, zonodig heviger, langer, harder...
Merel heeft van jongs af aan 'Merellogica'. Zij verkeert in de
vaste overtuiging dat al wat leuk is, in meervoud aanwezig is.
Dat speelt zich af met bijvoorbeeld onze kater Viggo, maar ook
tav dummy's. En zo komt het dat Merel volhardend, op eigen
initaitief, de bossen door stormt op zoek naar canvas zakken.
Na een apportje vertoont ze dit gedrag heviger dan anders, want "Zie je wel! ze liggen in
dit bos!". Maar Merel heeft een héél mooi beeld van de wereld,
want zij verkeert ook zònder een eerste dummy in de veronderstelling
dat ze werkelijk overal gevonden kunnen worden...
Vanavond liepen we na een heerlijke zwempartij door een
recreatiegebied terug naar de parkeerplaats. Merel spurtte de
bosjes in, zoals Merel al anderhalf jaar geregeld doet:
"dummy-alarm!". Ik schonk er dus geen aandacht aan, merkte niets
speciaals op. Twee tellen later stond Merel weer voor me, met in
haar mond een ons onbekende dummy!
Verbijsterd keek ik rond, er was niemand te bekennen, dit was
een werkelijk 'verloren apport'.
Nadat ik de dummy in mijn tas had gestopt sjeeste Merel de
bosjes weer in. Vanzelfsprekend, want anderhalfjaar volharden is
beloond, het laat zich raden waar dat toe leidt...
Ik zal het nooit meer ontkennen: in de bosjes liggen dummy's.
|
07-09-2009
|
Rituelen
Wanneer ik Floris eten gaf, moest hij eerst zitten en dan
wachten op mijn teken dat hij mocht beginnen. Dit nam hij zeer
ernstig, want toen ik eens mijn stem kwijt was, durfde hij niet
toe te tasten, terwijl het een dappere malloot was en ik hem
nooit fysiek corrigeerde. Hij nam het zekere voor het onzekere.
Daar had ik al lang niet meer aan terug gedacht, omdat ik bij
zowel Indra als Merel deze regel al rap geschrapt heb, omdat het de vaart haalde uit hun eetgedrag. Zij zijn niet zo
hevig op voedsel gericht.
Met Maartje heb ik weer een echte 'eter' in huis gehaald.
Maartje heeft altijd goede trek: het bakje gaat altijd met
enthousiasme leeg en kluifjes worden gegeten ipv maanden lang
beknabbeld.
Maartje moet dus zitten en vervolgens wachten op mijn teken om te mogen
starten (een goede oefening zelfbeheersing). Zij neemt dat net als
Floris zeer serieus. Ze kijkt in afwachting van mijn toestemming, wisselend van het bakje naar mij zonder haar hoofd te
bewegen. Ook als ik - hoe
wreed - de drinkbakken ga wassen en vullen terwijl zij wacht,
blijft frutsel braaf achter haar bakje zitten wachten. Achteraf
gezien had ik dus best kunnen bedenken dat wat ik wilde doen,
geen optie was:
Tijdens een telefoongesprek meende ik geruisloos de meiden hun
yoghurtje met probiotica te kunnen geven. Ik zette de bak voor
Merel in Merels bench en zette het bakje voor Maartje in
Maartjes bench. Maartje stond nog terwijl ik het bakje neer
zette en keek me aan, zonder haar hoofd te bewegen. Ik stapte
weg. Maartje bleef staan en keek van haar bakje naar haar baas en terug.
Bakje-baas, bakje-baas. "Toe maar", zei ik om haar duidelijk te
maken dat het oke was te gaan starten. Maartje keek me vanuit
die zelfde roerloze houding weer aan. Haar oogjes flitsten heen
en weer, bakje-baas, bakje-baas. Opnieuw zei ik zachtjes "Toe
maar". Noppes, bakje-baas, bakje-baas, bakje-baas.
Het geruisloos geven van het yoghurtje pakte averechts uit, want
na 3 maal zachtjes "Toe maar", probeerde ik het enthousiast en
luid. Maar nee, bakje-baas, bakje-baas en Maartje ging zitten...
Ja, geen speld tussen te krijgen: eerst zitten, dan 'toe maar'
en daarna eten, da's de regel.
Nu ze netjes zat en mij vanuit die positie aan keek, van achter
haar bakje smikkelarij, zei ik nogmaals "Toe maar!", maar Maartje
begon niet. Ik kon de boom in, ik had dit nu al vier keer gezegd
terwijl het nog niet hoorde, dus het was Maartje niet zo
duidelijk of ik wel wist wat ik zei.
Na nog een uitbundige "toe maar", besloot ze dat het zo helemaal
akkoord was en kon de lepel yoghurt opgelikt worden...
|
30-08-2009
|
Mijn hartje (III)
Indra's weerstand is sinds enkele maanden niet goed meer,
haar lijfje heeft het zwaar. Ontstekingen aan ogen, maag en
darmen dienen zich de afgelopen maanden geregeld aan. Vooral
de maag- en darmontstekingen zijn nu erg lastig, want die
leiden gemakkelijk tot (verdere) verzwakking.
Nadat Maartje vorige week werd nagezeten door 2 Duitse
herders, begon bij Indra - na een zojuist verholpen dikke
darm diarree - een dunne darm diarree. Was het tgv stress of
lag de oorzaak in de lam-rijst worst die ze gesnackt had?
Voorheen zou geen van beiden een probleem gevormd hebben
voor haar darmen, maar nu kunnen beiden aanleiding zijn
geweest. Hoe dan ook herstelde ze niet vanzelf en heeft
diarree momenteel zo'n impact op haar energie en conditie
dat we - ondanks onmiddellijke start met ORS oplossing en
het nog innemen van finidiar nav de vorige diarreeklachten -
36 uur later met voorrang werden geholpen bij onze
dierenarts.
Indraatje had weer die 'oude
honden blik' in haar ogen, was wat wankel en erg moe. Ook
kwam ze niet meer bij me in bed, wat ze nu immers mag en erg
knus vindt. Een injectie maakte de maag en darmen direct
weer rustig en een anti biotica kuur heeft de ontsteking
verholpen. De eerste nacht dat ze me weer uit mijn slaap
kwam houden - door naast me te kruipen en aanhoudend tegen
mijn arm te duwen als ik in slaap dreigde te vallen en dus
stopte met aaien - heb ik genoten van de gebroken nacht: ze
was 'lekker lastig'
Intussen krijgt ze middels
dwangvoeding (zie 24-08-09) - waar ze uit zichzelf op komt
staan wachten terwijl ik de Hill's ID blikvoeding wat
smeuiger maak mbv verse kippenbouillon - haar dagportie
binnen. Daarnaast krijgt ze ruimhartig gekookte kipfilet als
snack en beloning.
Eerdaags wil ik haar ook weer gekookt ei geven, want dat
ging vooralsnog ook goed en daar smult ze van.
Smulpartijtjes dragen bij aan haar geluk en da's waar we
voor gaan!
Dagelijks gaat er een schepje
Pro Bioforte en extra vitamnine C in de blikvoeding, tbv
haar weerstand.
Inspanningen doet ze nog met plezier. Een uur het bos in, is
geen probleem. Ze loopt niet te sjokken, ze apporteert graag
en graaft tijdens pauzes diepe kuilen in het zand, zodat zij
na de pauze vermoeider is dan er voor... Wel heb ik de
indruk dat ze na de wandeling vermoeider is, ze zoekt dan
een rustige plek in huis om diep te slapen.
Als Indra rust wil, krijgt ze
die. Maartje is daarom in huis vaak in de bench en ook Merel
brengt zo nodig tijd door in haar bench. Beiden hebben hier
gelukkig geen enkele moeite mee, ze beschouwen het als hun 'eigen
kamer', waar ze zich goed weten te vermaken met
kluifmateriaal en 'tenten bouwen' met hun vetbed.
Merel is duidelijk de
leider nu. Dat doet ze
gelukkig goed: eerlijk en vriendelijk (goed voorbeeld
doet goed volgen, legde ik Indra gisteravond tijdens ons
laatste rondje van die dag uit) en in samenwerking met
'de directeur', haar baasje.
Indra en Merel staan niet meer samen aan het roer: Merel
staat aan het hoofd en Dra is 'ere lid'. En da's een
positie die haar nu ook veel beter past, want ze wil graag
belangrijk blijven, maar kan niet meer de
verantwoordelijkheid voor de veiligheid van die 2
malloten dragen. Toch, zo nodig, springt ze met haar 'oude
honden lijf' dapper voor Merel in de bres.
Hoewel Indra zichtbaar kwetsbaar is, wordt ze op zo'n
moment zeer serieus genomen. Ze 'regelt' het klip &
klaar, zonder agressie maar met de overtuiging van een
moeder die haar kinderen beschermt. "Je hebt 'het' nog
liefie!", denk ik grijnzend terwijl we verder wandelen.
Merel is nu welliswaar 'partijleider', maar een beetje
ingewerkt en ondersteund worden door de ervaren
voorganger is natuurlijk prettig.
Zoals het nu gaat, zo kan
ze nog prima genieten van haar vrienden en hobby's. Ik
duim kei-hard dat dit nog een paar maandjes duren mag!
|
29-08-2009
|
Terug plaats (II)
Maartje heeft vanochtend weer gehoorzaamheidscursus gehad.
Doordat er de afgelopen weken alle dagen nieuwe zorgen zijn over
Indra, heb ik nauwelijks tijd en energie om eea met frutsel te
oefenen, maar desondanks doet ze het gelukkig hartstikke goed: volgen met visuele -
en geluidsprikkel, hier komen, aan de voet gaan zitten, distance
controle (zitten, liggen en staan op afstand), apport te land,
tandjes kijken, staan en laten betasten, met de anderen op de aangewezen plaats blijven
liggen terwijl de baasjes uit zicht gaan en terug plaats sturen...
Ik heb twee dagen geleden gezocht naar een oplossing voor Maartjes plan
deze oefening te combineren met een ongevraagd apport. Ieder
target werd geapporteerd, tot en met een metalen schijf... Dus
hebben we nu opnieuw het bakje in gebruik, maar spel hiermee is
ernstig bemoeilijkt middels een baksteen (dat geeft een heel
andere kijk op het woord bak-steen!).
Onder de baksteen leg ik de versnapering die ze verdienen kan.
Maartje heeft er nog schik in om op het moment dat ik het bakje
voor zet, er met een voorpootje een sjoel tegen te geven, maar
eenmaal een meter of 10 bij het bakje vandaan, sprint zij op "terug plaats"
terug naar het bakje en gaat er op
mijn "down" netjes bij liggen. De riem leg ik er over een poosje
pas weer bij, dat zal geen toelichting behoeven.
|
27-08-2009
|
Terug plaats
Op 11 maart schreef ik al eea over de strubbelingen bij de
oefening 'terug plaats' (*) met Merel, inmiddels ploeter ik met
Maartje op deze opdracht.
'Terug plaats' is een op zichzelf volkomen zinloze opdracht,
maar onderdeel van 'Gedrag & Gehoorzaamheid'. Bovendien is juist
een opdracht die uit zichzelf niet voldoende interessant is m.i.
dé manier om te leren hoe je jouw hond kunt motiveren en
verleiden.
Ik denk dat ik het al vaker schreef: opdrachten die voor de hond
van nature je-van-het zijn, zelfbelonend doordat ze bijvoorbeeld
middels uitvoeren van de opdracht 'buit' bereiken, die vragen
veel minder van het baasje qua motiveren.
Wie zijn hond kan doen geloven dat een op zichzelf saaie
opdracht hartstikke leuk is, kan deze hond alles leren.
Het aanleren van deze
opdracht gebeurt mbv een gesloten bakje met lekkers. Dit
wordt bij de riem (= plaats) achtergelaten, om de hond er
vervolgens heen te sturen. Is de hond bij de riem
gearriveerd, dan volgt de click en beloning uit het bakje.
Gaat de hond er liggen, dan volgt nog een click en beloning
uit het bakje.
Vanzelfsprekend wordt de opdracht verder opgebouwd tot pas
een beloning na liggen op de juiste plek verdient wordt en terug
gestuurd wordt
zonder bakje (lokkertje).
Maartje is dol op rennen en dol op eten, dus deze opdracht
vond ze een heel leuke. Maar Maartje houdt tevens erg van
afwisseling en uitdaging, zoals de eigenaar van de
hondenschool tijdens een vande eerste lessen van de
basiscursus al opmerkte: een pienter hondje wat graag
uitdaging heeft in de opdrachten.
De derde keer dat wij de nieuwe opdracht oefenden bedacht
Maartje dan ook een manier om wat extra sjeu te geven aan
deze race-opdracht: na het arriveren op de 'plaats', pakte
ze haar bakje, dartelde er mee over het veld en plofte er
tenslotte met blij gezicht mee op de plaats...
Het bakje is dus
afgeschaft en Maartje spurt desondanks naar het riempje, dat
had ze dus al begrepen. Na 2 keer oefenen begon haar lust er
te gaan liggen af te nemen, op 'down' gaf ze geen sjoege.
Zij stelde zichzelf opnieuw de vraag "Terug plaats... Kun je
dat ook apporteren??" Bij gebrek aan een bakje, gaat ze er
nu met het riempje vandoor.
Mogelijke oplossingen zijn bedacht, ik ben benieuwd welke
haar gaat verleiden (en beperken) tot het gewenste gedrag,
maar ik ben ook heel benieuwd welke geintjes ze nog zal
weten te verzinnen!
* 'terug plaats': Bij deze
oefening moet de hond volgen naar een plek waar deze op commando
moet gaan liggen. Wanneer de hond ligt, wordt de riem voor zijn
poten gelegd en loopt de baas weg. Vervolgens wordt de hond bij
de baas geroepen. Na het hier komen, moet de hond aan de voet
gaan zitten en op commando terug naar het riempje rennen, waar
hij weer moet gaan liggen.
|
25-08-2009
|
Wereldvreemd of niet?
Graag wilde ik Maartje een
beetje wereldvreemd houden. Ze staat zo vrolijk en vrij in
het leven, ze is zo vol vertrouwen in zichzelf en anderen,
dat wilde ik haar heel graag laten behouden...
Toen we vanmiddag door het bos
wandelden, in gezelschap van een vriendin, kwam ons een groep
honden, waaronder enkele Duitse herders op de hielen. Indra
heeft diverse heel vervelende ervaringen met herders
opgedaan en liep door als had ze oogkleppen op. De honden
lieten haar gaan, ik was opgelucht. Zeker nu ze hartpatiënt
is, zit ik niet te wachten op bedreigingen.
Merel volgde haar moeder. Alleen Maartje bleef nog even
kennis maken. Ik kuierde kalm verder, want Maartje is een
dapper ding, die door andere hondjes erg gewaardeerd wordt,
dus geen 'aspirant slachtoffer'.
Het volgende moment klonk er een gil, ik keek om en zag mijn
Maartje met laag staartje weg rennen, twee herders op haar
hielen...
Ik gaf een brul naar de herders, de eigenaren riepen daarop
hun honden. Helaas kalmeerde ik toen, vertrouwend op hun
aktie, maar de eigenaren stopten met roepen en de herders
hervatten het najagen. Maartje vluchtte verder van mij
vandaan, ik moest haar gaan beschermen.
Ik vroeg mijn vriendin te blijven staan en hoopte dat Indra
en Merel bij haar zouden blijven. Zonder
hiertoe opdracht gekregen te hebben, bleef Indra met haar
speeltje bij mijn vriendin staan. Dat was zeer opvallend,
want zij zou tot voor kort altijd mét
mij in de bres springen voor de kleintjes.
Merel daarentegen sloot zich onmiddellijk aan bij mij en
liep naast me naar Maartje. Nu werden de herders toch maar
geroepen...
Maartje bekeek me met argus ogen. Niets in haar was nog de
blije, zekere flierefluiter zoals ik haar ken.
In een poging even te ontspannen, gingen we lekker kuilen graven.
Indra was al vast begonnen, toen de herders er opnieuw aan
kwamen. Ik pakte Maartje even bij haar halsbandje om te
voorkomen dat ze haar weer zouden kunnen najagen en het
indien nodig voor mij mogelijk was haar te beschermen.
De wereld op z'n kop: de eigenaren waren boos dat ik
Maartje vast hield om herhaling te
voorkomen. Hun honden 'deden niets', bedoelende dat er
niet gebeten was. Wie mij met een mes in de handen na rent
doet niks, zo lang er niet gestoken wordt, heb ik hieruit
begrepen...
Bovendien - lichtten zij verder toe - was de jongste van de herders nog maar 6 maanden,
dus die wilde "alleen maar spelen". Dat dit 'spel' door
Maartje niet zo leuk werd gevonden, dat was van geen belang.
Merel stond 'toevallig' tussen de groep honden en Maartje in
tot zij door liepen.
Kort daarna kwamen er twee mensen met twee vriendelijke
honden aan wandelen. Er was een leeftijdgenootje van Maartje
tussen, waarvan ik
zeker wist dat ze er op ieder ander moment dol enthousiast
op gereageerd zou hebben. Het was een lief en opgewekt
hondje van hetzelfde formaat, die wel in was voor een
spelletje. Dikke kans dat het me normaal gesproken enige moeite gekost
zou hebben, Maartje weer bij te me terug te krijgen. Nu
stond ze echter met lage houding te wachten op wat komen zou, steun
vragend aan mij.
Het volgende moment zag ik Maartje een hoek om rennen, met
het hondje op haar hielen, maar Maartje had haar staartje
laag. Ik ben er onmiddellijk achteraan gegaan. Het hondje
(die net als de herder 6 maanden was, maar wel met slechts
goede bedoelingen achter Maartje was aan gerend) stond stil.
Maartje stond enkele meters verderop, bedrukt. Mijn hart
brak, dit was absoluut niks voor mijn Maartje.
We zijn een heel eind met deze hondjes en hun eigenaren opgelopen
in de hoop dat ze vertrouwen zou terug vinden, maar meer dan
een klein kwispeltje kon er niet vanaf. Maartje kreeg wel de
indruk dat het 'goed volk' was, maar durfde er niet zodanig
op te vertrouwen om te spelen met het hondje.
Het moet gezegd, het hondje was een snoes eerste klas, die
vriendelijk contact bleef zoeken zonder overweldigend te
worden.
Ik kon wel janken! Mijn
waanzinnig dappere ding, "No problem" op haar voorhoofd
geschreven,
altijd blij op alles en iedereen af willen, altijd feest...
Ze was onherkenbaar verandert. Slechte ervaringen hebben
zo'n impact het eerste jaar!
Omdat ik wilde dat we blij en ontspannen het bos zouden
verlaten, hebben we samen een apporteerspelletje gedaan in de
bosjes. Indra zette haar zinnen op het graven van een flinke
kuil, Merel sloot zich aan bij het apporteerspelletje. En
hoewel Merel de meeste keren als eerste bij het speeltje
was, was het Maartje die het me keer op keer bracht, omdat
Merel stee-vast het speeltje onmiddellijk aan haar
protegeetje overhandigde. Wat maakte Merel me weer trots!!
Zij zette alles op alles om Maartje weer blij te maken. En
haar inspanningen wierpen vruchten af: Maartje raakte
ontspannener, had weer een blije en zelfs eigenwijze staart en genoot zichtbaar
van de 'buit'.
Nu Maartje zich weer wat
beter voelde, was het tijd om de terugweg in te zetten. Niet
ver van de parkeerplaats kwam ons een echtpaar met een
hondje tegemoet. Maartje zou er normaliter enthousiast heen
gerend zijn in de hoop op een nieuw vriendje, maar bleef dit
maal bij mij in de buurt, in een wat bedrukte houding.
Terwijl ik liep te tobben hoe haar hier overheen te gaan
helpen, hervond Maartje moed en huppelde op een wat
voorzichtige manier naar het hondje en zijn baasjes. Mijn hart maakte een sprongetje!
Heel opvallend was dat Merel haar vergezelde. Merel gaat
meestal niet
op andere honden af, zij heeft inmiddels geleerd gewoon bij
mij te blijven lopen, maar ze gaat zeker niet 'zij aan zij' met Maartje
mee. Merel moet dus echt gedacht hebben "dat gebeurt geen
2e keer, ik ga met frutsel mee".
Toen bij de kennismaking
bleek dat het een heel aardig hondje was, heb ik Merel terug
geroepen. Maartje heeft het hondje uitgedaagd tot spel en
besloot dat ze een flink eind met hem mee ging wandelen,
zodat ze nog langer konden dollen samen. Steeds verder van
ons vandaan, zag ik haar silhouet in steeds weer die
uitbundige spelbuiging en huppeltjes. Wat heb ik er van
genoten!
Zelfs het feit dat ze niet luisterde toen ik haar riep omdat
ze nog lekker verder wilde spelen en ik haar tenslotte zelfs
moest gaan halen, omdat niets in haar van plan leek op
redelijke termijn met mij mee naar huis te gaan, maakte me
deze middag heel gelukkig.
Een goede afsluiting. Hopelijk krijgt
Maartje haar vertouwen in de wereld en zichzelf weer
helemaal terug. Wat er gebeurde is nogal wat: zij gebruikte
alle kalmerende signalen die haar veiligheid moeten bieden, maar
de andere honden negeerden ze volkomen en gingen door en door...
Ervaren dat je helemaal geen invloed hebt op gedrag van
anderen, dat er ook 'gestoorde' honden (lees: asociale honden
zonder leiding) rond lopen, dat zijn 'lessen' die ik haar heel graag had bespaard.
|
24-08-2009
|
 Mijn hartje (II)
Indra is gelukkig nog steeds ruimschoots in staat te
genieten van haar leven. Ze speelt graag met Merel en
Maartje, ze zwemt en apporteert met veel plezier en loopt
moeiteloos mee tijdens de dagelijkse bos- en
strandwandelingen.
Aan het eind van de wandeling vindt ze steevast dat deze
niet lang genoeg geduurd heeft en gaat als een eigenwijze
pup ergens met haar speeltje liggen weigeren mee te lopen
tot de auto. Een geintje wat ik van haar ken van onze strandwandelingen, maar ze nu
ook uit kan halen in andere gebieden,
omdat ze - nieuw privilege - nu onaangelijnd mag mee lopen
tot de auto.
Nadat ik na de wandeling de beide jonkies in de auto heb gezet, haal ik
Indra op van haar 'weigerplekje', om onderweg naar de auto
samen een trekspel te spelen met haar speeltje. Kortom: ik
beloon haar weigering om mee te lopen. Maar dat soort 'ongewenst
gedrag' is van geen belang meer: onhandige gewoontes duren
immers niet zo lang meer. Zo veel mogelijk plezier hebben
samen is nu véél belangrijker!
Wanneer Indra slaapt, doet ze dat dieper dan normaal. Soms is
ze nauwelijks te wekken (wat wel eens nodig is ivm medicatie).
De medicatie waarmee ze 3 augustus is gestart, heeft enkele
dagen na aanvang een verbetering
gegeven tav hoe zij zich voelt. Ze is weer gaan spelen met Merel,
Maartje en mij. De 'oude honden uitdrukking' verdween van haar gezichtje en tevens gaf het duidelijke verbetering tav
haar eetlust. Helaas duurde dit laatste nog geen tien dagen.
Het waren tien dagen waarin ze gesmikkeld heeft als nooit
tevoren, maar ze kreeg dan ook super de luxe lekkernijen (in
iets anders had ze geen trek). Daarna is de eetlust weer
zienderogen achteruit gegaan, waarbij ook dingen die ze normaal
waanzinnig lekker zou vinden, haar nu gigantisch tegen staan.
Een bekent probleem in deze fase (cardiale cachexie).
Om uit te sluiten dat de oorzaak niet (mede) gelegen is in
nierproblemen, welke zouden kunnen optreden tgv m.n. de ACE-remmers,
heb ik 20 augustus bloedonderzoek laten doen naar de
nierwaarden. Alle bloed-uitslagen zijn perfect, ze verdraagt
de medicatie gelukkig goed.
De cardiologen en de
voedingsdeskundige uit de Universiteitskliniek hebben zich
ingespannen een oplossing te vinden. Ook bij het op mijn
verzoek nógmaals na zoeken van mogelijkheden, bleek er geen
eetlust opwekkend middel te bestaan dat zij mag hebben. Alle
reguliere adviezen zijn benut, zonder resultaat
Aanvankelijk was variatie in
dieet blikvoeding een oplossing. Indra kreeg vele malen per
dag een buffet opgediend en wilde van vele dingen wel enkele
hapjes. De dagportie bleef te klein, maar ze at.
Steeds meer voeding ging haar tegen staan, tot er niets
anders dan gekookt ei meer was, wat ze met plezier at.
Bijkomende complicerende factor is dat Indra sinds enkele
maanden makkelijk maag-darm klachten heeft en zodoende ook
niet meer alle voeding verdraagt.
Tenslotte ben ik voor haar gaan koken, maar ook dat stond
haar al na een dag in toenmende mate tegen en veroorzaakte
diarree.
Ik heb gisteravond besloten een grens over te gaan, waarvan
ik eerder dacht deze niet te zullen willen overschreiden.
De terugkerende (dikke darm) diarree dwingt me er toe haar
voeding te beperken tot hetgeen ze verdraagt. Dat is Hill's
ID blikvoeding. Deze voeding smaakte haar begin augustus
uitstekend, maar staat haar inmiddels enorm tegen, dus eet
ze dit niet vrijwillig, evenmin na bijvoorbeeld het
opgewarmd te hebben.
De keuze waar ik voor ben komen te staan is (a) haar te
laten eten wat ze uit zichzelf eet, waardoor ze snel zal
verzwakken tgv gebrek aan voeding en mogelijk aanhoudende
diarree, danwel (b) ik ga haar dwangvoederen (lees: mbv een
50 ml spuit 6-7 maal daags enkele spuiten verdunde ID blikvoeding in haar
bek spuiten en daarnaast krijgt ze gekookt ei, gekookte
kipfilet en happen DD blikvoeding naar behoefte).
Hoewel dit dwangvoederen noch voor haar, noch voor mij leuk
is, is het op dit moment de beste optie. De dwangvoeding
verloopt tot nu toe zonder te veel stress, daar staat behoud van een zo
goed mogelijke gezondheid tegenover en dus langer kunnen
genieten van alles wat het leven haar nog te bieden heeft.
Mijn vrees was dat Indra me zou gaan schuwen, me er te pas
en te onpas van zou verdenken haar te komen dwangvoederen,
dus bedacht ik een manier om dit te voorkomen. Nadat ze deze
ochtend inderdaad wat argwanend keek toen ik haar bij me
riep na buiten spelen, lijkt ze in de loop van deze dag de 'afspraken'
begrepen te hebben: (1) Als er gevoed gaat worden, haal ik
haar op. (2) Ik val haar niet lastig met de spuit met
voeding op andere plekken dan de keuken. (3) Na die voeding
gaat de keukendeur weer open en is ze weer vrij. Ze kan dan
een gekookt ei of andere lekkernij van me krijgen om mee te
nemen naar de kamer en dit doet ze graag!
Hopelijk is Indra bereid haar medewerking te blijven
verlenen, tot het inslikken van de voeding kan ik haar
immers niet dwingen. Zolang er nog zo veel is waar ze
uitbundig van genieten kan, wil ik haar graag op deze wijze
helpen. Het is jammer dat ik haar niet kan uitleggen waarom
we dit zo doen, dan zou ze zéker gemotiveerd zijn!
In de roedel is er de afgelopen weken ook eea aan het
veranderen. Beetje bij beetje neemt Merel taken van Indra
over. Binnen 2 weken tijd is Merel meer en meer de
verantwoordelijkheden tav de bescherming van ons roedeltje
gaan overnemen. Opvallend en ontroerend vind ik dat met het
verschuiven van de rangen, Indra nog steeds alle respect
krijgt die ze verdient. Merel heeft geen enkele behoefte
haar nieuwe, hogere positie uit te buiten of te misbruiken.
Vooralsnog heeft ze wel de lasten, niet de lusten.
Ook wordt Indra's veranderde gedrag tov Merel en Maartje vol
begrip gedoogd. Mijn zoetje kan zich niet meer 'bewijzen'
middels het winnen van een onderlinge race- of behendigheidswedstrijd
en is daarom tegenwoordig soms fanatiek op het behouden van
een speeltje en meent soms wat te moeten rijden op een
kameraad. Niet zo zeker van haar zaak - blijkbaar - en niet
uit op ruzie, probeert ze dit met name wanneer de beide anderen samen
spelen en dus geen acht op haar slaan. Merel reageert hier
heel ontspannen op, ze negeert het of stopt het middels een
lolletje. Wat is ze volwassen geworden!
Het blijven dikke vriendinnen, in voor- en tegenspoed.
Hoewel ik rijgedrag en aanverwant ook nú niet accepteer, kan ik wel
begrijpen wat Indra hier toe brengt. Gelukkig is Indra een
heel pienter en vindingrijk grietje. Ze heeft eerder bijvoorbeeld
in tijd van één week een oplossing gevonden om ruig spel te
kunnen blijven hanteren, zonder angst te hoeven hebben om te
zullen vallen. Hierdoor hoeft ze zich die pret niet meer te
ontzeggen en is ze tevens minder kwetsbaar. Ook ten tijde
van haar zwangerschap vond ze slimme oplossingen om de
geliefde race-wedstrijden niet te verliezen (zie
dagboek dracht, d.d.01-12-2007). Ik heb er alle
vertrouwen in dat ze ook nu een andere manier vinden zal om
haar status tov de druktemakers te onderstrepen. Al wat er
mis is met haar hartje, het zit op de goede plaats en is nog
steeds van goud!
|
23-08-2009
|
Waterballet
Wie deze belevenissen al wat langer leest, weet wellicht nog dat
Merel graag bellen blaas in de waterbak. Als pup heeft ze dat
ontdekt. Toen ze als puber een periode benchrust moest
houden tgv een blessure, heeft ze er zich ook kostelijk mee vermaakt en nog
steeds blaast ze af en toe bellen.
Het moet een genetisch bepaald grapje zijn, want ook Maartje
blaast graag bellen. Vandaag is ze er achter gekomen dat het nog
veel meer 'effect' geeft als ze haar héle kop daarbij in de
waterbak duwt, want dan loopt deze zo leuk over! Da's voor
herhaling vatbaar natuurlijk...
|
22-08-2009
(II)
|
Merel de holbewoner
Mijn
drietal graaft graag diepe kuilen wanneer we pauzeren tijdens
een wandeling. Merel graaft
zelfs geweldig mooie hólen, waarin de drie (vervolgens)
beschutting zoeken tegen de zon.
Op 12 april j.l. plaatste ik hier ook al enkele foto's van het werk
van onze mol. Merel graaft niet alleen gráág, maar zij graaft
bovendien onnavolgbaar fanatiek. Er schuilt een goede archeoloog
in haar!
Ze graaft zowel staand als op
haar zij liggend en gaat door tot ze er letterlijk bij om valt.
Na een korte adempauze, pakt ze de draad vervolgens weer op, de
plicht roept...
Klik
hier voor een klein filmpje!
|
22-08-2009
|
Mama & Merel
|
14-08-2009
|
Onze clini-clown
Toen ik twee dagen geleden
's morgens met m'n trio naar een
recreatiegebied was gereden om te rennen & zwemmen,
bleek de parkeerplaats afgesloten met hekken, tbv
een kinderaktiviteit die later die ochtend zou
starten. Voor de vorm ging ik met de
vrijwilligers overleggen of ik er nog
gewoon even kon parkeren.
'Voor de vorm', want
we zouden al lang weer weg zijn voor de kids
zouden komen, dus ik verwachtte dat ze geen
bezwaar zouden hebben. Eigenlijk was mijn doel
hen gerust te stellen dat ze van ons geen last
zouden hebben.
Het 'even overleggen' was een verkeerde
beslissing, want ik trof een uiterst stugge
jongen die begon over het me 'wettelijk niet te
kunnen verbieden' en als hij mij toestemming gaf,
iedereen op basis daarvan daar ook zou willen
parkeren... Blablabla. Tijdens dergelijke
moeizame contacten merk ik dat ik stiekem aan
mijn plafond zit, want de tranen schoten in mijn
ogen.
Intussen begon Maartje opgewonden te blaffen
vanuit haar autobench, blijkbaar vond zij het
allemaal ook wat te lang gaan duren?
Tenslotte wandelde ik terug naar de auto, het
was uiteindelijk 'akkoord' dat we daar zouden
parkeren.
Bij de auto sloeg
mijn stemming om in vreselijk lachen, want net
op het moment dat ik daar aan kwam, was Merel
bezig uit het raampje te klauteren!!
En daar was gelijk de verklaring voor Maartjes
opwinding:
Merel was vanuit de achterbak op de achterbank
geklommen. Daar zat ze naast de puppybench van
Maartje. Vanaf die plek is het tgv die bench
niet heel eenvoudig op de voorstoel te klauteren,
maar Merel zou Merel niet zijn als ze daarin
niet geslaagd was. En mijn raampje stond open,
dus niets stond Merel nog in de weg - meende zij
- om al vast te gaan racen in het
recreatiegebiedje!!
Het lukte me haar met 1 hand terug de auto in te
duwen (wat niet mee valt met zo'n krachtpatser,
maar als de nood aan de man is, lukt er een
hoop).
Met een streng "zit!" heb ik haar op de
passagiersstoel geduwd en ben naast haar gaan
zitten als had ik er alle vertrouwen in dat ze
zich beschaafd zou gedragen. Daarna heb ik mijn
raampje gesloten (wel goed, niet gek) en ze
bleef warempel reuze braaf beheerst op haar
eigen stoel zitten terwijl ik ons naar de
parkeerplaats reed.
Onze Merelmans brengt altijd lol en leven in de
brouwerij!
Merel is in staat anderen
afleiding te brengen, ze verstaat de
kunst iedereen 'feest' te bezorgen. Hoewel ze al veel vaker
liet zien welliswaar een bikkel, maar zeker niet ongevoelig
te zijn, verraste ze me van de week met haar reactie op
mijn verdriet.
Terwijl ik even op mijn bedje lag, brak ik
plotseling in huilen uit. Op dat moment sprong Merel aan de
andere kant van de woonkamer overeind, sprintte pijlsnel
naar me toe, jumpte op bed, buik op buik en begon alsof haar
leven er vanaf hing mijn gezicht te likken. De bikkel die
nooit van slag lijkt van mijn spanning, kan er niet tegen
als baasje huilt...
Het hielp wel: ik was verrast en ontroerd en ben snel weer
opgestaan om de gedachten te verzetten, zodat onze Merelmans
zich geen zorgen hoefde te maken.
Merel maakt blijkbaar enorm
veel onderscheid tussen 'onnodige spanning' en 'echte
problemen'. Ze wil dat iedereen 'gewoon' feest viert, onze
clini-clown.
|
08-08-2009
|
 Mijn hartje
Toen Maartje hier kwam, kwam
ze als 3e hondje, een kadootje voor mezelf. Aanvankelijk had
ik alle tijd en energie om volop te genieten van haar eerste
stapjes in de wijde wereld en oh wat waren dat veel stapjes
en was die wereld wijd!!
Enkele weken na haar komst bevond ik me in een situatie waar
ik al eerder in beland was: terwijl mijn frutsel braaf in de
auto lag te wachten, zat ik volkomen onverwachts met mijn
oudste in de Universiteitskliniek te Utrecht...
Voorgeschiedenis
Eind maart ben ik met Indra bij de
dierenarts geweest ivm een
buikgriep. Bij toeval werd toen - tijdens het algemeen onderzoek
-
opgemerkt dat Indra een hartruisje heeft. Dit kon ze nog
niet lang hebben, want was nooit eerder waargenomen.
Na een eerste schrik, werd ik gerustgesteld met de informatie
dat maarliefst 10% van de honden een hartafwijking heeft,
waarvan het overgrote merendeel nooit klachten heeft en
evenmin minder lang leeft. Tevens werd ik er op geattendeerd
dat als de arts het niet toevallig had beluisterd, ik het
niet eens geweten zou hebben, aangezien ze geen klachten
had op dat gebied.
Desondanks wilde ik haar graag
laten onderzoeken op de meest uitgebreide wijze. Niet alleen
tbv Indra zelf, maar ook omdat het natuurlijk van belang is
te weten wat de oorzaak is, met het oog op erfelijkheid. Die
dag maakte ik dus een afspraak bij een cardioloog, voor een
hart-echo.
Onderzoek & behandeling
Op 8 april is Indra gedurende 2 ½ uur
uitvoerig onderzocht in de Universiteitskliniek te Utrecht.
Dat hebben ze op een buitengewoon vriendelijke manier gedaan,
waardoor Indra het allemaal niet zo erg vond. Ik ben
gedurende al die tijd bij haar geweest en heb dus ook zelf
de hart-echo gezien.
Indra en haar hart-echo zijn door 2 cardiologen beoordeeld.
Geconstateerd is een afwijking die vele oorzaken kan hebben:
gedilateerde cardiomyopathie (DCM).
Alleen wanneer de ziekte ontstaat nav een te kort aan een
specifiek voedingssupplement (Taurine of Carnitine), is deze
te genezen. Gezien de voeding die Indra krijgt, was dit vooral
een theoretische optie, maar mocht zij dit supplement
toevallig moeilijk kunnen opnemen en er daarom meer van
nodig hebben, dan zou hierin de oplossing liggen.
Onderzoeken of dit het geval was, ging het snelst en meest
betrouwbaar proef-ondervindelijk. Om die
reden kreeg ze sindsdien de beide supplementen volgens
voorschrift.
Na 3 à 4 maanden konden we middels een tweede hart-echo
laten controleren of de voedingssupplementen herstel hadden
ingeluid. Naast de voedingssupplementen kreeg ze
dagelijks een hart-tabletje wat de snelheid van het verloop
van de ziekte wat kan remmen.
Wanneer de oorzaak (en oplossing) niet in voeding zou
blijken te liggen, dan
zou Indra niet genezen van deze hartspierziekte en er aan
overlijden.
De verwachting van de cardiologen was dat ze binnen
afzienbare tijd last zou krijgen van hartfalen. Omdat we er
toevalligerwijze al tijdens de asymptomatische fase bij
waren, zou ik dit kunnen
zien aankomen door een logboek bij te houden van de
ademhalingsfrequentie (die moet ik minimaal 3 maal per week
tellen in rust, onder koele omstandigheden) en haar dus
tijdig andere medicatie gaan geven zodat haar enig lijden
bespaard blijft.
Indra mocht gewoon aktief
blijven, lekker spelen, wandelen en trainen, maar ze mocht
niet uitgeput worden. Daarnaast is het nu natuurlijk
ontzettend onwenselijk haar energie te steken in een
kennelhoest of zo. Ik ben daarom gewoon aktief met haar
gebleven, maar houd maat als het gaat om balspel zodat ze
zelf goed kan aangeven waar haar grezen liggen en houd
geregeld pauze tijdens onze wandelingen. Daarnaast neemt ze
geen deel meer aan evenementen, omdat deze een verhoogde
kans op een virusje geven zonder haar kwaliteit van leven te
vergroten.
Behandelresultaat & conclusies uit
vervolgonderzoek
Gedurende 3 maanden ging het als
voorheen: Indra was fit en blij. De
eetlust was niet als vóór de
loopsheid van afgelopen maart en
haar gewicht kon ze niet gemakkelijk
behouden, maar 'ziek' toonde ze
zeker niet!
De
afgelopen weken zag ik echter dingen
veranderen die welliswaar op
verschillende manieren verklaard
konden worden, maar mij meer en meer
deden vrezen dat het niet goed ging
met ons Draatje.
Maandag 3 augustus, bijna 4 maanden
na de eerste hart-echo, zijn we voor de
tweede hart-echo naar Utrecht geweest.
Deze dag zou blijken of de
voedingssupplementen het herstel
hadden ingezet.
Indra is gedurende 3 uur onderzocht door
dezelfde 2 cardiologen, zowel middels
luisteren en betasten, als
middels een hart-echo en
röntgenfoto. Ze heeft het erg
gezellig gevonden daar, heeft
bij ieder loketje staan
knuffelen, heeft zich het
gekroel door 'witte-jassen' in het
passeren laten welgevallen en vindt dat we 'haar'
cardioloog maar moeten adopteren.
Wat Indra betreft was het dus
een gezellige dag, maar meer
goed nieuws heb ik naar ik vrees
niet.
Hoe zeer ik inmiddels al
verwachtte dat we slecht nieuws
gingen krijgen, de klap kwam
toch kei-hard aan: er is sprake
van een progressie van de
hartziekte ten opzichte van de
studie van < 4 maanden geleden.
Conclusie/diagnose: Progressie
van de dilaterende
cardiomyopathie. Momenteel is er
sprake van zowel linker- als
rechter congestief hartfalen. De
oorzaak van de DCM is niet
voedingsgerelateerd (geen
verbetering na carnitine- en
taurine-supplementatie) en dus
ongeneeslijk.
Dit betekent tevens dat het een
genetisch bepaalde afwijking
betreft.
Ik
heb gekozen voor een therapie
met een zo groot mogelijke kans
op verbetering van kwaliteit van
haar leven. Dat betekent dat ze
nu 5 maal daags, op vaste tijden
medicatie krijgt (4 soorten).
Daarnaast heb ik 'astronautenvoeding'
gekocht (Hill's A/D), omdat
Indra haar eetlust volledig
verloren was. Deze
blikvoeding is niet alleen super
voedzaam en zonder de minste
moeite weg te slikken, maar
bovendien extra, extra, éxtra
smakelijk. Tot mijn grote geluk
genoot ze hier enorm van!
Kwetsbaar als ze nu is, kreeg ze
van deze rijke voeding helaas
diarree. Gelukkig bleek ze
Hill's I/D blikvoer (voor honden
met maag/darmproblemen) wel heel
goed te verdragen én zich nu ook
bijzonder goed te laten smaken.
Ze draait een pirouetje van
blijdschap als ik haar ontbijt
ga pakken en hùppelt bij iedere
portie (6 per dag), voor me uit
naar haar eetbak!
De hoop is dat de huidige combinatie van
medicatie, maakt dat zij zich binnen
enkele dagen een stuk beter gaat
voelen en dus ook weer een
betere eetlust
krijgt. Tot die tijd poog ik
middels deze dieetvoeding haar
weer zo
veel mogelijk te laten
aansterken / verdere
verzwakking te voorkomen.
We
gaan voor kwaliteit en plezier,
we plukken de dag en hopen dat
er ons nog een heel stel leuke
gegund zijn.
Erfelijkheid en
onderzoek
Met de cardiologen heb ik uitvoerig gesproken over de
erfelijkheid, omdat ik natuurlijk niet alleen een
verantwoordelijkheid heb naar Indra, maar ook naar haar 7
nakomelingen.
DCM is een beschrijving van de
reactie van het hart op trauma (te weten verwijding en
verminderde contractiekracht), en daarom kan het vele
oorzaken hebben. Een mogelijke oorzaak is genetisch/familiair,
temeer omdat het meer bij de grotere hondenrassen voorkomt.
Of het bij Indra erfelijk is, daarover valt alleen te
speculeren
Het is géén ziekte die je binnen het ras geregeld
ziet. Bij mijn weten is de ziekte niet gediagnosticeerd bij
familieleden van Indra, maar dit betekent uiteraard niet
noodzakelijkerwijze dat de honden bij wie een hartafwijking
of hartstilstand geleid heeft tot de dood, geen DCM hadden.
De A-pups komen voort uit een outcross combinatie (Indra en Kane zijn
geen familie van elkaar), wat de kans op vererving van
dergelijke verborgen gebreken gelukkig aanzienlijk verkleind.
De kans dat een van haar kinderen deze ziekte krijgt is al
met al dus uiterst klein.
Het is bij de Flatcoat niet mogelijk te laten onderzoeken of
je hond drager is van deze eigenschap, danwel deze ziekte
gaat ontwikkelen. Tijdens de jaarlijkse enting wordt
altijd naar het hart geluisterd. Wanneer een hond een
hartruisje heeft, wordt deze bij die gelegenheid opgemerkt.
Frequenter of specifieker onderzoek van het hart van Indra's
nakomelingen en andere verwante honden, is volgens de
cardiologen niet nodig of zinvol.
Ik heb in april zowel een kopie van Indra's stamboom als een
buisje van haar bloed achtergelaten in Utrecht. Deze worden
daar beiden opgeslagen, zodat mochten er in de toekomst toch
vaker Flatcoateds gemeld worden met deze ziekte, ze in staat
zijn onderzoek te doen naar de erfelijkheid. (*)
Dealen met de situatie
De afgelopen maanden heb ik
alles op alles gezet om de tijd die Indra rest, leuk en onbezorgd te
laten zijn. Dit vraagt een opgewekte baas, zéker bij een
hondje wat zo gevoelig is voor de stemming van de baas.
Om die reden heb ik slechts
met een heel klein groepje mensen - Indraatjes fokker en pupmensen, mijn ouders,
de hondenschool en een handje vol heel dierbare vrienden -
gedeeld wat er aan de hand was.
Door nog niet wereldkundig te maken wat er aan de hand is,
kon ik zo veel mogelijk mijn gedachten verzetten en mezelf
dus makkelijker groot houden. Ook deed iedereen vanzelf 'gewoon'
tegen Indra. Dit maakte dat Indra 4 maanden langer ònbezorgd
heeft kunnen genieten van haar leven.
Nu Indra last heeft
gekregen van hart-falen, zal haar niet meer ontgaan
dat er iets met haar aan de hand is. Ze leeft
momenteel het leven van een bejaarde, maar gelukkige
hond. Haar lijf en gezichtsuitdrukking zijn in korte
tijd ook verandert in dat van een bejaarde hond.
Alles blijft er op gericht dat zij zo happy mogelijk
is:
We wandelen iedere dag om 5 uur 's morgens door de
duinen, omdat het dan nog prettig koel is en ze de
warmte extra slecht verdraagt nu.
De wandelingen zijn korter (Indra is niet meer
onuitputtelijk), hoewel we soms wel lang 'er op uit'
zijn middels pauzes.
Sinds de diagnose (april) slaap ik bij haar, zodat
ik er ben als ze daar behoefte aan heeft. Ze mag
sinds enkele dagen ook op bed.
Ik zorg dat ik mijn tranen elders laat lopen en
Indraatje meent dat ik de rots in de branding ben,
kuiert aan mijn zijde mee, blij dat ze wat voor me
dragen mag.
Wanneer ik met Merel ga trainen of met Maartje naar
cursus ga, heeft Indra oppas, zodat ze het gedurende
haar kostbare uren zo leuk mogelijk heeft.
We hebben een mobiele telefoon voor het geval ze
ergens een flauwte of hartstilstand krijgt.
Indra mag eindelijk haar zó geliefde tennisballetjes,
die ze overal vindt, dragen tijdens de wandelingen (gebitsbeschadiging
is immers van geen belang meer). Ze voelt zich een
hele Piet in het bezit te zijn van zo'n buit. Merel
en Maartje nemen dat klakkeloos van haar aan, dus
even is ze dan weer 'Indra het opperhoofd'.
Middels list & bedrog laat ik Indra geregeld een
spelletje winnen van Merel & Maartje, want Indra
wint erg graag. Of we spelen vangbal (met grote
bal), waar Indra nog steeds razend goed in is en
fysiek nauwelijks iets van haar vraagt.
Als Indra tijd van leven heeft, zal ze komend najaar
een prikpil krijgen om haar een volgende fase van
schijndracht te besparen (melkkliertumoren gaat ze
er niet meer van krijgen).
Wanneer ze onze vakantie (najaar 2009) nog mee maakt,
gaat er een 'nanny' mee, zodat Indra ook gezelschap
heeft als ze een wandeling over slaat.
Ik heb een grens in gedachten om te bewaken dat haar zinloos
lijden wordt bespaard en hóóp dat het nog tenminste enkele
maanden duren zal voor we die bereiken.
* Edit 26-08-2009: nadat op 24
en 26 augustus 2009 bij 2 andere Flatcoateds, die verwant
zijn aan Indra in de 2e en 3e generatie, middels een
hart-echo DCM is
gediagnosticeerd, is er reden te vermoeden dat er een erfelijke
component een rol speelt bij de hartspierziekte van Indra.
|
27-07-2009
|
Onze ochtendwandeling
|
25-07-2009
|
Maartjes 2e diplomaatje
Maartje heeft
voor het diploma gehoorzaamheidscursus Vervolg I, een
tuimelaar kado gekregen, waaruit ze haar maaltje kan eten.
Het vraagt meer doorzettingsvermogen dan de
activity ball, maar dat is Maartje wel toevertrouwd. Ze
heeft zich er érg goed mee vermaakt in de achtertuin, tijdens
haar 'lunch' vandaag.
Klik
hier voor een klein filmpje van Maartjes lunch.
De filmpjes
zijn o.a. middels
QuickTime
Player te bekijken, volg de link om deze gratis te
downloaden!
|
13-07-2009
|
Zo maar een wandeling
Frutsel is inmiddels geen frutsel meer, maar een meisje dat qua
hoogte het grootste deel van de groei al achter de rug heeft. Ze
is net 6 maanden oud, dus heeft nog een buitengewoon slungelig
lijfje. Meisjes zoals je ze in groep 8 ziet, vertaald naar
mensen.
Volgens de richtlijnen mag ze nu een half uur per wandeling
lopen. De richtlijnen pas ik toe met 'boeren verstand' en de
kennis die Marcel Nijland heeft over gedragen in zijn boek 'Over
groestuipen en mijlpalen'. Naast de tijdsduur, zijn maat houden, variatie in beweging
en alert blijven op tekenen van vermoeidheid, de
leidraad.
Omdat Merel en Indra voorzichtig zijn met onze Maartje en de
zusjes ook samen inmiddels maat kunnen houden, in plaats van
onophoudelijk te willen racen en stuiven samen, én Maartje al
veel ervaring op deed in contact met anderen zònder haar
lijfwachten, wandelen we nu steeds vaker met z'n viertjes.
Maartje begint in de pupmobiel, zodat Indra en Merel in alle
vrijheid samen ruig kunnen uitrazen en anderzijds puk veilig is
tijdens deze wilde meters. Als Indra en Merel zijn uitgeraasd,
mag Maartje ook de beentjes strekken.
Hier en daar pauzeer ik met het drietal. Normaal gesproken zit
ik nooit ergens in het bos, ik blijf liever in beweging, maar
met een pup is tussentijds niksen, dé manier haar wat langer vrij te kunnen
laten.
Met in mijn linker hand 3 lijnen - groen voor Indra, terra voor
Merel en bruin voor Maartje - en met mijn rechterhand de
pupmobiel voort duwend, bereiken we de parkeerplaats weer. Wat
een héérlijk gevoel, 3 lieve, tevreden meiden aan mijn linker
zijde, die al zo braaf kunnen mee lopen. Het levert een geweldig
plaatje op, waar ik met vreselijk veel plezier naar kijk.
|
10-07-2009
|
Zit
Zodra ik "zit" zeg tegen Merel, terwijl Maartje in de bench of
haar pupmobiel zit, raakt Maartje ernstig opgewonden. Vanuit
rustig en ontspannen liggen, begint ze plots te blaffen en springt energiek op en neer... "Zit" terwijl zij opgesloten
is, maakt het beest in haar los.
Maartje heeft de situatie van Merels "zit" en haar eigen
opsluiting, gekoppeld aan 'feest'. Let wel, 'feest waaraan zij niet
deel mag nemen'.
En ze heeft gelijk:
-
Voor ik de autoklep open om de groters er uit te laten, moeten
zij zitten. Oftewel, als zij aktie gaan krijgen, terwijl Maartje
nog in haar autobench verblijft, moet Merel "zit".
-
Als ik met Merel jacht train terwijl Indra aan een vastlegpen
wacht en Maartje in de pupmobiel verblijft, moet Merelmans voor
ze mag apporteren - of dat nu te land is of uit water,
verloren, blind of gezien - eerst "zit".
- Als ik met Merel eea in de achtertuin oefen, eveneens
voorafgegaan door "zit", verblijft Maartje in haar bench in de
woonkamer.
'Zit', zo heeft Maartje geconcludeerd, is dus zeker geen saaie
oefening, maar de aanvang van aktie!
Wanneer ik Merel nu een zitcommando geef terwijl Maartje in de
bench zit, om bijvoorbeeld een teekje van Merel te verwijderen,
schiet Maartje opgetogen overeind: "Ik wil ook!!"
|
09-07-2009
|
Blij
Met vlinders van blijdschap stapte ik vanochtend mijn bedje uit.
Gisteravond hebben Merel en ik onze vierde les jachttraining
gehad en ze heeft me weer kei-trots en dol-gelukkig gemaakt!
Blind over water en een 4 meter dikke rietkraag door alvorens in
de bossage te komen waar ze moest zoeken, heuvel opwaarts
markeren, blind vooruit sturen naar een groene dummy in brede
kroossloot omdat een ander dit apport weigerde te halen...
Merel heeft haar beste beentje voor gezet en wist de apporten -
zij het soms met enige ondersteuning mijnerzijds - ook binnen de
cursus situatie model uit te voeren. Haar werk wordt stapje voor
stapje steeds netter en stabieler.
Gisteravond werd er met een alarmpistool geschoten. Heerlijk als
je zo lomp met je hond kunt zijn dat het geen probleem blijkt
hier ongeoefend naast te staan. De schoten ervaart ze slechts
als de aankondiging van meer werk.
Ze zag gisteren voor de tweede keer in haar leven een dood
konijn - wederom niet de meest frisse - welke ze deze avond (mbv
de clicker) ook al graag wilde apporteren!
Dól gelukkig wordt ik van dergelijke trainingen. Dus met een
grijns van oor tot oor wandelden Indra, Merel en ik vanochtend
door de wijk. Terwijl Indra een plas deed, zag Merel een takje.
Niets zo fijn tijdens een wandeling, als iets in je bek. Dus
pakte zij het.
Vandaag eens een takje zonder enorme doorns, stelde ik vanuit
mijn ooghoeken vast, dus een stuk prettiger om straks bij
thuiskomst van haar aan te pakken! Het 'takje' bleek nog in de
grond te zitten en onderdeel uit te maken van soortgelijke
takjes en een grote kluit wortels. Het resultaat was te lollig
en mijn stemming te vrolijk en tevreden om roet in het eten te
gooien: Merel mocht haar 'takje' dragen.
Trots en blij verrast met de mate van 'buit' die haar 'takje'
bleek te zijn, droeg Merel de plant met kluit naar huis. Indra
en ik werden er een beetje melig van.
|
06-07-2009
|
Tuinfeest
Bij het zindelijk maken van mijn pups, leer ik ze gelijk om in
één keer goed uit te plassen. Om dat te bereiken, koppel ik het
plassen los van de wandeling: even naar buiten om te plassen en
daarna naar buiten voor een wandeling. Ik heb er namelijk een
hekel aan keer op keer te moeten stil staan voor drie druppels,
dus aangelijnd worden er geen vlaggetjes gezet.
Floris kon op commando, zelfstandig vanaf de voordeur naar de
hoek van de straat, om daar een plas te doen in het plantsoentje
en terug te racen naar mij. Soms deed hij alsof, dan tilde hij
heel even een poot op en rende na dat gebaar al terug om de
beloning in ontvangst te nemen. "Beter" zei ik dan, waarna hij
terug spurtte en alsnog de plas deed.
Indra heb ik dat niet geleerd, maar ze leerde wel van meet af
aan alle plasjes buiten ons 'terrein' te doen. Vanaf Merel heb
ik een andere keuze gemaakt:
Het is maar wàt makkelijk als ze ook bereid zijn iets in de tuin
te doen. In geval ze nog zindelijk moeten worden en een
wandeling hen af leidt van het doen van hun behoefte, is een
tuin ideaal: daar is weinig te beleven en ze kunnen er veilig even
alleen lopen, dat maakt dat ze sneller 'ter zake' kunnen komen.
Maar de hóófdreden was dat ik het erg sneu vindt als ze menen
dat het niet in de tuin mag, terwijl ik ze even geen andere
optie bieden kan. Dat doet zich voor
als ze eens aan de diarree zijn en ik toch even van huis moet of
moet gaan slapen.
Merel en Maartje hebben dus geleerd dat de achtertuin ook een
gebiedje is waar je mag poepen en plassen. Ze verkiezen in de
loop der tijd vanzelf een plekje buiten ons eigen tuintje, maar
bij hoge nood volstaat dit.
Het gemak dient de mens, dus laat ik Maartje - die natuurlijk
nog vaker plassen moet dan een volwassen hond - graag
tussentijds even een plasje plegen in de achtertuin.
Tijdens deze hete zomerdagen staat er in de achtertuin een
plastic badje met water, waar Maartje vorige week de lol van
ontdekt heeft. En zo komt het dat ieder plasje deze week gepaard
gaat met een tuinfeestje: ze stapt buiten gelijk linksaf
richting badje, hipt met 4 pootjes het water in, graaft gedreven
in het water, jumpt er weer uit, doet een plas en komt weer naar
binnen...
|
02-07-2009
|
Top avond
Door uiteenlopende omstandigheden hebben Merel en ik nog maar 3
maal kunnen deel nemen aan de jachttraining. Gisteravond waren
we eindelijk weer in de gelegenheid. In alle haast keek ik niet
goed genoeg op het schema met de lokaties, waardoor we op de
plek stonden waar we volgende week verwacht worden... 45
Kilometer gereden en oppas thuis voor frutsel, besloot ik me
over de teleurstelling heen te zetten en daar met Merel te gaan
trainen.
We zijn onlangs begonnen met meervoudige apporten. Gisteravond
hebben we eea ook in een door mij bepaalde volgorde gedaan, op
de voor Merel moeilijkste volgorde: een lijn vooruit langs het
water en aansluitend een reeds geworpen apport uit dat water.
Inwendig heb ik héél erg gelachen. Merel is hierin echt niet als
haar mama: Indra haalt alles zonder enige moeite op de door mij
bedacht volgorde. Het is haar om het even, als ze maar mag
apporteren. Merel gaf duidelijk de voorkeur aan het waterapport
(wat zeker op deze broeierige avond meer dan begrijpelijk was).
Ik had de proefjes dus listig uit gezet, zodat ze niet al te
gemakkelijk kon doen wat ze eigenlijk wel wilde.
Groot was de voldoening toen ik Merelmans wist te overtuigen van
de door mij bedachte volgorde en ze - na enige inspanning
mijnerzijds - zich op de lijn focuste om deze als een speer te
nemen, zodat ze daarna dan tenminste te water mocht...
We zijn onlangs ook begonnen met het lopen van lijnen. Dit vindt
ze érg leuk: lekker racen naar een dummy. Dus hebben we, ondanks
de hoge temperatuur, dit toch een heel aantal keren op
verschillende plekken geoefend. De pret was zó groot, dat Merel
van de weersomstuit vergat dat ze in de puberteit zit en dus
vanaf dit moment, deze avond, àlle apporten zònder horten of
stoten model af maakte. Reden te meer om op deze hete avond
tevens uiterst lastige waterkantjes te trainen. Want wat is er
een mooiere beloning na sprinten in de hitte, dan een frisse
duik?
Van het 'trainen' van waterkantjes was eigenlijk geen sprake,
Merel nam de lastige waterkantjes, waar dit gebied bekent om staat, stuk
voor stuk blijmoedig. Dat was voor mij aanleiding om bij zo'n
kantje ook óver water te willen sturen, richting dichte bossage.
Iets wat we tot voor kort alleen nog maar spelenderwijze deden
en sinds afgelopen week op één plek ook met hulp echt getraind
hebben.
Gezien Merels enorme lust om het water in te gaan en haar
gigantische doorzettingsvermogen, nam ik - zij het
aarzelend - het risico dit al te trainen zònder hulp.
Merel moest plaats houden, terwijl ik om liep en aan de
overzijde eea in de dichte bosjes wierp, welke in deze tijd van
het jaar vol hoge brandnetels staan. Toen ik terug kwam en haar
'over' stuurde, begreep ze aanvankelijk niet wat ik van haar
wilde. Zij wilde keer op keer het pad op racen waarheen ik was
gelopen in plaats van het water over te steken. Bij gebrek aan
hulp aan de overzijde, besloot ik een dummy in het water te
gooien vanaf de inzetplek, in de hoop de drempel voor het 'over'
daarmee vervolgens te verlagen.
Terwijl Merel - een speedboot gelijk - naar de dummy zwom, zag
ik het kwartje vallen. Toen ze de dummy vast had, ging haar
koppie even wat omhoog terwijl ze naar de overzijde keek, ze
zwom peinzend nog enkele slagen en de blik die ik in haar ogen
zag toen ze de terugweg in zette zei mij voldoende: ze begreep
mijn eerdere opdracht nu.
Merel kwam opnieuw aan de voet zitten en op het commando 'over',
dook ze nu gretig het water in en zwom alsof er haast geboden
was, het brede water over. Ik duimde voor succes, want zonder
hulp aan de overzijde is dat toch een risico. In de aanleerfase
wil je zeker niet dat succes uit blijft...
Gelukkig heeft Merel een doorzettingsvermogen waar je U tegen
zegt, terug komen zonder apport is voor haar geen optie en ze is
niet alleen zeker van mijn belofte dat er wat ligt, maar ook van
haar eigen vermogen dat te kunnen vinden. Na flink zoeken, kwam
ze dan ook met de buit terug.
Drie maal heeft ze deze opdracht gekregen en alle keren
fantastisch volbracht. Beiden intens gelukkig van de leuke
training en elkaars vrolijke gezelschap, wandelden we weer naar
de auto.
Op zo'n avond zou ik eindeloos willen door gaan, want geniet ik
méér dan ik kan zeggen. Het is echter veel verstandiger om
tijdens zo'n succes te stoppen, zodat we positief afsluiten en
op een voor ons een nieuw hoogtepunt.
Bij thuiskomst dartelde Merel door de kamer, als wilde ze
iedereen vertellen over haar belevenissen. We genoten samen na.
|
28-06-2009
|
Heerhugowaard aan Zee
De eerdere plannen voor vandaag moest ik op het laatste moment
wijzigen, omdat
de oppas van mijn trio verhinderd was. We waren dus een
onverwachtte dag 'vrij'.
Vanochtend besloot ik van de nood een deugd te maken en deze dag
te gebruiken om bij te tanken, iets waar ik mezelf te weinig
tijd voor gun, maar wat eigenlijk - na behoorlijk ziek geweest
te zijn - geen overbodige luxe lijkt.
Met 3 vitale, speelse honden voel ik me zeer verplicht. We
zoeken alle dagen tenminste één keer een leuk, groot losloopgebied op,
waar enig avontuur beleefd kan worden. Vandaag hebben we ons
vermaakt in ons eigen losloop gebiedje: naast enkele rondjes
door de wijk voor 'de sanitaire stop', hebben de meiden in de
achtertuin gespeeld (puppy Maartje natuurlijk niet onbeperkt).
Ik heb het badje uitgesopt en gevuld met vers water. Toen ook
het onkruid uit de zandbak gewied was, mocht mijn drietal de
speeltuin in. Wat is er nou lekkerder op een warme dag als deze,
dan in een koele zandbak en dito badje te spelen? Heerhugowaard
aan Zee..
Maartje is vandaag voor het eerst het badje in gegaan en zocht
wegen om er een zo gróót mogelijke golfslag in te creëren. Ze
was daar zó enthousiast over, dat ze nauwelijks nog iets anders
wilde dan plonzen en spetteren.
Het tafereel en zeker ook de geluiden van de waterpret en het
opgewekt getrippel van voetjes over het terras tussen bad en
zandbak, waren zéér ontspannend. We hebben genoten van onze 'luie
dag'.
|
26-06-2009
(II)
|
 Een groot probleemoplossend vermogen...
Merel brengt het apport tegenwoordig keurig, linea recta
bij me. Ze gaat vóór me zitten, biedt het aan en houdt
vast tot ik het aan pak. Oftewel: niks op aan te merken!
De geintjes van langs rennen en slordigheden tgv
trainingsfoutjes zijn achter de rug.
Maar dit werkt met trainingsmateriaal, want de bàl, dat
is toch wat anders...
Dat heeft ze goed
begrepen; ik maak duidelijk onderscheid tussen werk en
spel. Merel maakt echter nog iets meer onderscheid
tussen beiden, dan mij lief is.
Omdat de geintjes met de bal langer duurden dan ik leuk
vond, ben ik ook met de bal de spelregels gaan
aanscherpen. Een geintje met de bal vind ik op zich
helemaal niet erg, daar is het spel voor, maar als ik
het tijd vind dat 'ie ingeleverd wordt, dan moet het ook
klaar zijn daarmee.
Als beloning voor het netjes brengen, zonder omwegen,
gooi ik - na de click - opnieuw.
De tijd was er rijp voor, want zowel met z'n tweetjes
als met Indra er bij ging dat prima! In een mum van tijd
kwam ze 'm gewoon netjes aanbieden!
Blij met het resultaat, wierp ik gisteren 3 balletjes in
het water: eentje voor ieder. Ha, maar met Maartje er
bij, heb ik een ander Mereltje mee, namelijk 'Merel de
grote zus'...
Rennend met de bal om haar zusje uit te dagen, kwam ze
niet rechtstreeks naar mij toe met de buit. Merel heeft
er veel plezier in pakkertje te spelen met haar kleine
maatje en natuurlijk zorgt ze dat Maartje haar bal niet
wèrkelijk te pakken krijgt, zodat het spel lekker voort
kan duren.
Ik wilde de bal terug, dus zette op hoop van zegen mijn
strenge stem op en hield vol tot Merel, zo waar, ondanks
Maartje, met de bal bij me kwam.
Gunst, wat een vooruitgang! Merel ging er keurig mee
zitten, een stapje bij mij vandaan, maar gezien de 5
maanden oude druktemaker die om haar heen danste, was
dat haar vergeven.
Op het moment dat ik mijn hand wilde gaan uit steken om de
bal aan te pakken, bedacht Merel iets listigs. Ze
draaide haar hoofd naar Maartje en gaf de bal aan háár. Die
ging er natuurlijk onmiddellijk met de grootst
mogelijk pret mee vandoor, met Merel op haar hielen.
Het zal geen mens verrassen dat ze beiden dit geintje,
de oplossing voor de door mij afgebroken pret, voor
herhaling vatbaar vonden...
En Maartje kan ik - naar mijn mening - op de leeftijd
van 5 maanden, natuurlijk nog niet verbieden om hier aan
mee te werken. Ze zou het immers nog totaal niet
begrijpen, dus dat zou niet eerlijk zijn.
Corrigeren voor iets waarvan ze niet wist dat het niet
mocht ,doe ik niet. Eérst leren wat wèl de bedoeling is,
pas daarna is het mijns inziens fair die regels te
handhaven.
Voor Merel is het resultaat van dit grapje (begrijpelijkerwijze)
lolliger, dan mijn beloning van nogmaals gooien. We
zullen dus nog maar even niet met z'n vieren ballen en
éérst het gebruik ook de bàl netjes in leveren, tot
degelijker gewoonte maken.
Dit is dan 'de keerzijde' van een hondje met een 'groot
probleemoplossend vermogen'; ze zijn voldoende pienter,
vindingrijk en initiatiefrijk om de gewenste situatie te
creeëren:
Ik leerde mijn reu Floris dat alles wat op de grond lag,
door hem mocht worden opgeraapt en gebracht. Lag er
niets en wilde hij toch graag klussen, dan schoof hij zo
onopvallend mogelijk met zijn neus eea van de salontafel,
om het vervolgens op te rapen en te brengen.
Indra heeft ooit begrepen dat 't baasje het érg knap
vindt als ze netjes gedirigeerd wordt, dus als zij een
bal wil, rent ze ongevraagd kei-hard een lang eind
vooruit en gaat plots ergens zitten, kwispelend. Werkt
het niet, dan nog eens en nog eens of anders plots
ergens heel netjes gaan liggen...
Merel heeft onlangs, middels een klein zetje met haar
neus, een dummy van een brug af gerold, plons het diepe
water in, om daarna netjes naast me te gaan zitten
wachten op het verwachtte commando...
Een
rustige, geduldige begeleiding, relativeringsvermogen én
een zelfde goed gevoel voor humor als de Flatcoated zelf, zijn geen overbodige luxe
wanneer je met de 'Peter Pan' onder de retrievers, wilt trainen. Maar het is
tevens precíes wat het wat mij betreft zo ontzettend
leuk maakt met hen te werken en leven!
|
|
|
|
|
|
|
Indra en Maartje |
|
|
|
Merel |
|
|
|
|
|
Maartje |
|
|
|
|
de zusjes |
|
|
|
|
|
26-06-2009
|
Dikmaker
Onlangs kregen we een doosje Royal Canin Oral Bar kado. Dit zijn
kauwstaafjes voor volwassen honden, die tandplak helpen
voorkomen. Merkwaardig materiaal, met een frisse tandpasta-geur.
Indra vindt deze staafjes óver heerlijk, er bestaat voor haar
niets lekkerder dan dat. Merel lust ze ook graag.
Een doosje bevat voldoende staafjes om 1 hond een maand lang
dagelijks zo'n bar te geven. Hier was het - met 2 volwassen
honden - dus na 2 weken op.
Wat mij in hun hele leven nog niet lukte, gebeurde in een vloek
en een zucht mbv deze Oral Bars: de meiden kwamen aan!
Op de verpakking stond het advies de hond 1 Oral Bar per dag te
geven en 10% minder voeding. Ik besloot de voeding ongewijzigd
te laten, want geloofde niet dat zij in 2 weken tijd aan zouden
komen van zo'n 'snack'. Bovendien was een kilootje extra van
harte welkom!
We rijden eens per week naar de dierenarts om Maartje daar te
wegen, 'for fun', om de groei te volgen. Dan gaan Indra en Merel
uiteraard in 1 moeite ook op de weegschaal. Bij hen gaat het me
nooit om de uitkomst, want die is altijd ongewijzigd. Maar ze
doen het zo graag: wegen bij de dierenarts.
Enthousiast rennen ze de wachtkamer door, naar de weegschaal en
gaan er al op zitten kwispelen, nog voor er iets gezegd is.
Nergens zijn de koekjes zo lekker als bij de dierenarts...
Zo bleken na 2 weken Oral Bar zowel Indra als Merel - die tot op
2 ons toe nauwkeurig àltijd hetzelfde wegen - maarliefst 2 kilo
zwaarder! Geweldig! "Niks aan doen, zo houden" sprak ik hen toe,
maar dat mocht niet baten.
Sinds een week zijn de Oral Bars op en tijdens de wekelijks
weegbeurt bleken de dames nu al weer op hun oude gewicht. Indra
27,5 en Merel 24,5.
|
24-06-2009
|
Moeders van vriendjes
Op het schoolplein ontstaan soms leuke contacten en zelfs goede
vriendschappen. Niet alleen tussen de kinderen, maar ook tussen brengende & wachtende ouders.
Zo gaat het ook met hondjes & baasjes. Ik ben geen kletsmajoor op het schoolplein
van de hondenschool. Ik kom er om te trainen, dus van de mensen en hondjes om
ons heen zie ik weinig tot niets en dat leer ik (zo) ook aan
mijn honden. Maar tal van andere honden-aktiviteiten leiden wél
tot een praatje en zeker met een puppy, omdat ik die meer ruimte
geef met andere hondjes kennis te maken.
En zo kwamen we onlangs een 'moeder van' tegen tijdens een groot
evenement. Wij kenden
elkaar al van 'het schoolplein'. Zij was toen 'de moeder van'
een medecursist van 'mijn oudste'. En nu stonden we beiden weer
met een spruit aan een lijntje, te genieten en leuke plannen te
maken.
De herkenning van ons eigen plezier, eigenschapjes van de pups
en de manier waarop we eea willen begeleiden leidde tot een erg
leuk contact, terwijl de pupsels het opperbest met elkaar bleken
te kunnen vinden.
En zo kwam het dat Maartje en Merel nu met 'de moeder van'
trainen voor het showen in de ring.
Maartje heeft haar 1e traininkje al achter de rug en dat was
ontzettend leuk om te zien!
Aanvankelijk bleef Maartje fijn bij 'mama' plakken, maar lang
bleef ze zo trouw niet. 'Tante' kan namelijk erg vriendelijk
babbelen, waardeert een flinke pakkert van mijn ieniemini en
geeft die ook wel eens terug tijdens het oefenen.
Maartje heeft de gehele training hevig gekwispeld, 'de moeder
van' heeft plezier gehad om haar temperament en de mate waarin
ze zich al op haar concentreerde binnen een omgeving met zo veel
prikkels. Geen wonder dat Maartje zich al gauw
in haar element voelde bij ´tante´.
Kijken
hoe mijn Maartje met groot plezier zo knap mee werkt, haar beste beentje
voor zet, en iemand anders haar met zó veel begrip, geduld,
plezier en liefde begeleid daarin, dat is héérlijk!
|
21-06-2009
|
Verjaardagsfeestje
Vandaag viert Rose (oftewel 'tante Rose', een half-zus van Indra) haar 7e
verjaardag!
Natuurlijk doet ze dat met haar nichtje, huisgenootje & vriendin Sarah (dochter
van onze Indra).
Lieve Rose, van harte!!
links Rose, rechts Sarah
|
10-06-2009
|
Noa
Ons 'teefje rood' helpt haar baasjes Jan en Tetsia graag een handje. Hamer, hark, schep of
metselkuip, Noa is zo trots als een pauw als zij het mag brengen.
"Vele honden maken licht werk"!
|
07-06-2009
|
Maartje op de Clubmatch
|
|
|
|
|
wachten op hun beurt |
|
|
|
|
|
bij de keurmeester |
|
|
|
|
|
gebitje controleren |
|
|
|
betasten |
|
|
|
|
|
|
|
|
draven |
|
|
|
|
|
netjes staan |
|
|
|
|
28-05-2009
|
 Teken
Het wemelt dit jaar van de teken, ik heb nog nooit zo'n
teken-plaag meegemaakt.
Indra heeft normaal gesproken drie tot vier teken per jaar,
wanneer ik haar voor we het bos in gaan spray met
Hagopur. Dit jaar haal ik er ondanks deze behandeling
dágelijk drie à vier af!
Merel is iets minder populair bij de teken (of ze vinden het
lastig op een hond te springen die zo hard rent...) en Maartje
had er gelukkig nog maar drie in totaal, maar die wordt dan ook
verhoudingsgewijze zéér royaal gesprayd en loopt natuurlijk
minder lang in de bossen.
Twee van de drie teken die Maartje tot nu toe had, had zij
gisteren. Ze waren nog piep klein, dus deed ik extra zorgvuldig
het
tekenpincet om het teekje. Het pincet bleek toch te grof en
tot mijn schrik kneep ik het teekje fijn en als klap op de
vuurpijl bleef het kopje achter in Maartjes vel. Die moet er uit,
maar dat kon ik niet zelf. Maartje zou natuurlijk niet
stilletjes gaan liggen wachten tijdens dat gepruts en ik durfde
ook niet het risico te nemen dat ik dit niet goed zou doen.
Alvorens naar de dierenarts te rijden voor hulp, besloot ik me
ook te wagen aan het tweede teekje. Zou ik die er niet goed uit
kunnen krijgen, dan konden ze me daar ook meteen mee helpen.
We zullen morgen een goede
teken lasso bestellen. Ik zag onlangs hoe handig deze zijn
bij m.n. kleine teekjes. Met drie type tekenverwijderaars, kun
je afhankelijk van plek en formaat een teekje zo goed en handig
mogelijk weg halen, dat is een zorg minder.
Het andere teekje zat namelijk op Maartjes ooglid! Dit keer
pakte ik de kleine
tekentwister. Het werkt niet héél makkelijk, maar met die
mini-teekjes is het toch veel beter dan die tekenpincetten. De
twister is een soort mini-koevoet, die je tegen de huid aan om
het koppie schuift. Eenmaal klem, draai je de teek er zachtjes
uit en zit deze in z'n geheel tussen het Twistertje geklemd.
Achteraf begrijp ik nog niet hoe Maartje zó mooi stil heeft
kunnen zitten, dat ze het me mogelijk maakte met het twistertje
een teek van haar ooglid te verwijderen.
Aansluitend reden we naar de dierenarts. Daar gekomen, stapte
Maartje blij kwispelend binnen. Een assistente poogde ons te
helpen. Ik tilde Maartje op de behandeltafel, waar ze dansend
de assistente toe kwispelde en de nodige knuffels ontving. De
assistente probeerde of ze het tekenkopje verwijderen kon
terwijl Maartje daar zo stond, maar dat was uiteraard geen optie.
Maartje huppelde en lebberde vrolijk, terwijl ik haar zo stil
mógelijk liet staan. Dus legden we samen Maartje op haar zij en
terwijl ik haar in die houding hield, probeerde de assistente
het tekenkopje te verwijderen. Hoewel Maartje (noodgedwongen)
doodstil lag, lukt het de assistente niet. Maartje mocht weer
overeind, bouwde een feestje op de tafel en liep daarna - in
afwachting van de arts - met me mee naar de weegschaal voor een
wekelijkse weegbeurt.
We houden voor de lol een groeigrafiekje bij en madammeke had
weer goed haar best gedaan de afgelopen week, dus een dikke koek
viel haar ten deel.
Nog knabbelend huppelde ze mee terug de behandelkamer in, pakte
de deurklem van de vloer en stoof er mee naar de dokter. Na dit
blije weerzien, legden we Maartje weer op de behandeltafel en
ging ook hij 'aan de slag'. Het tekenkopje kwam er na een beetje
moeite, keurig in z'n geheel uit!
Maartjepetaartje stond amper overeind toen ze al weer stond te
kwispelen alsof haar leven er van af hing: gezéllig bij de
dokter! We hebben nog even samen gespeeld op de tafel en toen
moest de pretletter toch echt afscheid nemen van haar nieuwe
vrienden, die ons geholpen hadden bij het verwijderen van de 'verkeerde
vrienden'.
Zie voor meer info over teken, besmetting &
preventie 'Rasinfo -
Gezondheid'
|
26-05-2009
|
Held
Afgelopen nacht was er een onheilspellend, hevig en langdurig
onweer. Het donderde, bliksemde en hoosde - allemaal
tegelijkertijd - recht in mijn achtertuintje.
De vloer trilde zo, dan mijn bed schudde, waarin ik lag te
luisteren naar het indrukwekkende kabaal.
Om half 4 liet Maartje weten dat ze moest plassen. Met
tegenzin stond ik op, want hoe ging ik dit oplossen? Het vaste
ritueel 's nachts is, dat we stil zwijgend naar de achterdeur
lopen, waar zij in haar eentje door naar buiten gaat, waarna ze
een plas doet, ik haar weer binnen laat en naar de bench terug
breng.
Maar wat te doen déze ochtend?
Het gedonder, de aaneenschakeling van lichtflitsen en de
stortregen... Zo ze al naar buiten zou gaan, dan zou ze zich
toch lam schrikken? Maar zou ik nu ineens samen en aangelijnd
door de voordeur gaan om een plasplekje te zoeken, dan zou ik er
iets 'speciaals' van maken en haar dus bevestigen dat er 'iets
aan de hand' is...
Ik besloot ons vaste ritueel te proberen, terwijl ik uiteraard
op scherp stond om het in banen te leiden waar nodig.
Dus stapte Maartje naast me naar de achterdeur, over de van
donder trillende vloer, door een door flitsen verlichtte keuken,
terwijl ik net als anders geen woord zei en tenslotte de
achterdeur opende. Maartje stapte zonder een moment van twijfel
de hoos-regen in. Liep - als was ze doof en blind -
onverstoorbaar naar haar 'toilet', hurkte en voila...
Ik kon haar vanochtend goed zien zitten, tgv de bliksemflitsen,
maar Maartje leek het allemaal te ontgaan.
Daarna liep ze dan ook weer kalm en zonder enige aandacht te
besteden aan het geweld en de 'verlichting' terug naar de
achterdeur, om weer samen naar de bench te wandelen.
Dat herinnerde me aan de keer dat we samen even over de kermis
in Egmond aan Zee liepen. Maartje stapte zeer zeker rond tussen
al die toeters, bellen en knallen. Ze kreeg er geen genoeg van
en kwispelde haar kont er af. "Later wordt ik ook
kermisexploitant!", leek ze te denken.
En als ze dat níet gedacht heeft, dan is ze simpelweg een held!
|
24-05-2009
|
Charmeur
Indra is als puppy nagezeten door een boxer. Ze was toen
ongeveer 13 weken oud. Toen ik de boxer aan zag komen lopen,
riep ik haar eigenaar toe "Kan die goed met puppy's?" "Ja hoor,
geen enkel probleem, laat u haar gerust los". Hierna gaf ik
Indraatje vrij, die vrolijk op de boxer af rende...
De boxer stoof ook op Indra af, maar met geheel andere
bedoelingen. Indra sloeg op de vlucht, met de grommende boxer op
haar hielen. Een ervaring die je een
pup zéker niet wilt laten op doen en je meent te voorkomen door
vooraf te informeren naar de betrouwbaarheid. Een vluchtende pup
is daarnaast lastig te beschermen. Gelukkig wist Indra zich goed
te verschuilen en bleef fysiek letsel haar bespaard.
Terwijl we
ons best deden de boxer te stoppen, lichtte de eigenares van de
boxer toe "ze houdt niet zo van enthousiáste pups...".
Na deze ervaring heb ik soortgelijke ervaringen ook van anderen
gehoord.
Door schade en schande wijzer geworden, vraag ik daarom tegenwoordig
aan eigenaren van andere honden, voor ik Maartje vrijheid geef
kennis te gaan maken, of hun hond betrouwbaar is tov
enthousiáste pups.
Vanochtend beantwoordde de eigenaar van een Tibetaanse Spaniel
dat hun hondje er niet dol op was, niet zou willen spelen en
best zou kunnen snauwen, maar zeker niet zou bijten. Ik besloot
het hondje zijn vredige zondagochtend te gunnen en hield Maartje
nog even aangelijnd tot ze ver weg waren.
Toen ze uit zichzelf netjes voor me zat, één en al oog voor mij,
en het hondje al ver van ons weg was, maakte ik haar riempje los.
Op "vrij", draaide ze zich om en sjeeste achter het hondje aan...
Het hondje wilde inderdaad niet spelen, maar zag de humor wel in
van Maartjes capriolen. Ze poogde hem er van te overtuigen dat
ze érg leuk was en wist daarbij steeds net voldoende afstand te
houden om hem niet te ergeren. Hij keek naar haar gesprint en
dwaze gehuppel zonder zich er in het minst aan te storen. De
baasjes keken er van op.
Dit heeft Maartje al vaker laten zien; Maartje is een kei in het
tijdig taxeren van karakters en het verleiden haar toch leuk te
vinden. Meermalen heeft ze zo hondjes voor zich gewonnen, die
anders geërgerd zijn over een (enthousiaste) pup.
En hoewel dergelijke hondjes zich niet laten overhalen tóch met
haar te spelen, geniet Maartje blijkbaar toch van het succes
plezierig contact met hen gehad te hebben.
Ze oefent haar charmes op hen.
|
22-05-2009
|
Een beetje wereldvreemd
Maartje heeft een groot vertrouwen. Een groot vertrouwen in
zichzelf, maar ook dat 'de wereld goed is': andere honden, andere mensen, andere omgeving...
Gisteren waren we naar een haar onbekend gebiedje gereden. Toen
ik haar uit de auto tilde en naast me op de grond zette, begon
ze blij te rennen.
Terwijl ik de autodeuren op slot deed, was zij een paadje
ingeschoten. Vanaf de parkeerplek had ik geen enkele zicht op
haar, dus wandelde ik er achter aan. Aan het eind van het paadje
is een waanzinnig groot veld. Aan de andere kant van dit zeer
grote veld, zag ik mijn Maartje. Blij huppelend tussen 6
volwassen honden, van alle soorten en maten.
Ik stond stil en keek. Het waren stuk voor stuk vriendelijke
honden, die niet ruw speelden, dus ik bleef staan. Maartje
huppelde er als een kind in een speelgoedwinkel tussen.
Toen de honden weer ieder een kant op gingen, met hun eigen baas
mee, huppelde Maartje met een
flinke Flatcoated reu mee. Precies de tegenovergestelde kant op
van waar ik stond, het veld af. Dus nam ik een flinke hap lucht
en riep zo luid en enthousiast al ik kon: "Máártje!"
De Flatcoated reu keek rond, traceerde me en besloot dat hij
graag 'Maartje' was. In vliegende vaart verliet hij zijn baas en
kwam het grote veld over sjezen, naar mij toe. Maartje kwam hem
al snel achterna en zo toevalligerwijze terug bij de baas.
Het was weer een heerlijke, goede ervaring voor haar, met
allemaal sociale, beheerste honden. We zoeken niet veel
honden op en ik schuw de plekken waar ik loeders ken, want
liever enkele heel goede ervaringen dan veel meer ervaring, maar
daaronder dreiging en geweld. Ik koester haar vertrouwen en
sociale gedrag.
De wereld is niet zó mooi als Maartje dènkt, maar ik houd haar
graag van de domme, een beetje wereldvreemd.
|
21-05-2009
|
Indra en Merel op bezoek bij Lieke en Loesje
Het kwartet heeft het ontzettend
gezellig gehad met elkaar.
Loesje leek vooralsnog - tijdens haar loopsheid - geen benul te
hebben van haar hormoontjes. Gedurende deze dag viel ze echter als een
blok voor Merel, dat leidde tot extra veel spel. Merel en Loesje
hebben elkaar volkomen moe gespeeld en konden een potje (of wat)
bij elkaar breken.
|
|
|
|
|
Indra, Lieke, Loesje, Merel |
|
|
|
|
Loesje en Merel |
|
|
Maartje was een dagje met mijn moeder, die o.a. met haar naar
lammetjes is wezen kijken. Na breed kwispelend neus-aan-neus
gestaan te hebben, gescheiden door gaas, ging Maartje zitten en
zuchtte een keer héél diep. Daarna bleef ze zitten kijken naar
het nieuwe kameraadje, wat helaas buiten bereik was...
|
19-05-2009
|
Onze hulphond
Indra is helpende hond, zowel in de professionele jeugdhulpverlening,
als het afgelopen
jaar ook tav onze eigen 'jeugd'; ze helpt me met de training van Merel en Maartje.
Beiden doet
ze voor hoe het moet. Bij Maartje betreft dit alledaagse dingen,
zoals allerhande
gehoorzaamheid en een watertje oversteken. Tav Merel betreft het op dit moment het netjes
zitten met de dummy en vast houden tot ik 'm aan pak ipv laten
vallen als mijn hand naar de dummy lijkt te komen.
Eea heeft Merel vorig jaar uitstekend gedaan, maar ik zal een
trainingsfoutje gemaakt hebben, want zitten met de dummy leidde
in de puberteit in eens tot het laten vallen van de dummy.
Staand aangeven was inmiddels al weer gewonnen en wat mij
betreft prima, maar onder de bezielende leiding van Indra, zit
Merel nu weer met het apport.
Het belangrijkste is dat 'k hiermee een manier gevonden heb
waarop Merel er zichtbaar lol in heeft dit te oefenen: vanochtend stoof ze - na de broodnodige knuffels - naar de zithoek waar we
eea sinds 2 dagen oefenen en ging 'in de houding' zitten. Haar
mimiek sprak boekdelen: "Kom maar op met die dummy!!" Maar nee,
helaas, we gingen vanochtend niet oefenen. Baasje heeft wel
extra veel zin om dat straks weer te gaan doen nav haar
enthousiasme, die wisselwerking zal wel wederzijds zijn.
En dat allemaal mede dankzij onze Indra!
Indra op haar beurt geniet ook ontzettend van haar taakje en wat
het haar oplevert. Ik zelf smèlt van de wijze waarop ze
dit saaie taakje volbrengt. Ze
doet héél serieus al die suffe oefeningetjes, want ze is erg
graag braaf. Zo zit ze bijvoorbeeld bij Merel op het kleed in de zithoek en
opent haar mond om de dummy er door mij in te laten leggen.
Vervolgens houdt ze onverstoorbaar vast, terwijl ik haar
knuffel en prijs en zij haar meest onschuldige gezichtje
trekt.
Merel kijkt begerig toe en volgt nauwlettend
hoe zeer Indra in de watten gelegd wordt voor dit brave gedrag.
Wanneer zij daarna een kans krijgt hetzelfde taakje te doen,
pakt ze die graag!
Indra en ik trainen 2 jonge Flatcoateds.
|
16-05-2009
|
Montessori Maartje
Naast dat ik Maartje een aantal gehoorzaamheids-dingetjes leer,
doet ze verder spelenderwijze ervaring op met onderdeeltjes uit
de jachttraining, waaraan ze tzt plezier en gemak zal hebben.
Bij mijn eerste hondje deed ik dit zonder me er bewust van te
zijn. Pas toen we na 13 maanden begonnen met jachttraining, zag ik hoe
veel we eigenlijk onbewust al 'getraind' hadden, middels
allerhande
spelletjes. Deze manier van leren bevalt me goed, omdat het onnodige druk voorkomt
en goed is voor o.a. het zelfvertrouwen, zelfstandigheid,
initiatief, het plezier (en dus
de motivatie) en de band.
Maartje zwemt inmiddels mooi gelijkmatig zonder gespartel en
watertrapperij. Twee weekjes geleden besefte ik dat het
watertrappen achter de rug is en ze mooi recht in het water ligt.
Middels ervaring heeft ze de slag te pakken gekregen.
Net als het zwemmen zèlf en verbeteren van de techniek, leert ze
ook andere 'probleempjes' vanzelf op te lossen. Het lijkt soms
alsof ze besluit iets te gaan 'oefenen', dat herinner ik me ook
nog van Merel.
Zo is Maartje drie dagen geleden keer op keer met het 'apport te
water', naar de overzijde
gezwommen, om daar te tobben op de waterkant over hoe er terug
ín te raken met vòlle mond. Met lége mond ervaart ze duidelijk
anders.
Indra heeft het haar - uit zichzelf - nadrukkelijk voor gedaan.
Indra vindt het leuk als ze iets kan of durft wat een 'jonkie' nog
niet kan. Het verschaft haar status en aanzien bij hen.
Twee dagen geleden had Maartje een nieuwe les bedacht. Zonder enige
noodzaak is ze die dag meermalen, zowel heen als terug - met de
dummy - door de rietkraag gekomen.
En vandaag keek Maartje herhaaldelijk nog al nadrukkelijk naar
de overzijde, waar Indra steeds haar apportje haalde, terwijl ik
die van Maartje ín het water wierp. Ze leek te vragen het ook
voor haar daar te werpen, dus deed ik een poging. Dol
enthousiast zwom ze naar de overzijde en zocht haar apportje.
Ons frutsel volgt haar eigen tempo, doet waar zij aan toe is,
wat ze aan durft en waar ze belangstelling voor heeft. Indra
en ik sluiten daar bij aan. Het is vreselijk leuk te zien hoe
Maartje haar eigen mogelijkheden onderzoekt en uitbreid.
|
11-05-2009
|
Als het gras twee kontjes hoog is...
Vandaag liep ik de achtertuin in om
een drolletje op te ruimen wat Maartje daar zojuist had
achtergelaten. Nog vóór ik hier toe
kwam, zag ik wat raars uit het kontje hangen van mijn opgewekt
rond dravende frutsel...
Dit zag er niet goed uit, mogelijk waren
het darmen? Ik schrok ontzettend, een dergelijke afwijking
hebben we wel eens bij lammetjes gehad.
Razend snel flitste overwegingen door mijn hoofd tav hoe te
handelen. Ik koos er voor eerst maar eens 'op
onderzoek' te gaan. Ik nam de darm tussen duim en wijsvinger. Het voelde niet als darmen constateerde ik opgelucht,
maar "laat het alsjeblieft wél een ballòn zijn...", dacht ik
terwijl ik met een donkerbruin vermoeden een condoom
uit Maartje trok...
Ik meen de rechtmatige eigenaren te kennen:
Twee dagen geleden zijn we met z'n viertjes naar het bos geweest.
Nadat de meiden lekker gezwommen hadden, wandelden we met een
omweggetje terug richting de auto. We doorkruisten een prachtig voorjaarsveld, met hoog gras en bloemetjes.
Plots hoorde ik een hoop gegiechel. Verwonderd rond kijkend waar
dit vandaan kwam, zag ik 2 hoofden boven het gras uit komen,
daar omheen huppend mijn (rechtstreeks uit de vijver komende)
opspringende Maartje...
Maartje had een verliefd stelletje gevonden en geconcludeerd dat
die daar speciaal voor haar lagen. Puppy-logica...
Terwijl ik hen mijn excuses maakte en Maartje riep, zagen Indra en
Merel de 'buit' van Maartje. Normaal gesproken zou ik hen beiden
zéker bij de mensen vandaan kunnen houden, maar het huppelende
frutsel bij het vrolijke gegiebel in het gras, lieten ze zich
niet ontzeggen: zij hebben immers méér rechten dan die kleine!
Indra en Merel huppelden dus enthousiast op het feestje af en
Maartje negeerde me al even goed...
Gelukkig kreeg ik de beide oudsten zo ver ter plekke
rechtsomkeert te maken en volgde kort daarna prutske toch ook
maar, hoewel ze later nog een keer terug geraced is, tot groot
vermaak van de verliefden. Bij die gelegenheid is ze ook nog de
bosjes àchter hen door gesjeest, waar wellicht enig 'afval'
geworpen was?
Bij de afweging of je een hond wilt, is het welicht goed de
vraag te beantwoorden of je bereid bent - in voorkomende
situaties - met andersmans condoom waaraan hondenpoep kleeft,
in je handen te staan. |
10-05-2009
(II)
|
Operatie zandbak
Onlangs heeft Maartje het gaas (ter bescherming van het zand
tegen katten) van de deksel van de zandbak los gesloopt, zoals
ook Merel dat op die leeftijd eens deed om er in te kunnen
spelen.
Om het gaas weer netjes en nóg degelijker te bevestigen, is gisteren
al het gaas er af gehaald en de deksel - in afwachting van het
afmaken van deze klus - zorgvúldig gesloten met afdekzeil.
Indra en Merel mochten dus in de tuin spelen...
|
|
|
|
Indra, waar ben je? |
|
|
|
Ah, daar ben je! |
|
|
|
Gunst, daar ligt nog een hele klus! |
|
|
|
Ik ga hier nog wel even aan de gang |
|
|
|
He Merel, dat meen je niet he? |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
oke, ik help je wel |
|
|
|
schuif eens even op |
|
|
|
|
veel gezelliger met z'n twee... |
|
|
|
|
|
|
|
het wordt mooi he?! |
|
|
|
zie, vele handen maken licht werk |
|
|
|
bijna klaar |
|
|
|
wat zullen we nu doen? |
|
|
|
10-05-2009
|
 De kip zonder kop
Met
Merel leven is alle dagen feest. En niet een béétje feest, maar
echt tranen-van-het-lachen-feest.
Tijdens de jachttraining presteerde ze het om afgelopen week de
dummy's die de volwassen, ervaren honden niet vonden, wél te
vinden en zelfs behoorlijk vlot. En hoewel ik haar natuurlijk
met enige twijfel over de haalbaarheid van de opdracht inzette -
na de anderen stuk voor stuk leeg terug te hebben zien komen, na
eindeloos lang zoeken - had ik tegelijkertijd al in mijn
achterhoofd "Maar Merel, leeg terug komen??"
Ze zocht gepassioneerd zonder zich te laten hinderen door de
vele brandnetels, bramen en de werkende honden aan de andere
kant van het pad. Ze volhardde toen het niet eenvoudig bleek en
vond relatief snel! Idem tav 'over water': met passie en vuur
zwom ze over op de haar onbekende plek, zocht, pakt vlot diepte
tot in het groot hoefblad, had snel succes en bracht
onmiddellijk terug.
Puntje wat ze op de cursusavond bijna structureel niet deed, was
netjes aangeven, maar daar heet het dan ook 'training' voor...
We hebben pas 2 lessen gehad en buiten de cursussituatie gaat
het wel prima, dus dat komt wel goed.
De passie en energie die er af spat tijdens werk, laat ze ook
zien als ze vrij wandelt. Een pad waar we nooit in gaan en een
brug waar we nooit over gaan (bijvoorbeeld ivm aanlijnplicht),
dàt zijn de wegen waar ze even heen stuift als we ze naderen.
Even snel een kijkje nemen, want ze is rázend nieuwsgierig en
gaat graag op onderzoek uit.
Naar eilandjes zwemmen en 'eiland hoppen' is ook zo'n hobby.
Zonder aanleiding van buiten af, duikt ze vurig te water, zwemt
zo hard ze kan over en raced over zo'n eilandje. Liggen er
meerdere naast elkaar, dan zie je haar vast een zeker ook een
volgende verkennen.
Als ik dan stil sta om met Indra te genieten van onze malloot,
heb ik er soms schik in een onnozele uitdrukking bij Merel uit
te lokken. "Merel, wat ga je doen?" roep ik dan met een
vragend en zoet stemmetje, waarop een nieuwsgierig hoofd ergens
door het riet steekt en me niet-begrijpend aankijkt "huh, wat
zeg je??" of ze bliksemsnel verwonderd (verstoord?) omkijkt,
terwijl ze gedreven door zwemt als had ze haast... (ja ja, Merel
kan omkijken en hard door zwemmen tegelijk).
In het nest heette ze de eerste weken 'de kip zonder kop', omdat
ze altijd als een dólle op zoek ging naar de melk zodra haar
mama de kist in stapte. Gedurende haar eerste weken heb ik er over
gefronsd, omdat ik me af vroeg of zo'n kwiebus zich zou kunnen
leren
concentreren. Toen ze 4 weken oud was, bleek dat anders te
werken: we zagen de concentratie toe nemen, want die bestaat
náást haar uitbundige natuur. De afgelopen 15 maanden geniet ik er
dus met vólle
teugen van.
|
09-05-2009
|
Cursus Vervolg I met Maartje
Vanochtend zijn we begonnen met de eerste vervolgcursus. Het
nieuwe commando wat Maartje komende week leert, is 'voet'. Op
dit commando zal ze om mij heen gaan lopen om tenslotte naast
mijn linker voet te gaan zitten.
Natuurlijk worden de diverse oefeningen die we in de basiscursus
geleerd hebben verder uitgebreid en de uitvoering verbeterd.
Maartje was helemaal hoteldebotel van de nieuwe groep honden, ze
wilde ze eigenlijk alle acht ontmoeten. Helaas mag er van mij op
cursus helemaal niet gebuurd worden (we komen immers 'werken',
niet spelen), dat is wel zo duidelijk.
Na even geraced te hebben aan het lijntje, kwam er mbv
aandachtsoefeningetjes weer rust in
Maartje. De gehoorzaamheidsoefeningetjes deed ze ook in de
nieuwe groep helemaal goed.
In deze lessen moet ze beduidend meer naast me zitten wachten,
hetzij op haar beurt wachtend, hetzij tijdens de oefening 'voor
langs, achter terug'. Een perfecte gelegenheid om niet alleen
rust, maar ook aandacht te oefenen.
De les was erg vermoeiend voor frutsel; al die indrukken, de
oefeningetjes... Om die reden is er halverwege de les een
speelpauze, waarin de baasjes een paar minuutjes met hun eigen
hond spelen, zodat de hondjes even kunnen ontspannen: ontladen
en fris worden. Maartje en ik hebben ons uitgeleefd met een
trek- en renspelletje in het gras. Dollen met Maartje is erg
gezellig!
Aan het eind van de les lag frutsel languit op het plein te
wentelen terwijl onze instructrice nog eea toe lichtte; Maartje
was moe & voldaan.
We hebben genoten!
|
08-05-2009
|
Examen basiscursus met Maartje
Vanavond hebben Maartje en ik ons eerste examen gelopen. Hoewel mijn doel niet ligt in het diploma en ik dik tevreden was
over het resultaat van de cursus, namen we deel aan het examen
en hoopte ik dat Maartje haar beste beentje zou voor zetten.
Het examen van de basiscursus, is de ideale situatie om te
ervaren hoe frutsel om gaat met mijn examen-spanning. Hoe ik ook
mijn best doe die niet te hebben en mijn verstand roept 'Dit
diploma is van geen belang', het laat me toch niet koud.
Een hondje merkt die spanning natuurlijk feilloos op en ik
hoopte dat Maartje daar net zo ontspannen mee om zou gaan als
haar zusje Merel. Want als smurf niet van haar stuk is van mijn
spanning, kan ik dat laatste restje spanning ook kwijt raken.
Andersom: als ze erg veel last heeft van mijn examenvrees, raak
ik vervolgens extra gespannen en maak het haar zo onnodig
moeilijk.
Om een lang verhaal kort te maken; Maartje ondervindt géén
hinder van mijn spanning! Ze doet net als Merel, gewoon zoals ze
doet.
En vóór ik het wist, liep ik - nèt als met Merel tijdens examens
- lekker te genieten van onze oefeningetjes en haar persoontje.
 Ze heeft gevolgd als een plaatje, kris kras tussen de andere
hondjes door en mooi de bochtjes mee gedraaid. Zitten, liggen,
blijven en hier komen deed ze allemaal zonder hapering, helemaal
goed! En ook onze band, haar gedrag naar mensen en andere honden
was dik in orde.
Frutsel en ik hebben dus ons eerste diplomaatje behaald. Ik ben
er héél gelukkig mee!
Morgen starten drs. Maartje en ik met de vervolgcursus.
|
07-05-2009
|
Maartje behoud de bal
Wanneer mijn drietal zwemmen gaat, wordt er voor ieder een
bal gegooid. De eerste twee zo ver mogelijk, voor Indra en
Merel. Nummer drie voor ons frutsel, niet al te ver
en bovendien zodanig van Merel vandaan, dat Maartje 'm kan
bereiken voor haar zus ter plaatse is.
Vaak bereikt Maartje haar bal wel als eerste, maar wordt
deze vervolgens toch 'gekaapt' door Merel. 't Is soms
werkelijk sneu om te zien: zo hard gezwommen, de race
gewonnen en dan toch tenslotte - drijfnat - met lege mond de
kant op komen...
Vandaag is er iets verandert.
Ik wierp een bal voor Maartje en als altijd dook ook Merel
daar op af. Ze zwommen om het hardst (vanaf verschillende
plekken) en als zo vaak, won Maartje de race nèt.
Toen Maartje de bal pakte en de terugweg in zette, zei iets
in haar mimiek mij, dat ze de bal dit maal níet wilde af staan aan
haar zus. Ook Merel moet dit hebben gezien, want ze
zwom wel een stukje mee, maar bleef van de bal af!
Maartje kwam 'm met een éxtra eigenwijs gezicht aan me
afgeven. Wat een gevoel van overwinning moet die gehad
hebben!
|
03-05-2009
|
Zo maar een ontmoeting
|
|
|
|
rennen is mijn hobby en die deel ik graag |
|
|
|
joehoe, kijk eens hoe leuk ik ben! |
|
|
|
met mij kun je lachen! |
|
|
|
ren je rot!! |
|
|
|
|
|
nou weet ik het niet meer... |
|
|
|
aller laatste poging |
|
|
|
wat wil jij dan doen? |
|
|
|
oke, spelen we jouw hobby... |
|
|
|
02-05-2009
|
Een middagje in de tuin
Op zo'n zonnige dag als vandaag is het héérlijk
(koel) om in de zandbak en ´t zwembadje te spelen!
|
01-05-2009
|
Update basiscursus Maartje
Bijna 16 weken is ze nu en let je even niet op, is ons frutsel
haar hoektanden kwijt... Het wisselen is begonnen.
Les 8 van de basiscursus is net achter de rug. En waar het t/m les 6 bedenkelijk was of
Maartje met me zou samenwerken op ons 1e gehoorzaamheidsexamen, is
er nu geen twijfel meer mogelijk: ongeacht hoe ze het die avond
gaat doen, is ze voor míj geslaagd!
We zijn de vorige les begonnen met volgen (mee lopen zonder trekken
deed ze natuurlijk al) en dat doet ze als een pláátje. Lekker de
pas er in, is ze één met haar geleider. Dat ze dit erg leuk
vindt, spat er vanaf. Van de weersomstuit wil ze prachtig zitten
zodra ik halt houd.
Het gaan liggen op commando, vindt ze ook weer véél leuker dan het
weigeren er van. Haar motiveren en verleiden te doen als
gevraagd, is gelukt! En nu ze weer bereid was dit te doen, was de stap
naar blíjven liggen terwijl ik een stukje weg loop, appeltje
eitje.
Op
álle
plekken - zowel in en om huis, als in losloopgebied - is het
verzet om 'down' te gaan op commando, gestaakt. Omdat Maartje dat
commando al een poosje kende, wilde ik de norm zo spoedig
mogelijk weer verhogen. Ik besloot daarom het commando weer
zonder handgebaar te gaan geven.
We hebben het op verschillende plekken uitgeprobeerd en ondanks
dat ik me wat onzeker voelde nav haar hevige verzet van de
afgelopen weken, deed ze het geweldig mooi! Maartje laat zich
weer onmiddellijk en zonder twijfel of weerstand op haar
buik ploffen, om vanuit die positie ontspannen en vol
verwachting naar me op te kijken, in afwachting van de click.
Top-griet!
Mijn doel met de Basiscursus is bereikt: we hebben met veel plezier samen een start
gemaakt en elkaar gaandeweg beter leren kennen. Tegelijkertijd
hebben we een goede basis gelegd in de training en ons contact.
En al wat we nu bereikt hebben, dat smaakt naar méér!
Nog meer Maartje? Ja, nóg meer Maartje!!
* Leuk om te herlezen, nu
Maartje hier aan deel neemt, is het verslag van
Merels basiscursus
|
30-04-2009
(II)
|
Buitdrift, part III
De drie musketiers hebben vanavond weer heerlijk gezwommen in de
bosvijver. Maartje passeerde daarbij wederom onbedoeld haar bal.
Dat was vanavond het gevolg van de spartelende en
inspannende manier van zwemmen die ze hanteerde.
Toen ze de bal al làng gepasseerd was en ik haar moe zag worden,
werd het de hoogste tijd te gaan voorkomen dat ik moest gaan reddingszwemmen.
Mijn roepen deed haar slechts omkijken, niet terug keren - "Je kunt niet met lege mond
komen aanzetten", vindt Maartje - dus wierp ik net als de
vorige keer een 2e bal.
Ook dit keer werkte deze truc, want eenmaal de buit in haar mond,
kwam ze tevreden terug gezwommen.
Er van overtuigt dat ze uitgeput was na deze enorme zwempartij,
waarvan ik had gezien hoe veel inspanning het haar kostte,
besloot ik dat we ons frutsel naar de auto zouden terug brengen.
Merel stoof vooruit, Indra huppelde daar achteraan en, àchter ons,
hoorde ik het geluid van onhandige zwemtechniek...
Maartje was
terug gegaan en zwom nog een rondje! "Waar ik net een bal vond,
ligt er wellicht nog wel eentje...". Deze logica heette tot voor
kort 'Merel-logica', 'Belevenissen 2008' staat er bol van, maar
lijkt omgedoopt te kunnen gaan worden in 'M-logica'.
|
30-04-2009
|
 Lieve
Beatrix,
Gisteren heeft Maartje zo waar 'down' gelegen tijdens de les:
zonder Indra en op een pleintje vol afleiding. Op hoop van zegen
vroeg ik het haar nogmaals en ook deze tweede keer, kreeg ik een
down. Je moet het lot niet tarten, dus we hebben die training
afgesloten. Twee keer was al twee keer vaker dan verwacht.
Vanochtend brak een nieuwe dag aan van oefening. Het
ontbijt kan ze immers slechts verdienen door op commando te gaan
liggen...
Indra mocht weer helpen. Och, wat een zware taak: liggen op
commando en als je dat braaf doet, komt er een hapje gekookte
kipfilet met een lik kwark je kant op. Het frutsel des huizes
kan er nét niet bij.
Vrienden, familie en lezers weten hoe beschaafd Indra eet - het
is geen koekiemonster - dat ze vanochtend zó ontzettend smakte, moet
dus
haast wel betekenen dat zij precies begrijpt waarmee we bezig
zijn; Maartje inwrijven dat ze wat mist als ze zo dwars doet.
Ook vanochtend gaf Maartje zich gewonnen. En deze ochtend mooier
dan de voorgaande dagen, want op zeker moment liet Maartje zich in 'down-stand' op de vloer vallen
zodra het commando klonk, nog vóór Indra lag. Dat verdiende en
snelle click, want dàt is natuurlijk het tempo in reactie wat ik
na streef!
Een andere plek is een andere oefening, dus toen we na enkele succesjes in
de woonkamer, naar de keuken verhuisden, zette Maartje opnieuw
haar 'no way'-smoeltje op.
Met mijn wijze Indraatje er bij als 'het goede voorbeeld', ging ze tóch weer over stag.
Lieve Beatrix, u bent naar ik vrees - in alle hectiek van de
lintjesregen en deze feestelijke dag - per abuis één lintje vergeten... (zie ook 19
maart)
01-05-09: Dit stukje werd geschreven vóór
koninginnedag 2009 zo'n dramatische wending nam
|
28-04-2009
|
Tegel-wijsheden
Sommige trainers doen terloops uitspraken, die je op een
tegeltje zou willen zetten. Bijvoorbeeld:
"De mogelijkheden van de hond, worden voor het grootste deel
bepaald door de beperktheid van de geleider", Ruud Haak.
"Je hebt twee mogelijkheden: je houdt langer vol dan zij doet
of je leert er mee leven", Jolien Schat.
Maartje wil ze me zeker inwrijven? Vanochtend heeft ze wat
nieuws bedacht. Als ik 'down' zeg wanneer ze gaat liggen, veert
ze overeind. "No way" staat weer in hoofdletters op haar
voorhoofd.
Sinds twee dagen hebben we een nieuwe regel. Een regel die ik al
mijn pups heb moeten opleggen ten tijde van de rangorde fase: "voor
alles wat je graag wilt, zul je even moeten gaan liggen". De
maaltijd is natuurlijk zeker iets wat slechts op voorwaarde van
een 'down' wordt geserveerd.
Met een lange adem, time-out, herkansingen en bovenal veel humor
en liefde, bereikten we zowel vanmorgen als vanmiddag een moment
waarop ik haar een maaltje geven kon.
Vanmiddag nam de dwarsigheid echter zulke vormen aan dat ze
slaperig overeind bleef zitten, omdat ze iedere keer als ze ging
liggen mijn 'down' hoorde en dat pertinent weigerde. Ik heb nog
even geprobeerd het op een ander commando te zetten, maar voor
de zekerheid schoot ze al evenzeer overeind op 'af', dus dat was
geen oplossing.
Toen heb ik Indra ingeschakeld. Indra kan Maartje goed negeren
als ik haar dat vraag, dus zij kon me mooi helpen. Met Maartje
aan een lijntje, zodat ze niet op Indra kon stuiteren om te
dollen, gaf ik Indra wisselend de opdracht te gaan zitten of te
gaan liggen. Iedere keer als ze dat deed, kreeg ze een click en
een heerlijk hapje. Dat vond Indra wel een mooi taakje:
makkelijk verdiend!
Maartje kon kiezen: meedoen of saai aan dat riempje zitten
toekijken. Ze keek naar Indra en de lekkernijen die haar ten
deel vielen en het duurde niet lang voor Maartje mee ging doen...
Na een flink aantal, succesvolle, heel snelle 'zitten', ging ik
over op 'down'. Indra kent eigenlijk 'af', maar verstaat middels
het afkijken van Merels training, inmiddels ook 'down'.
Indra deed het keurig en het kostte Maartje nauwelijks
bedenktijd voor ze mee ging doen!
De norm was daardoor simpel vast te stellen: "je doet het vlot
en zonder met lekkers gelokt te worden of je kans is verkeken".
Erg leuk om opnieuw een manier gevonden te hebben haar te
verleiden om met plezier te doen wat ik vraag.
|
27-04-2009
(II)
|
Buitdrift, part II
Merel heeft een
voetzooltje verwond, dus mocht van mij wel met Indra en
mij mee naar zee, maar niet met Maartje mee het park in.
Die 'poepveldjes' zijn - tenminste gevoelsmatig -
toch een stuk smeriger dan het aan zee is.
Maartje is dus voor en na de strandwandeling met alleen
Indra en mij een recreatiegebiedje in geweest. Ze hebben
daar heerlijk gezwommen. Voor Indra gooide ik zo ver ik
kon, voor Maartje gooide ik net voorbij het loopgedeelte.
Maar Maartje vond dat kinderachtig en zwom naar Indra's
bal...
Stiekem was mijn bikkeltje er misschien toch moe van, want de valplek van de eerst volgende eigen bal, raakte ze
onderweg kwijt. Ook toen ze de bal al lang was
gepasseerd, zwom Maartje stug door. Enigszins verontrust
riep ik haar naam, in de hoop haar te doen omkeren.
Op mijn roepen keek ze wel heel even om, maar steeds
opnieuw draaide ze zich net zo snel weer terug om haar
weg te vervolgen. Met lege mond terug komen vond ze geen
optie. Ik stond daarom klaar om haar zonodig achterna te
zwemmen, vreesde een oververmoeide pup te moeten gaan
redden voor ze van uitputting zou zinken.
In een laatste poging zelf
droog te blijven, riep ik haar opnieuw en wierp haar
aansluitend een bal toe. Die zag ze gelukkig en dat
werkte: met Indra's bal in de bek, zwom ze tevreden naar
me toe: "Baas een balletje brengen...".
|
27-04-2009
|
Ode aan Jolien
Een lofzang aan onze instructrice, Jolien Schat, eigenaar van
hondenschool De
Bacchanten!
Was ik gisteren nog in de veronderstelling dat ik straks examen
moest doen met Maartje als 'handicap' aan het eind van mijn
lijntje, vandaag is er goede hoop ontstaan dat onze samenwerking
ook tav de 'saaie gehoorzaamheid' sneller zal verbeteren dan ik
had durven dromen.
Jolien deed me een paar goede tips aan de hand. Geen onbekende
oplossingen, maar zelf onderdeel zijnde van de situatie, is een
manier vinden te motiveren en verleiden soms makkelijker gezegd
dan gedaan!
Met de nieuwe handvatten, vond ik de oplossing om zonder straf en
dwang, de teugels weer in handen te krijgen: Indra en Merel heb
ik even apart gezet, zodat Maartje en ik het rijk alleen
hadden.
We hebben eerst wat geoefend samen, in de woonkamer, waarbij ik
haar - een paar stapjes terug in de training - met lekkers in de
lig-positie gelokt heb. Dat is ruiterlijk beloond. Ook zit &
wacht wilde ze prima doen. Daarna liep ze los door de woonkamer,
terwijl ik met een bak vol lekkers op de bank zat.
Maartje speelde mevrouw de Bouvrie en sleepte de 4 vetbedden van
her en der naar het kleed in de zithoek. Daarna ook de Nylabone
uit Merels bench, speeltjes van onder de kast vandaan... Et voila, madam plofte neer.
"Down" zei ik
tegelijkertijd vriendelijk en gaf een click. Maartje sprong
verward op om de beloning te halen. Dit herhaalde zich een paar
keer: Maartje ging ergens liggen, zodra ze lag gaf ik het
commando en een click en m'n meisje kwam de buit halen. En die
was nogal de moeite waard!
Ik merkte op dat Maartje zich bewust ging worden van dat ze ging
liggen en bijvoorbeeld een poosje in speelhouding (met de billen
in de lucht) bleef 'liggen'. Geen twijfel mogelijk, die
controleerde of dat ook al een 'down' was...
Toen dit goed ging, heb ik het commando iets naar voren
verplaatst: als ik zag dat ze ging liggen, bijvoorbeeld om te
spelen of kluiven, zei ik "down". Daarna plofte ze neer en bleef
stokstijf en met attente oortjes, liggen wachten op de click.
Dat hield ze prima 6 tellen lang vol. Ze
had dus razend goed door dat ze ging liggen op commando!
Een vreugdesprongetje in mijn buik, want de rollen waren weer
omgekeerd en wat geeft dàt een lekker gevoel!! Niet alleen voor
mij overigens, ook Maartje had het dik naar haar zin vanmiddag.
Vanavond hebben we nogmaals geoefend. Ik heb mijn best gedaan
mijn gezicht strak te houden, toen Maartje een list bedacht: bij
'zit & wacht' gaat ze niet meer aan de wandel als ik naar haar
terug loop, maar nu is ze gaan líggen! "Ha, jij vindt down
toch zo braaf?? Dan zal ik dat nú even doen...". Slimpie!
We hebben opnieuw met veel plezier getraind.
|
26-04-2009
|
 Basiscursus
Maartje
Inmiddels hebben we 5 lessen basiscursus achter de rug. Frutsel
is een buitengewoon pienter meisje, dat zich heel gauw verveelt
en voor wie het dus echt interessant gehouden moet worden
middels variatie en tempo. Variatie in plaats en uitvoering. Tempo in handelen
en opbouwen... Het is
een 'presto-pup'.
Maar ook tempo, variatie, training en geduld, voorkomen natuurlijk niet
dat mijn frutsel onderzoekt hoe het eigenlijk gesteld is met de
mogelijkheden (tzt) op te klimmen, want dat hoort bij deze
leeftijd (12-16 weken).
Al mijn pups hebben een periode gehad waarin ze weigerden te
liggen op commando. Een hond met een beetje karakter, test dat
uit, ipv àltijd maar klakkeloos te doen zoals gezegd.
Deze kleine spant de kroon, want weigert niet alleen te gaan
liggen (wat ze eerder al kon op slechts het wóórd), maar weigert
nu zelfs soms te zítten op commando! Dan wordt 'zit & wacht' en 'hier
komen vanuit zit & wacht' ook lastig...
Ze test wat er gebeurt bij weigering of wanneer zij zelf het
commando op heft: krijgt ze me boos? of overstuur? komt ze er
mee weg? ga ik de norm verlagen? Informatie waaruit ze (onbewust)
informatie vergaard over haar kansen tzt te stijgen in rang.
Voor een zoekopdrachtje, het vrij lopen of 'vooruit' richting
activityball, wil ze vooralsnog wel vlot op haar billetjes
zakken. Met de beloning in zicht, is het door de achterpootjes
buigen niet zo'n punt. Ze kiest dan eieren voor haar geld: ze
wil die beloningen niet missen!
Maar zitten omdat ik het zeg? Stomweg op een saaie plek (achtertuin), zonder
gezien te hebben wat 'het schuift'? Er zijn van die dagen dat
"No way!" dan op haar voorhoofd geschreven staat.
Och, met zo veel mooie kwaliteiten, kan ze wel een potje bij me
breken. Blijven staan als ik haar vraag te gaan zitten, daar
groeit ze wel weer overheen.
Maartje beschikt overigens niet alleen over het eerder geprezen
flinke doorzettingsvermogen, een geweldige neus en heerlijk
zelfvertrouwen, maar ook over een prachtige zelfbeheersing. Een
kwaliteit die ik erg waardeer en uitstekend blijkt te kunnen
bestaan náást impulsiviteit (wat toch wel echt bij een
Flatcoated hoort).
Net als Indra en Merel is er geen onzekerheid, noch nerveusiteit
die haar er van weerhoudt plaats te houden. Als ze (eenmaal)
zit, kan ze onverstoorbaar blijven zitten, ongeacht wat ik
allemaal doe, dat ik even uit zicht verdwijn, enz.
Ook het 'hier komen' en apporteren doet ze nog steeds vol passie
héél netjes.
Het komt er op neer dat wat té leuk is om te laten, sowieso gewoon
netjes wordt gedaan. Samenwerken en de jachtgerelateerde
oefeningetjes zijn haar lust en haar leven!
Hoe ze het doen gaat over een paar weekjes, als we ons eerste
examen hebben, daar ben ik wel érg nieuwsgierig naar! Gelukkig
wordt op de basiscursus niet alleen de prestatie van het hondje,
maar ook de begeleiding door de baas beoordeeld, dus zal ik
mijn best doen voor twee.
|
25-04-2009
|
Jachttraining met Merel
Graag wilde ik dit jaar met Merel beginnen met jachttraining,
dus ging ik op zoek naar een leuke cursus. Ik heb vroeger een
erg leuke training gevolgd, maar die instructeur is gestopt. Een
andere goede instructeur is naar de andere kant van het land verhuisd en daar
trainen is
voor mij niet uitvoerbaar (niet eens onwil). Dan zijn er ook
nog een heel aantal (hoog aangeschreven) instructeurs en
'Flatcoated-deskundigen', die na bijvoorbeeld geadviseerd te
hebben Indra een 'stroombandje' om te hangen (wat uiteraard
nóóit is uitgevoerd!), wat mij betreft
geen optie meer zijn.
Merel en ik gingen dus op zoek tussen de diverse jachttrainingen
in Noord Holland, naar een cursus jachttraining waar wij het naar
ons zin zouden hebben.
Dit leverde Merel een erg leuke week op, want we zijn hier en
daar gaan proef
draaien.
Zo kwamen we terecht in een groepje waar we o.a.
- middels 'visualiseren' de honden dienden 'beelden' toe te zenden,
van het gewenste gedrag, welke de hond dan zou uitvoeren. In
mijn ogen werd die avond herhaaldelijk aangetoond dat dit niet
werkte, maar de instructrice wist middels 'onvoldoende
gevisualiseerd' of 'ik heb voor jou gevisualiseerd' of desnoods
het heel snel vergeten van het voorval, toch steeds (zichzelf)
te bewijzen dat het wél werkte.
- verplicht gebruik van lijncorrectie met slipketting of
sliplijn, ongeacht of je hond ook goed reageert op bijvoorbeeld
- zo nodig - stemcorrectie.
- er talloze onzinnige vooroordelen waren over de gevolgen van
het trainen met de clicker.
- clicker gebruik slechts toegestaan wanneer je na afloop van de
oefening clickt, terwijl je mbv het clickje de hond aanwijst
voor welk gedrag/moment je gaat belonen.
- als opdracht tegen de hond aan moesten lopen tijdens een
linksomkeert. Let wel, niet alleen als de hond hindert, maar ook
als deze gewoon mooi meedraait! 'Tegen de hond aan lopen',
moeten we namelijk kunnen, stelde de instructrice.
Merel en ik zaten daar niet op onze plek: ik niet omdat ik alles
verstond wat de instructrice zei, Merel niet omdat het geboden
niveau voor haar absoluut geen uitdaging meer is, dus haar niets
nieuws leert.
Later deze week gingen we naar een volgend jachttrainingsgroepje. We
hebben daar een vreselijk leuke avond gehad, in goed gezelschap (twee-
en viervoeters), met leuke eerste opdrachten en voldoende ruimte om
dingen op te lossen zoals je wilt / denkt dat goed is met jouw
hond. Er wordt geen onnodig gebruik van druk & dwang en er
zijn voldoende
uitdagingen.
Merel is de enige jonge hond in de groep, maar het voegde goed.
We
hebben ons uitstékend vermaakt.
De training was héél
motiverend om lekker aan de gang te gaan samen. We gaan deze
cursus dus met plezier volgen!
Tenslotte zijn we vanochtend naar een les van de apporteersport geweest, in
de hoop dat het een leuke tweede trainingsgroep zou zijn voor ons.
Ook hier hebben we het érg naar onze zin gehad. De opdrachten
waren leuk uitdagend en afwisselend, de methode eerlijk en
positief.
Merel kon het met gemak aan: ze heeft voor het eerst
geapporteerd over (natuurlijke) hindernissen, uitstekend
gemarkeerd en (natuurlijk) volhardend gezocht (zowel heel diep
als hoog). Merel en ik hebben ons hart opgehaald!
Indien de Vervolg-cursus van Maartje - waarmee ik over enkele
weken hoop te starten - qua tijdstip te combineren is, gaan we
zeker óók gauw beginnen bij de apporteersport!
Die laatste twee jachttrainingscursussen, kwamen overeen met het
'beeld' zoals ik het in gedachten had. Het visualiseren werkt
dus tòch echt!
|
23-04-2009
|
Buitdrift
Merel is druk doende aan Maartje te laten zien dat ze sneller,
sterker en onnavolgbaar behendig is. Dit gedrag herken ik van
Indra tav Merel, toen die in de rangorde fase beland was. Merel
rent heel hard over het veld, springt van een steiger de vijver
in (en zelfs weer terug!), de reguliere routes zijn geen optie
meer (ze neemt geen brug, maar zwemt over, etc.). Gisteren liet
ze haar een poepie ruiken tijdens balspel.
Vanaf de rand van de bosvijver wierp ik voor Merel een bal naar
de overzijde. Merel spoot er achteraan. Voor Indra wierp ik een
bal naar een àndere kant in de vijver. Indra is schijnzwanger en
stond zodoende vanaf de zijkant dromerig te kijken naar het door
de lucht zoeven van de bal en de plons die er op volgde,
alvorens in beweging te komen. Merel had vanaf de plek waar ze
haar bal getroffen had, vurig gekeken naar mijn werpbeweging en
nog vóór het tot Indra door gedrongen was dat er een bal voor
haar geworpen was, was Merel er al in turbo-stand naar toe
gezwommen...
Bal nr. 2 ging mee naar bal nr. 1
Intussen vroeg ik Indra aan de voet te gaan zitten en wierp een
balletje voor onze Maartje in de vijver, vlak voorbij de
waterplantjes, net in het diepe. Even zien of ze nog wist dat ze
kon zwemmen...
Maartje stapte er vrolijk heen en stond stil daar waar ze moest
besluiten wel/niet het diepe in te gaan.
Vanaf de overzijde keek Merel van achter bal nr. 1 en 2 met
donkere oogjes geconcentreerd naar het 3e balletje. Het balletje
dreef vlak bij Maartje, een eind bij Merel vandaan. Merel
taxeerde de situatie en dan met name haar kansen.
Toen Maartje stond te dubben: "Kan ik dat?" en haar twijfel leek
te gaan leiden tot "Nee, dat kan ik helaas niet", liet Merel
haar beide ballen achter en zwom zo hard ze kon (en dat is héél
erg hard) naar Maartjes balletje. Maartje bedacht zich geen
moment. Zonder nog één secònde te verliezen, dook ook zij het
diepe in en spartelde - of haar leven er vanaf hing - richting
het balletje. Tot mijn plezier was ze er net iets eerder dan
Merel. Ze had 'm zó verdient!
Maar haar onervarenheid een balletje in water te pakken, deed
het ding steeds opnieuw weg drijven als ze er tegen aan hapte.
En haar haast maakte dat de zwemslagen spartelend waren, wat het
water deed bewegen...
Verwilderd draaide ze rondjes, rond kijkend waar 'ie nu dreef,
terwijl ook Merel daar 'watertrappelend' poogde te volgen waar
het balletje exact lag. Net toen Maartje 'm weer in haar vizier
had en een nieuwe poging zou ondernemen 'm te pakken, lukte het
Merel de bal te kapen.
Van top tot teen zeik-nat - met het uiterlijk van een verzopen
kat - en zonder de zo dik-verdiende trofee, kwam Maartje de kant
weer op. Maar wat was ik tròts op haar!!
|
22-04-2009
|
Al die momenten...
De dag bestaat uit duizenden momenten om van te genieten. Eén
van die momenten van vandaag is gefilmd:
De zusjes delen een lamsoortje, part I
Zelf
geniet ik (life) van deel 1 t/m 10, elke keer opnieuw, dus voor
de liefhebbers het vervolg:
Merel, Maartje en het lamsoortje, part II
De filmpjes
zijn o.a. middels
QuickTime
Player te bekijken, volg de link om deze gratis te
downloaden!
|
20-04-2009
|
Jachttraining
Ivm Maartjes intensieve basiscursus, staat Merels GG-cursus even
een paar weken in de koelkast. Ik wil die graag naast
jachttraining blijven volgen.
Vanavond zijn we naar de 1e les van het jachttrainingsseizoen geweest. Ik had er erg naar
uitgekeken en ik was heel benieuwd hoe ze het zou vinden en
vooral ook, hoe ze het zou doen met al die prikkels, op onbekend
terrein en in een nieuwe groep.
Na een aantal appel-oefeningen
kregen we een klein theorie gedeelte, waarin de instructrice ons
uit legde dat honden denken in beelden/plaatjes en dat wij dus
moeten visualiseren wat we willen dat ze doen, opdat zij die
beelden kunnen opvangen. Als we dat doen, hebben we - zo
verklaarde ze - niets anders meer nodig, evenmin een correctie.
De gave van onze trainster is -
na 4 cursussen op dit gebied -
zodanig ontwikkeld, vertelde ze, dat tijdens de oefeningetjes al
diverse honden haar eea ' verteld' hadden.
Haar theorie-deel sloot ze af met de opmerking dat we gebruik
kunnen maken van deze methode, maar ook vrij zijn 'm naast ons
neer te leggen. Fijn, dan deed ik graag dat laatste en konden we
gaan trainen.
We kregen de opdracht een stukje met onze hond te volgen.
Tijdens deze opdracht, werd opgemerkt dat ik gebruik maak van
een clicker. Hierover bleek de trainster vele wonderlijke
vooroordelen te hebben. Clickers leiden er volgens haar toe dat
honden geen plaats houden kunnen uit zicht en tevens tot alle
denkbare trainingsfouten die zonder clicker net zo eenvoudig te
maken zijn, aangezien ze slechts het gevolg zijn van onjuiste
timing van de beloning.
De volg-oefening werd afgesloten met een kleine demonstratie van
hoe een slipketting te gebruiken, welke niet nodig was mits we
visualiseerden, had ik zojuist nog begrepen. Aansluitend werd
gecontroleerd wat voor lijn onze honden om hadden. Toen Merels
jachtlijntje zo ingesteld bleek te zijn dat de lijn niet kan
slippen, werd me verteld dit te wijzigen, aangezien ik op deze
manier een onhoudbare hond zou krijgen/houden. Op mijn
toelichting dat ze mijn 3e is, ik eerder ook nooit met
lijncorrecties gewerkt heb en dit ook met Merel niet wil doen,
zei ze boos dat het dan hóóg tijd werd dat ik daar mee zou
beginnen, aangezien het zeker met een Flatcoated anders niets
zou worden.
Wie Floris heeft zien werken, vanaf zijn 3e jaar zelfs op KNJV
A-niveau, weet beter.
Opvallend genoeg was Merel vanavond degene die het netste volgde.
Tevens was ze de enige die plaats hield in en uit zicht (ondanks
de rennende mede-cursisten die zelfs kwamen buurten, notabene
consequent in de opgedragen positie), rechtsstreeks en in volle
vaart hier kwam op commando én zonder klooien en toch
enthousiast het apport haalde en bracht. Hier was gelukkig een
verklaring voor.
Zaken die nog niet goed gingen, moesten de cursisten beter
visualiseren. Dat Merel het goed deed ondanks de clicker en het
ontbreken van lijncorrecties, kon ze eveneens verklaren. Ze
visualiseerde nu namelijk nog eea namelijk voor haar cursisten,
waardoor we dus nog erg geholpen werden. Die hulp valt tzt weg,
waarschuwde de trainster, dan moeten we het zélf doen.
Ik visualiseer een tunnel, die zich ingesleten heeft, dwars door
mijn hoofd. Een tunnel die ontstaan is tgv al hetgeen vanavond
het ene oor in ging en het andere weer uit...
|
18-04-2009
|
Echt gezwommen
Maartje wordt dit weekend 14 weken oud en het is inmiddels een maand geleden dat
ze mij verraste met
een spontane sprong in een vijver. Na die duik hebben we
voor alle zekerheid niet meer onaangelijnd langs diep water gelopen, omdat ik haar geen hoge
kantjes af wil zien jumpen en evenmin vreselijk wil laten
afkoelen met alle risico's van dien.
Er is nog tijd zat om te leren zwemmen, dat komt vanzelf!
Op
deze zonnige, warme dag vermaakte het drietal zich in en rond
het water: Indra en Merel zwommen op en neer naar de overzijde - waar ik balletjes heen
geworpen had - en Maartje mag graag pootje baden.
Onverwachts echter, rende Maartje met Merel mee het water in,
waar ze plots in het diepe belandde en zwom... Na deze per
ongeluk gemaakte zwemslagen, besloot Maartje - terwijl Indra en
Merel zich aan de overzijde vermaakten -
na enig wikken en wegen, te gaan leren zwemmen.
Het was erg grappig te zien hoe ze werkelijk stond te denken, om
vervolgens zonder enige aanmoediging middels bal of anderzins,
vastberaden het diepe in te stappen en te gaan zwemmen.
Ze zwom wat heen en weer. Steeds vanaf
het strandje opnieuw, een stukje heen en terug. Eerst kleine
stukjes en wat slaand met haar voorpootjes, maar al gauw op
gelijkmatige wijze, grotere stukken. Maartje kreeg er geen genoeg van!
Nieuwsgierig naar haar moed, heb ik vervolgens verderop - bij een
schuine kant die gelijk het diepe in gaat - een balletje in het
water gegooid. Zonder aarzeling stapte ze ook daar het water in
en zwom volleerd naar de bal. Ze wist die te pakken te krijgen (een
techniek op zich, in het water) en bracht 'm met serieus,
geconcentreerd smoeltje naar me terug.
Zes bruine ogen verweten me de 'spelbreker' te zijn, toen ik
vervolgens een eind maakte aan
de waterpret, door frutsel warm en droog te wrijven en in haar
pupmobiel te zetten.
Tav mijn visie op het leren zwemmen, blijkt Maartje het alleen
eens te zijn met de tweede helft: "het komt vanzelf". |
14-04-2009
|
De drie musketiers aan zee
Vandaag zijn we met het drietal aan zee geweest. Maartje mocht
halverwege een paar minuten uit haar pupmobiel, om op het harde
zand een stukje te sprinten en te spelen met Indra en Merel. Ze
vond het helemaal geweldig!
|
13-04-2009
|
Wat zal Floris trots zijn op zijn meiden!
Vandaag is het vier jaar geleden dat onze Floris overleed. Op
zijn sterfdag doen we altijd iets éxtra leuks, omdat Floris zo
dòl was op feestjes en er overal eentje van wist te maken.
Een week voor Floris overleed, leerde hij aan puppy Indra een kuil
te graven, want kuilen graven, dat is belangrijk, schijnt het...
Indra leerde het dan ook op haar beurt - vorige jaar pasen - aan
haar babytje Merel. En déze paasdag, heeft Merel het op haar
beurt aan haar zusje Maartje geleerd.
|
12-04-2009
|
Waar een wil is, komt een weg...
Terwijl ik in het zonnetje een
flesje water dronk en Indra bedelde om een balspel, heeft Merel
aan haar zusjes Maartje en Dunya haar talenten als mol getoond.
|
|
|
|
Merel graaft heel diep |
|
|
|
en breed |
|
|
|
even op adem komen |
|
|
|
pauze |
|
|
|
om zo meteen verder te gaan |
|
|
|
11-04-2009
|
Logee
Merels zusje Dunya logeert hier gedurende het paasweekend. En
wat doe je dan zoal:
Allereerst, kennis maken met Maartje! (filmpje)
Daarna lekker draven en spetteren met mama en Merel (filmpje)
Maar hoe dan ook; héél veel samen - met en van elkaar -
genieten!
|
07-04-2009
|
M'n drie musketiers!
Er zijn maar weinig mensen die het wisten, maar sinds ruim 7
jaar heb ik de wens eens een écht mooie tekening van mijn
Flatcoateds te hebben. Want wat is er nou mooier, dan een goede
tekening van wie je lief hebt?
Sinds vanmiddag prijkt er in de zithoek eindelijk eentje aan
mijn wand. Mijn meiden staan er alle drie op en zoals je op de
tekening wel zien kunt, ben ik er héél erg blij mee!
|
06-04-2009
|
Krediet
Ik was vanmiddag een leuk filmpje aan het maken van Maartje
tijdens een zoekopdrachtje. Tot mijn verbazing legde frutsel de
dummy steeds neer, terwijl ze normaal zonder enig moment van
twijfel rechtstreeks naar me toe komt rennen om de buit aan te
geven.
Toen ze ook nog met haar pootjes over haar
gezichtje ging wrijven, sprintte ik dan ook onmiddellijk bezorgd naar haar toe. Maartje
bleek
boordevol rode 'sliertjes' te zitten, zowel over haar rug als in haar
mondhoeken. Instinctief begon ik - nog voor ik begreep wat ik
zag - de 'zaadjes' zo snel mogelijk van haar af te kloppen,
terwijl ik tegelijkertijd probeerde te zien wat het was.
Bosmieren!!
Terwijl ik haar zo snel mogelijk probeerde te ontdoen van deze
mieren, die zo venijnig veel pijn bezorgen, vreesde ik dat het
haar een slechte associatie met de dummy gegeven had.
Mijn zorgen waren onnodig, want mini-bikkel bleef terwijl ik
haar ontdeed van de ellendelingen, steeds weer de dummy pakken.
De mieren waren akelig, maar de pret van het pakken van de buit
woog zwaarder.
Na zo'n 'prestatie' kan ze weer een extra potje bij me breken,
want een hoge mate van 'bikkelschap' kan ik érg waarderen.
Na gedane arbeid is het fijn ontspannen, dàt is wel gefilmd.
Deze filmpjes volgen hier zo spoedig mogelijk.
|
05-04-2009
|
Gefeliciteerd!
Onlangs vertelde Mirko, het beste vriendje van
Dunya (Knights of the Pearls Amaze Me), later met haar te willen trouwen... Zo te zien zei Dunya
"Ja!"
Dat wordt een vrolijk pasen!
Lieve
Mirko, van harte met je 5e verjaardag!
|
04-04-2009
|
Maartje in 't bos
Maartje wordt vandaag 12 weken oud en woont daarvan nu 4 weken
bij ons.
Zoeken is haar lust en haar leven. Ze geniet er niet alleen heel
erg van, ze is ook zeer gedreven, voorzien van een fantastische
neus en heeft al echt geleerd hoe ze de wind kan gebruiken. Op
de meeste dagen doen we tijdens een boswandelingetje dus wel een zoekspelletje samen, waarvan
ze lekker voldaan raakt zonder zich fysiek zwaar te belasten.
Maar het bos biedt nog meer plezier:
Gisteren was het zo'n ontzettend zonnige, warme dag , dat we
samen even aan een bosvijver gezeten hebben. Maartje heeft wat
gespetterd in het deel waar ze lopen kon. Omdat ze zo genoot van
het pootje baden, heb ik een balletje voor haar gegooid in het
ondiepe deel, waar ze nog niet hoeft te zwemmen. Water én
apporteren... veel leuker kan het niet worden volgens Maartje.
Hoewel... vanmiddag zijn we opnieuw samen naar het bos geweest. Dit keer
met het doel wat nieuwe ontmoetingen te hebben. We hebben samen
aan de vijver zitten wachten op wat een verstandige ontmoeting
leek.
Maartje heeft daar vanmiddag kennis gemaakt met een dominante,
beheerste
Labrador reu. Vervolgens onmoette ze een Toller reutje die beteuterd vast stelde dat ze
nog niet dekrijp is en haar daarna tevergeefs haar best liet
doen hem over te halen tot een spelletje. En tenslotte ontmoette
ze een dominante,
bejaarde (14 jaar) Drentse Partrijs teef die zeer tolerant was
naar pups en zich zelfs liet overhalen een poging te doen met
haar wankele lijf nog wat te spelen. Toen het besje dit niet
meer kon, heeft Maartje maar in haar uppie lollig gedaan in de
hoop dat oma Drent haar toch nog na zou komen...
Na genoten te hebben van wat het bos te bieden heeft, is het ook
erg genieten van zoet slapen.
|
30-03-2009
|
Zoekspelletje
Ienimini Maartje mocht vanochtend een dummytje zoeken in de
heide.
Toen ik besloot het een tweede keer te doen, heb ik haar dat
maal gefilmd. Het filmpje is te bekijken door
hier te klikken. Het opladen kost even geduld, maar zelf
vind ik het de moeite van het wachten waard.
Op het
filmpje zie je haar eerst tekenen op het eerdere valplekje en
daarna door zoeken tot 'de buit' binnen is. Vlak hierna stopt de
opname, omdat ik mijn handen vrij moest maken om de trofee aan
te pakken.
|
25-03-2009
|
Welletjes
Gisteren hebben Indra
en Merel een extra leuke, extra aktieve, maar dus
ook extra vermoeiende dag gehad. Draatje en Merel
waren dus zeer voldaan toen ze hier 's avonds neer
ploften. Maartje had ik tussentijds steeds te
slapen gelegd in de auto, dus liet ik haar 's avonds
uit haar bench voor een laatste spel met haar
kameraden.
Indra lag al onder mijn logeerbedje (staat nog in de
kamer, zodat ik hoor of Maartje er uit moet 's
nachts) en hield zich dood. Merel draaide zich loom
op haar rug, duidelijk ook slaperig, maar ze kan
haar zusje niet weerstaan.
Maartje klauterde op
Merel en begon het ruige spel wat ze samen zo graag
spelen. Maartje gaat zich daarbij graag te buiten
aan gromgeluidjes, welke in het vuur van het spel
feller kunnen worden dan prettig klinkt. Maar het
wel/niet accepteren van dit venijnige geluid tijdens
spel, ligt binnen onze roedel - en daar buiten
gebeurt het niet - zo veel mogelijk in handen van Indra en Merel. Tot
nu toe is het altijd weer die poot er op, die
Maartje stil maakt, maar veel haast maken ze met dat
gebaar nooit.
Noch Merel, noch Indra kan het veel deren dat
Maartje wat 'verbaal' wordt tijdens spel: kleine
jongetjes roepen "pauw pauw!" als ze een
waterpistool op je richten, maar als volwassene weet
je wie het zegt...
Gisteravond liet Merel
het opnieuw erg lang toe en terwijl ik er naar zat
te kijken, me verwonderde dat dit mocht en op het
punt stond zèlf in te grijpen, gebeurde
er in een flits van alles: pootje op Maartje, Merels
hoofd van de vloer en een heel venijnige kef van
Merel aan Maartjes adres. Maartje schrok zich een
ongeluk "Kan ze bóós worden????"
Maartje was een meter
achteruit geraced en bleef even beduusd zitten, dat
duurde hooguit seconden. Merel was onmiddellijk weer
gaan liggen, kin op haar voorpoten, een ontspannen,
slaperig gezicht en een dito - roerloos - lijf.
Maartje nam de spel houding aan en maakte op gepaste
afstand, in uitbundige, koddige spelbuigingen,
kleine, snoezige sprongetjes: "Sorry!! spelen?
mag ik met je spelen? zullen we zoet spelen??"
Maartjes vredesdansje speelde zich af in Merels
gezichtsveld, maar deze reageerde totaal niet: "Pup??
Wij?? Nee hoor, wij hebben geen pup". Frutsel
was lùcht.
Het had effect, Maartje voelde deze correctie goed.
Ze hield de vredesdans een paar minuten vol, zonder
enige reactie te krijgen. Tenslotte liep frutsel
naar Indra, onder het logeerbed. Ik hoorde geen
stapjes van 'een pup met een plan', maar stapjes van
'een pup met de ziel onder de arm'. Indra hield zich
nog steeds voor dood - een opvallende reactie voor
Indra - dus ook daar geen aandacht...
Dan weer terug richting Merel, opnieuw
duizend-en-één spelbuigingen. Voorzichtig naderde
Maartje
haar, om Merel in een wat lage houding kusjes te gaan
geven. Merel lag nog in exact dezelfde houding en
negeerde haar nog steeds volledig.
Wéér spelbuigingen, wéér kusjes...
Tenslotte kroop Maartje
lepetje-lepeltje tegen Merel, waarop Merel een
voorpootje over haar heen legde. Op papier líjkt dat
dominant, maar in dit geval was het vooral 'een
reactie'.
Frustel draaide dan ook direct haar hoofdje omhoog
om in Merels hals te knabbelen, waarop Merel zich
loom op haar rug draaide: "Nou, kom dan maar weer,
idioot".
"Jippie!!" Maartje kroop op Merel en begon
speels te happen en wat ze zoal doen. Al gauw
ontsnapte er weer een speels brommetje aan Maartje,
macht der gewoonte en niks venijnigs. Ze schrok er
desondanks zèlf van en deinsde onmiddellijk
achteruit, om gelijk weer terug op Merel te
klauteren en haar met lange halen de mondhoeken te
likken.
Vanochtend bromde Maartje weer opgewekt tijdens hun
spelletjes, want spelen is gewoon leuker als je er
bijpassende geluiden bij maakt. Maar deze les zit
vast héél goed in haar geheugen opgeslagen: je kùnt
te ver gaan, dan is het niet meer grappig.
Bére-trots ben ik op mijn Merelmans, mijn stoere,
mijn praatjesmaker, 'de koningin'. Wat deed ze het
gewèldig! Zó goed gedoseerd, zó goed getimed en
zonder énig moment haar geduld, zelfbeheersing en
begrip te verliezen. Wow...
Een héle dikke kus voor Merel en óók een pluim aan
Indra, want ik ben er van overtuigt dat de opvoeding
die Merel genoten heeft - het geduld en begrip
waarmee ze zèlf begeleid is - is wat we nu terug
zien: goed voorbeeld, doet goed volgen.
|
24-03-2009
|
Maartje, een portret
|
21-03-2009
|
De 2e puppyles
|
|
|
|
zit |
|
|
|
|
|
trekspelletje |
|
|
|
|
|
|
|
down |
|
|
|
hier komen |
|
|
|
spelen na afloop (links Maartje) |
|
|
|
(links Maartje)
|
|
|
|
|
|
(links Maartje)
|
|
|
|
(midden Maartje)
|
|
|
|
(rechts Maartje)
|
|
|
|
(links Maartje)
|
|
|
|
op onderzoek |
|
|
|
20-03-2009
(III)
|
De bikkel
Aan het eind van de middag liep Maartje even over het erf van mijn ouders te banjeren
en ging op verkenning in een deel waar ze niet eerder was.
Aanvankelijk stond ik lekker te genieten van de vrije en zekere
manier waarop zij er op uit gaat, tot ik aan haar houding zag
dat m'n grietje een plan kreeg. Een plan richting vijver!
Zo vrolijk als ik kon, riep ik haar, in de hoop te voorkomen wat
ik vreesde dat ze bedacht had. Maar het water riep sterker dan
ik...
Met een elegante sprong, dook ze mídden in de vijver, als wist
ze exact wat ze deed. Niet alleen ík keek verbijsterd, ook
Maartje zelf werd verrast door haar eigen aktie.
Ze krabbelde wat verbaasd naar de kant, waar ik me heen haaste om haar er uit
te tillen. Drijfnat en vol modder zette ik haar in het gras, van
waar we samen naar de douche liepen.
De wasbak bleek niet diep genoeg en ook al gauw vol zwart water,
dus spoelde ik haar op de vloer, met de douche grondig af. Maartje werd er
niet vrolijk van, maar onderging het gelaten. Na goed afdrogen,
bouwden we samen een feestje buiten en was het leed weer
vergeten.
Ik gaf Maartje een handje brokjes, want van avonturen krijg je
honger. Ze at het met smaak op en dribbelde vervolgens weg.
Nieuwsgierig liep ik haar achterna, om te zien waar ze haar
zinnen nú op gezet had. Maartje liep naar binnen, huppelde de
douche in en slobberde water van de vloer!
Ik vond het erg leuk dat ze ondanks de misère van het afspoelen,
zich gerealiseerd had dat er daar te drinken was en de
doucheruimte zonder enige reserves weer instapte, de bikkel.
|
20-03-2009
(II)
|
Denkspelletje
Vanmiddag ben ik met Maartje weer even door bosjes wezen
struinen. Zo nu en dan stap ik over een paar takjes waar Maartje
ook overheen moet kunnen. Zo daag ik haar uit om op te lossen
hoe je hier over of (onder)door kunt stappen. Tegelijk leert ze op te
letten waar ze haar 4 pootjes neer zet, een vaardigheid die
later blessures kan
voorkomen.
Maartje houdt er goed haar koppie bij en laat zich door zo'n
kleine 'barriëre' niet ontmoedigen of afschrikken.
Dit 'spelletje' speelde ik al eerder met haar en verloopt prima,
dus vandaag heb ik het uitgebreid met een denkspelletje tussen
takjes:
Ik wierp een balletje tussen een bosje (gesnoeide) takjes op de
grond voor ons en Maartje mocht deze pogen te pakken te krijgen.
Het balletje lag goed zichtbaar, maar het te pakken krijgen was
het probleem. Dit vond ze overduidelijk een heel leuk klusje,
want hoewel ze (nog) geen ballengek is, deed ze haar stinkende
best de oplossing te vinden en de bal te bemachtigen.
We speelden het een aantal keren, op verschillende plekjes in de
takkenbos. Ape-trots op zichzelf en in haar nopjes met de
verworven buit, kwam ze het balletje steeds weer brengen.
We hebben ontzettend veel lol gehad!
|
20-03-2009
|
2 Weken
Vandaag woont frutsel hier 2 weken. We zijn de afgelopen 2 weken
druk bezig geweest met de socialisatie.
De eerste 8 weken hebben de fokker en moederhond de pups
gesocialiseerd op allerhande zaken in en om huis. Als eigenaar
heb je vervolgens nog 2 maanden de tijd (tot ongeveer de 16e
levensweek) om een hondje te socialiseren op al waar het als
volwassen hond mee moet kunnen om gaan. Het is dus zaak alle
dagen iets op te zoeken samen.
We zijn samen naar natuurgebiedjes geweest, om kennis te maken
met allerhande begroeiïng, geurtjes en ondergrond. We zochten
drukke winkelgebieden op en lieten allerhande verkeer - te land
en in de lucht - passeren. We reden met de auto, bekeken
verschillende diersoorten, stapten door gebouwen, wandelden over
bruggetjes (een houten exemplaar kan bovendien een vreemd geluid
maken), gingen met de lift en naar het treinstation.
Niet alleen wennen deze uitstapjes Maartje aan de wereld, maar
ook leren we elkaar tijdens die uitstapjes steeds beter kennen.
De zindelijkheid neemt inmiddels al toe, als ook mijn inzicht in
wanneer ze naar buiten moet.
Op de momenten dat ik haar even wat wil laten doen, laat ik haar
alleen de achtertuin in. Ze wordt zo het minst afgeleid, dus het
beste in staat vlot 'ter zake' te komen. Ik spiek intussen door
het raam om te zien wat ze doet en heb er lol in te zien hoe
dapper zij in haar uppie door de tuin banjert, nieuwsgierig
luistert naar de geluiden van buren, straat en het park en
even met een speeltje dolt.
De groei van de afgelopen week is 7
½ ons. We hoeven haar naam
dus niet te wijzigen in Polly of Klara, want Maartje blijft een
Flatcoated!
Inmiddels eet Maartje brokjes (Royal Canin Maxi Babybrok, zoals
ook Indra en Merel aten). Sindsdien is de hoeveelheid ontlasting
enorm afgenomen en hoeft ze nog maar 3 keer per dag te poepen,
zodat we beiden de nacht - tot 's morgens vroeg - prima kunnen
door slapen.
Ook is de wens haar eigen ontlasting op te eten, door de
gewijzigde voeding behoorlijk afgenomen. Dat herken ik van
Floris en mijn A-pups, die vonden vleesdrolletjes ook niet te
versmaden. Omdat Maartje geen belangstelling toont voor de
ontlasting van andere honden en binnen een
omgeving die ze interessant vindt, evenmin in haar eigen, lijkt wat resteert puur
gewoontegedrag te zijn. Ik hoop dat dit verder uitdooft als ze
de kans niet meer krijgt (in een nest onmogelijk, omdat ook een
fokker wel eens moet slapen).
Tussen Maartje en haar nieuwe familie gaat het nog steeds erg
goed. Beide meiden zijn zeer in hun nopjes met 'hun' frutsel. Ze
liggen graag met z'n drietjes te spelen. Dwz, de groters liggen,
terwijl frutsel er woest overheen stormt...
Op het moment dat ik graag een paar stappen wil doen zonder pup
aan mijn broekspijp, blijkt het hebben van sociaal vaardige, andere
honden - aan wiens broek het óók leuk hangen is - een uitkomst!
Zo helpt Indra mij elke ochtend - wanneer Maartje fris
uitgeslapen is en dus extra ruig -
middels 'babysitten',
terwijl ik de waterbakken verschoon en 3 maaltjes pak.
Mijn vertrouwen in de wijze waarop Indra en Merel Maartje
begeleiden, groeit steeds verder. Zowel Indra als Merel tonen
onaflatend veel geduld, begrip en inzicht voor frutsel en weten
daardoor uitstekend hoe haar af te leiden of zonodig zeer
gedoseerd te begrenzen.
Voorlopig heeft onze Maartje een puplicentie op zak, waarvan ze
graag óptimaal gebruik maakt.
|
19-03-2009
(II)
|
Tuinfeest
Mijn moeder was vanmiddag aan het werk in de moestuin en Maartje
mocht helpen. Zowel het losmaken van de grond, het uit de grond
trekken van onkruid, als het zand uit de wortels schudden,
deed ze met veel inzet en talent.
Tussentijds rende ze bedrijvig rond - meestal met een bek vol
onkruid - en ontdekte dat je niet door een net kunt sprinten,
maar dat er wel openingen in zitten. Tenslotte lag ze zéér
voldaan aan mijn moeders voeten te rollen en grabbelen, terwijl
die gehurkt de klus af maakte.
Erg jammer dat ik geen camera mee had, want dit was een prachtig
tuinfeest!
|
19-03-2009
|
De familiebanden
In de herfst van 2007 viel Indra als een blok voor Kane - haar
eerste liefde - en ontpopte zich van bescheiden & beschaafd tot
femme fatale. 3 Dagen waren ze smóórverliefd, maar de
flierefluiter schopte haar met kind en zocht zijn vertier
vervolgens elders...
Toen de tijd rijp was, gingen de meeste kinderen zelfstandig
wonen. Alléén de dochter die in gedrag als 2 druppels op haar
vader lijkt, bleef thuis wonen. Het verdient veel
bewondering dat ze zo dòl is op dit kind, ondanks de
overeenkomsten met de papa, maar Indra ging verder dan dat.
In het najaar van 2008 kwam er een Zweedse schone naar
Nederland, die eveneens gevallen was voor de grote avonturier
uit Drenthe. Ze was zo groen als gras, liet zich verleiden en
ook zij bleef achter met een huis vol kinderen...
Hoe leuk ze ook waren, probeer maar eens alleenstaand ouderschap
over een elftal én werk te combineren... En in Zweden is de
norm, dat moeders buitenshuis blijven werken!
Indra streek met haar hand over haar hart en ontfermde zich over
één van deze dochters als was het haar eigen.
Indra verdient een lintje!
|
18-03-2009
(II)
|
Pubers
Terwijl Maartje geniet van haar pup-licentie, zijn Merel en haar
broers en zusjes vòl op aan het puberen.
Bij Merel merk ik dat aan dwarsigheidjes als de - met grote inzet
gevonden - dummy, voor mijn voeten smijten en persé weigeren deze
netjes af te geven. Of bij de oefening 'terug plaats' (GG-B) niet op
het riempje te gaan liggen, maar een eindje daar vandaan ("even
proberen of ik daar mee weg kom").
Inwendig heb ik er lol om, wetende dat zij en ik het wel weer
eens zullen worden over de spelregels. Juist dankzij deze fase
van grenzen verkennen, zal ze straks precies weten waar die
liggen, want ervaren hebben 'een vrouw een vrouw, een woord een
woord'.
Het is de sport haar te
verleiden tòch te doen wat ik wil.
Zij kan erg goed volhouden, maar ik nòg beter.
|
18-03-2009
|
| |
