30-12-2008

Onze Sarah...

Sarah, teefje oranje, had ik na haar vertrek nooit meer in het echt terug gezien. Vandaag zijn Indra, Merel en ik bij haar op bezoek geweest.
Sarah, mijn lieverdje, m'n oogappel. Het hondje wat me deed smelten vanaf de geboorte en me tranen liet lachen tijdens onze spelletjes...
Een wereldgriet met een super lief karakter en geweldige werklust, waar ik moeiteloos een boek over schrijven kan.
Saartje is gaan wonen bij Eddie, Sylvia en tante Rose (Joyhearts Amazing Astonisch Rose), waar ze net zo stapeldol op haar zijn, als ik ben.

Tante Rose is een enorm vriendelijke, bescheiden, rustige Flatcoated-dame. Zij kuierde achter ons aan, zich verwonderend over de uitsloverij van haar familie. Zo nu en dan liet zij zich tòch verleiden even deel te nemen. Sarah is een ondernemende, energieke, zorgeloze jonge griet die bruist van levenslust en haar pret graag delen wil. Zij denderde dus met mama Indra en zusje Merel voor ons uit.
We hebben een geweldig mooie wandeling gemaakt en ik heb ondertussen héél erg genoten van het kwartet. Vier lieve Flatcoated meiden...

het kwartet	tante Rose	zusjes: Sarah en Merel		Sarah en Rose spelen
de zusjes	Indra en Merel	de drie musketiers		de zusjes

25-12-2008

Kerstkaartje maken...

We hadden er eerder geen tijd voor gevonden - op een moment dat er voldoende daglicht was - maar vanochtend heb ik de kerstattributen naar beneden gehaald om de meiden in kerstsfeer te fotograferen.
Ik besloot dat het waarschijnlijk handiger was om het kleed waarop ik ze wilde laten zitten over het terras te spreiden, zònder bijzijn van de meiden, dus riep ik ze uit de achtertuin naar binnen. Een mens kan zich vergissen...

In de keuken stonden de kerstattributen klaar. Merels oog viel op de grote eland op de vloer. Gretig pakte ze de eland - zo groot als zij zelf - en sjouwde 'm naar haar kleed in de woonkamer. Daar ging ze zitten, met Rudolf in haar mond. Had ik toen de camera paraat gehad, dan was ik al klaar geweest!
Ik pakte de eland af en legde om op de bank. Merel bleef braaf zitten... tot ik mij bewoog. Vlugger dan vlug stond ze op de bank. Ik stilde haar er af, Merel hield 'haar' rendier intussen stevig vast: "gebeure wat gebeure, maar ik heb 'm!"

Merel moest plaats houden, terwijl ik het rendier naar de veilige keuken terug bracht. So far, so good.
Zodra ik de keukendeur achter me sloot, hoorde ik haar achter me aan draven en aansluitend terug sprinten naar haar kleed. Toen ik de woonkamer weer binnen ging, werd duidelijk waarom ze terug gerend was: Merel had op tafel de honden-kerstspeeltjes gezien en zichzelf getrakteerd op één van hen.
Ik pakte de kerstspeeltjes - was zo 'verstandig' ze meteen allemaal te pakken - en bracht ook deze in de veilige keuken.
'k Had mijn hielen nog niet gelicht of ik hoorde mijn kleine clown al wéér triomfantelijk tussen haar kleed en de eettafel heen en weer rennen...

Heel even had ik een boos gevoel, want ze pakt normaal niets van tafel. Van onbekende pretspullen, knuffelbeesten bovendien, kan ik het begrijpen en vind ik het lollig dat ze er zo gretig op reageert, maar als ze nu verdikkie haar geintje voort zette met reguliere artikelen...
Ik stak mijn hoofd om de hoek van de kamerdeur en zag dat niet Merel de fout in gegaan was, maar ik zèlf slordig was geweest: op tafel hadden nog kerstmutsen gelegen!

Hierna volgde een fotosessie. Eerst met alleen Indra, daarna Merel en tenslotte mijn beide lieve vredesduifjes samen.

Een kleine impressie:

23-12-2008

Giga-stoer

Al sinds Floris' puppytijd, helpt mijn moeder waar nodig bij de verzorging van mijn beestenboel. Hoewel ze goed naar haar luisteren, zag ze het tot voor kort niet zitten om met hen beiden tegelijkertijd aangelijnd te lopen. Gevolg was dat ze de hele dag in de benen was als ze de wandelingen met hen beiden op zich nam.
Kort geleden heeft mijn moeder moed gevat om tòch te probéren met het duo te lopen.

Merel en Indra hebben een paar regels over het aangelijnd wandelen:
- beiden lopen links
- onderweg wordt niet gespeeld
- er wordt niet getrokken aan de lijn
Zodra mijn moeder - gedurende de eerste meters - liet merken op de hoogte te zijn van die regels, door een andere richting te kiezen dan mijn meiden haar wilden wijzen en Indra te verbieden rechts te gaan lopen, waren ze als makke lammetjes.
Geregeld kuieren ze sindsdien heel genoegelijk gedrieën door Heerhugowaard.

Ik vind het waanzinnig stoer, hoe ontspannen en vanzelfsprekend mijn moeder sinds die eerste ervaring met hen beiden op stap gaat. De beren op de weg zijn vertrokken.
'k Geniet van het geweldig plaatje dat het oplevert, dus heb er een paar plaatjes van gemaakt.

wandelen	plasje plegen

16-12-2008

Prinsessenparty

Merel is vandaag één jaar geworden. We hebben het gevierd met zusje Dunya, diens baasje Paulien en natuurlijk mama Indra, middels een 4 uur lange zwerftocht door de Schoorlse duinen.
Na deze heerlijke wandeling, met veel spel en gespetter in het Vogelmeer, reden we zeer voldaan huiswaarts.

Net als Indra kreeg ook Merel vandaag van mijn ouders een verjaardagskado om zelf uit te pakken.
Merel kreeg een roze knuffelvarken, dat knor geluiden maakt als je er in duwt of hapt. Het is een stuk groter dan haar eigen koppie en dus een flinke buit.
Het feestvarken is een schot in de roos, want het is de hele avond door Merel mee genomen, t/m de laatste ronde.

14-12-2008

12-12-2008

Ravotten

07-12-2008
 

Nestwandeling

Vandaag hebben we met de A-pups een flinke wandeling gemaakt in de Schoorlse duinen. Een mooie gebied voor dito honden, waar ze alle ruimte hadden (en toch steeds voor je voeten liepen).
Zusje Sarah en tante Rose waren helaas verhinderd, maar op 'teefje oranje' na, heb ik alle pups vandaag weer gezien.

In de 10 maanden dat de pups nu bij hun baasjes wonen, ben ik verwend met veel mailtjes, foto's, filmpjes en telefoontjes over hun aard en ontwikkeling. Toch is het extra leuk in het echt de overeenkomsten te zien: het zijn stuk voor stuk buitengewoon pientere, knuffelgrage, mensgerichte, sociale, zelfverzekerde hondjes geworden.

Speciaal was ook om te zien hoe Indra zich tov alle 'pups' als moeder gedroeg: samen spelen en racen maar ook zonodig begrenzen, letterlijk even tussen beiden komen toen spel te ruw ging naar haar zin, een momentje op een hoge duin staan kijken naar 'het kroost'...
Ik heb genoten!

Binnenkort gaan we Sarah een groepsknuffel brengen.

25-11-2008

Merel gaat los!

21-11-2008

Shoppen

De afgelopen 10 weken moeten de meiden apart van elkaar uitgelaten worden: Merel aangelijnd zonder grappen & grollen, Indra vrij in losloopgebied.
Een tijd- en energierovend klusje.
Hoewel ik gelukkig hulp heb hierbij, was ik gisteren na mijn werk eigenlijk te moe voor nog een flinke strandwandeling. Ik besloot dat Indra het dan maar even met 'minder' moest stellen die middag. In ruil daarvoor mocht ze mee naar de winkel. Fysiek stelt dat natuurlijk weinig voor, maar ik weet dat Indra dit zeker niet 'minder' vindt.

Ik moest naar de bouwmarkt, de boekenwinkel, het tuincentrum en de ANWB-shop.
In de boekwinkel zijn we op zoek gegaan naar een werkagenda voor 2009. Terwijl ik de vele verschillende agenda's bekeek, verleidde Indra het personeel en de andere klanten haar te knuffelen. Breed kwispelend stapte ze naast me door het winkelcentrum, op weg naar onze volgende missie:
In de bouwmarkt stond een mand met hondenspeeltjes. Ik liet me even verleiden, nam er een bal uit en twijfelde. Indra twijfelde niet, dit was een heel mooie! We hadden een goed gesprek over ons doel en hoe dit niet op ons lijstje stond, alvorens ik de bal terug legde. Toen we op weg naar de kassa deze mand weer moesten passeren, duwde Indra er enkele malen met haar neus tegen: "Kijk baas, de bal! Hier is die bal!" Ik heb me met moeite vermand, we hebben al zó veel ballen...
De ANWB verkocht ons een plattegrond van een mooi wandelgebied. Ogenschijnlijk geen bijzonderheden in deze winkel, toch heeft Indra haar achterlijf er bijna af gekwispeld van plezier. Ze vindt het geweldig leuk in winkels, als die spulletjes, al die mensen... Ook zonder koekjes en knuffels wordt ze uitzonderlijk happy van deze omgeving.
In het tuincentrum tenslotte, moesten we een zak grit kopen voor kater Viggo. Indra liet zich de vele knuffels en lieve woorden van het personeel welgevallen. Bij de kassa stond ze al rechtop tegen de lopende band nog voor het grit gescand was: "Mag ik een koekje??" zeiden haar ogen. In het tuincentrum hebben ze namelijk een pot goedkope hondenkoekjes staan. Het type wat ik nooit koop, omdat ik er te veel 'troep' in vind zitten, te weinig 'nuttigs'. Maar juiste deze koekjes vindt zij - wellicht ook omdat ze voor haar 'speciaal' zijn - waanzinnig lekker. Ze vindt ze zelfs zodanig lekker, dat ze in de dierenartspraktijk uit zichzelf steeds plaats neemt op de weegschaal. Ook daar staat namelijk een pot met zulke koekjes...

Plezier hebben in shoppen is erg vrouwelijk, maar met plezier op een weegschaal stappen omdat je daarna zo heerlijk koek eten kunt, daar moet je een hondenvrouwtje voor zijn.

16-11-2008

Update (verdenking van) groeipijn

Merel is inmiddels 5 dagen zonder ontstekingsremmers, so far, so good. Ze toont geen enkele pijn tijdens de wandelingetjes, loopt met een - voor haar zo kenmerkend - kordaat stapje opgewekt mee.
We mogen vanaf vandaag de beweging - aangelijnd - beginnen op te bouwen. Hopelijk verloopt dit even voorspoedig, dan kan ze gauw weer los lopen, zowel binnen als buiten.
Voor verloop, prognose en andere info tav groeipijn, klik hier.

Als ze straks weer mag trainen, gaan we beginnen met GG-B. We kijken beiden enorm uit naar het weer oppakken van de training!

09-11-2008

Spelletje

Voor aanvang van iedere wandeling, mag Merel een kwartier uit de bench en houden wij 'knuffelkwartier'. Indra wacht dan even in de keuken, om rennen en springen te voorkomen.
Na ruim een week braaf gedaan te hebben wat de arts voor schreef, ben ik op zoek gegaan naar een mogelijkheid Mereltjes dag iets leuker te maken, zonder haar fysiek heviger te belasten dan nu is toegestaan.

08-11-2008

Nagenieten

Er gaat geen dag voorbij zonder nieuwe belevenis met Indra en Merel waarvan ik nog lang nageniet.

Indra blinkt uit in lief gedrag. Nooit lomp, vervelend of ongeduldig. En nòg veel zoeter & zachter tegen al wie jong is.
Indra heeft een enorme zwak voor kleine kinderen en jonge dieren. Zo is ze graag bereid de commando's van een peuter op te volgen, ook kan ze geweldig voorzichtig en onnavolgbaar verdraagzaam spelen met een pupje of kitten.

Gisteren kwamen we op het strand een 12 weken oud, verlegen Greyhound puppy tegen. Er is maar één ding net zo ontroerend als een verlegen Greyhound pup - met z'n fluweelzachte velletje, de ronde kraaloogjes en de wijd van het hoofd afstaande frommeloortjes -  dat is een volwassen hond die haar wáánzinnig lief en bewonderenswaardig geduldig overhaalt tot een spelletje.
Indra was de perfecte pleegmoeder en wist het pupje tenslotte over te halen met haar mee te rennen, waarbij Indra in puppytempo 'rende'. Indra heeft zo het hart gestolen van het puppy-baasje en voor de zoveelste keer ook mij ontroerd.

Vandaag wandelden we in recreatiegebied Geestemerambacht. Indra rende vrolijk voor mij uit. In een bocht op een pad, ging ze op haar buik liggen en kwispelde. Wie zij zag kon ik nog niet zien, maar deze kalmerende houding duidt altijd op een hond en gezien de kwispel, had ze goede hoop op een spelletje.
Vlak voor ik de bocht bereikt had en kon zien wie de gelukkige was, was Indra al weer overeind gekomen en rende opgetogen verder vooruit. Had ik gezien waar zij op af sjeeste, had ik haar zeker weerhouden, maar gelukkig was ik te laat.

In de verte liep geen hond, maar zaten 2 kleine kinderen. Ze zaten op hun billen in  het gras, aan de rand van een grote poel. De ouders stonden met een buggy, waarin een 3e kindje zat, iets verderop. Net als ik stonden zij te kijken & genieten.
Indra huppelde met groot enthousiasme naar het duo aan de waterkant. Terplekke wist ze zich ternauwernood te beheersen, keek even heel opgewekt naar de beide kleuters en ontlaadde haar enthousiasme door met een paar extra lollige sprongen de poel in te plonzen.
De kinderen hadden verrast gekeken naar de vrolijke viervoeter die plotseling naast hen stond. Toen die de poel in sprong, begonnen ze opgewonden te gillen. Indra maakte er een vreugdedansje van en huppelde vervolgens opgetogen de kant weer op, waar ze zich tot grote hilariteit van de kinderen - pal voor hun neus - flink uitschudde.
Het vrolijke gillen werd hierdoor nog luider en opgewondener, als kinderen die in een pretpark-attraktie zitten. Ze krabbelden tegelijkertijd zo rap mogelijk overeind, om aan de regen van slootwater te ontsnappen.
De opwinding van het vrolijke duo, wond Indra op haar beurt nog verder op. Met haar billen vlak bij het gras en haar pootjes wijd uit elkaar, stoof ze - als een pup zo mal - mijn kant weer op.

De ouders en ik vervolgden met tranen van het lachen onze weg.

05-11-2008

Alternatieve geneeskracht

"Wil je me wat vertellen?", vroeg de arts op serieuze toon, terwijl ze op haar knieën op de grond zat en Merel haar breed kwispelend beide wangen likte. Ik vroeg me geschrokken af of deze arts meende 'hondenfluisteraar' te zijn.
Van een door een ziektekostenverzekering gepubliceerde lijst gediplomeerde dierenartsen, die tevens homeopatisch behandelen, had ik er eentje gekozen die niet ver van Heerhugowaard praktijk houdt.

Ik geef de voorkeur aan reguliere, wetenschappelijk onderbouwde geneeskunde. Vanuit de intense wens de frequentie en hevigheid van de acute fases van vermoedde groeipijn te kunnen beperken, wilde ik de reguliere - door Maarten Kappen voorgeschreven - behandeling, middels homeopathie áánvullen. Baat het niet...

De homeopatische dierenarts vertelde volledig te vertrouwen op een door Maarten Kappen gestelde diagnose. Om die reden hoefde ze dan ook de röntgenfoto's niet te zien. Wat kon dan de reden zijn Merel achtereenvolgens in alle vier haar pootjes te knijpen, om vast te stellen dat dit haar keer op keer pijn deed?
Moest mijn behoefte aan hulp wellicht nog verder toenemen?

We dronken een kop thee, terwijl Merel de praktijk grondig inspecteerde en ons meermalen attendeerde op een stapel zakken hondenbrokken, welke onder een gedrapeerde doek, wel aan ons oog, maar niet aan haar neus onttrokken waren.
Dit weerhield de arts er niet van te polsen of ik met Maarten Kappen over Merels voeding gesproken had en interesse had in 'vers vlees voeding'. Ik vertelde haar dat wij inderdaad de voeding besproken hadden en het advies geweest was de huidige voeding te blijven geven, hoewel tijdens de acute fase kleinere dagporties.

De arts haalde een wichelroede en enkele buisjes met korreltjes tevoorschijn. Merel werkte goed mee door haar steentje bij te dragen de wichelroede te doen uit slaan. Ze duwde er geregeld speels met haar neus tegen. De arts bleef echter ernstig en legde uit dat het juiste middel werd aangewezen door het 'uit slaan'. Op deze wijze werd ook de 'potentie' (sterkte) bepaald.

De arts mengde alcohol, kraanwater en enkele homeopatische korrels in een Jomanda-blauw flesje met druppelaar.
En passant zette ze ook 2 potjes tabletten op tafel en schreef er een dosering op. Het bleken voldoende tabletjes voor 2 maanden. Bij navraag lichtte ze toe dat het een ontstekingsremmend voedingssupplement was, welke ik moest vergelijken  met visolie.
Ik heb een sterke behoefte dingen te begrijpen, maar de dokter kon me niet uit leggen waarom Merel deze middelen 2 maanden nodig had, terwijl de groeipijn pas zeker voorbij is als ze 18 maanden oud is en een acute fase daarentegen doorgaans niet langer duurt dan enkele weken.

De voedingssupplementen heb ik niet gekocht, omdat mij slechts één argument voor voorschrijven duidelijk werd: ze kostten 25 euro per potje.
Het consult bleek per tijdsduur berekend te worden, wat een heel nieuw licht werpt op de geschonken thee.
Het flesje - waaruit ik Merel de komende 10 dagen, dagelijks 5 druppels moest toedienen - kostten me 20 euro. Over de vervolgbehandeling kon ze mij helemaal niets vertellen, tot ze over 10 dagen zou horen hoe het dan ging.

Met het homeopatisch middel en een toegestoken stapeltje schriftelijk informatie over de praktijk, verlieten we de arts.

Thuis vond ik op internet een onderzoek over de resultaten van het gebruik van een wichelroede door homeopaten.
Twijfelend over het in gebruik nemen van het homeopatische middel - welke was gekozen met behulp van een wichelroede die zo hevig uit sloeg, dat de pols van de arts er stevig van had bewogen - las ik de schriftelijke informatie door die mij bij vertrek was meegegeven.
De arts schreef o.a. dat met vers vlees voeding epilepsie kan verdwijnen, kanker voorkomen kan worden en allergieën over kunnen gaan. Alle drie zijn met zekerheid volkomen onmogelijk, zéker een arts zou dit behoren te weten.
Toen ik ook een folder van een merk vers vlees voeding aan trof, zocht ik op of zij hiervan verkooppunt is. Tot mijn spijt was mijn vermoeden juist.

Naast allerhande alternatieve behandelmethoden en de wondervoeding, biedt deze arts hulp door te 'communiceren met dieren'. Hierover vermeldt zij dat dit ook waardevol kan zijn tijdens stervensbegeleiding.
Ik herinner me maar al te goed wat ik er voor over gehad zou hebben even een momentje te kunnen praten met Floris, toen zijn tijd daar was. Dat iemand een slaatje slaat uit dergelijk hevige gevoelens van verdriet, wanhoop en machteloosheid, vind ik harteloos. Dat een àrts op deze wijze een boterham wil verdienen, daar heb ik geen woorden voor...

Bij deze dierenarts kom je met zorgen over een zeer pootje binnen en wordt je er vervolgens eentje uit gedraaid.
Merel is niets wijzer geworden van deze ervaring, maar ík ben genezen!

01-11-2008

In haar 2

Tijdens onze wandelingen op Ameland heb ik - terwijl ik liep te genieten van mijn meiden - gedacht "Met Merel hoeft nooit gefietst te worden, die rent uit zichzelf continu. Sterker nog, met Indra hoeft ook niet meer gefietst te worden, want Merelmans laat ook haar aanhoudend rennen!"
Ik dacht terug aan een recente aflevering van het tv-programma 'Wegmisbruikers', waar een man werd staande gehouden, omdat hij de maximum snelheid met veel meer dan 50 km. had overschreden.
Terwijl de agent hem uitlegde dat hij zijn rijbewijs moest inleveren, mompelde de man nauwelijks hoorbaar - verslagen en beteuterd - dat hij 'm gewoon in z'n twee had staan.
Ja, hij had één ding over het hoofd gezien: deze man reed een Ferrari!

Zo is het ook met Merel, bedacht ik me tijdens die wandeling. Da's een Formule 1, haar minimum snelheid is hoger dan de maximaal toegestane.
Dat is haar charme, daar ben ik voor gevallen en daar geniet ik waanzinnig van, maar het is niet altijd even veilig. Een zeer elegante 'vogelvlucht' vanaf een hoge helling in het Nesserbos, eindigde met een meer dan belabberde landing, omdat Merel al weer aan het racen was nog voor ze fatsoenlijk geland was.
Een flinke slip in de modder tijdens een sprint is evenmin uitzondering geweest...

Al in haar eerste levensweek gold voor Merel: hoe opgewondener zij is, hoe sneller haar pootjes gaan.
Ik zal haar moeten uitrusten met een helm en airbags.

30-10-2008

Drie weken in drie dagen

Onze vakantie was heerlijk, maar een stuk korter dan gehoopt.
Dinsdagochtend had Merel geen eetlust. Naar aanleiding van alle avontuur at ze daar als een dijker, dus dit was meer dan opvallend. Bij aanvang van de ochtend wandeling werd duidelijk wat de oorzaak was: pijn. Merel liep weer mank, wederom met links voor.
We zijn onmiddellijk weer in de auto gestapt, ik heb Maarten Kappen gebeld, heb het huisje gepoetst en onze spullen gepakt, zodat we diezelfde dag weer thuis waren.
Thuis is het immers veel minder opwindend, dus minder vervelend voor Merel om rust te moeten houden.

We zijn opnieuw naar Eersel gereden, ivm de grote deskundigheid, de mogelijkheid foto's te nemen zonder roesje en het eventuele verband met de daar behandelde verstuiking.
Gelukkig bleek het níet opnieuw het schoudertje te zijn, die heeft al haar malle capriolen probleemloos doorstaan. Dat mag een wonder heten, gezien haar vakantie-aktiviteiten, maar daarover een volgende keer meer.
Merel had wel een pijnlijk teentje, de röntgenfoto's lieten geen afwijkingen zien, het voetje mankeert dus niets èrnstigs.
Daarnaast bestaat er een verdenking van groeipijn, dit is evenmin ernstig - ze groeit er overheen - maar zolang ze er last van heeft, is het wel heel pijnlijk.

De behandeling is gericht op de eventuele groeipijn en tegelijk krijgt het teentje zo gelegenheid te herstellen. Middels ontstekingsremmers en bewegingsbeperking wordt de pijn bestreden en het herstel bevorderd.
De eerste twee weken mag Merel 2 maal daags 30 minuten en 2 maal daags 10 minuten aangelijnd en gecontroleerd wandelen. Als dit vervolgens ook zonder pijnbestrijding goed gaat, mogen we daaropvolgend de duur van de wandelingen weer opbouwen.

Als dat allemaal goed gaat, mag ze over 4 weken weer 'los'.

27-10-2008

Het goede voorbeeld

Op Ameland wemelt het van het wild. Zeker in de vroege ochtend en namiddag - als het een beetje schemerig is - struikel je er over.
Floris had nooit enige interesse in levend wild. Indra vindt het geweldig, maar blijft goed onder appèl. Ik vroeg me af hoe Merel zou reageren.
Het is een heel vrije en volhardende meid. Anderzijds ben ik al veel vaker verrast geweest door de mate waarin ze gehoorzaamd. Ik schat haar blijkbaar geregeld ondeugender in, dan ze eigenlijk is.

Vanochtend hebben we voor het eerst samen konijnen zien weg racen. Indra rende er achteraan, Merel nam deel aan haar mama's jacht. Nadat het konijn in een hol verdwenen was en Indra even had staan wachten, keerde ze terug met Merel in haar kielzog.
Iets verderop dook Indra weer de bosjes in en stootte een konijn op. Het konijn stak het pad over en Merel zag het gaan terwijl ze naast me wandelde. Ze bedacht zich geen seconde en zette de achtervolging in, terwijl Indra vanuit de bosjes alles gade sloeg.

Merel spurtte een zijpad in, achter nijntje aan. Nijnemans vluchtte de dichte bossage in, Merel volgde het lollig huppende konijnestaartje op de voet.
Samen met Indra observeerde ik wat Merel verder zou doen. Het was een veilige omgeving, ze zou niet in het verkeer terecht komen. Een uitgelezen moment om te zien in welke mate Merel haar koppie kwijt zou raken onder invloed van een achtervolging.

Merel kwam de bosjes weer uit en keek onze richting in "Zijn ze er nog?? Ja, ze zijn er nog", en weg was ze weer. Dat is de volhardendheid die ik van Merel ken: het konijn is ontvlucht, maar ik moet en zal 'm vinden.

Toen ze later opnieuw in ons zicht verscheen floot ik haar. Merel stond stil en overwoog. Ik zette alle zeilen bij, Merel twijfelde. Helaas, het konijn was leuker dan ik...
Merel dook opnieuw de bosjes in. Indra en ik zetten onze wandeling voort, ze zou wel eieren voor haar geld kiezen, zodra ze ons vertrek ontdekte. Dat werkte, want in een mum van tijd liep ze weer naast ons, zo nu en dan verlangend omkijkend.

Merel reageerde ongeveer op wild zoals ik had verwacht, hoewel ze wat minder onbeikbaar was als ik vooraf vreesde. Indra heeft me meer verrast.
In de lijst 'things to do' die ze afwerkt in de opvoeding van Merel, stond blijkbaar ook dat zij haar kind wil leren achter konijntjes aan te jagen!

23-10-2008

19-10-2008

12-10-2008

3 Generaties

Toen ik in 2001 een Nylabone kocht voor pup Floris vond ik dat een duur ding. De fabrikant en verkoper beloofden echter dat dit kluifmateriaal veilig in de bench achtergelaten kon worden.
Nou, daaraan was geen woord gelogen, want Floris vond er niets aan.

Toen in februari 2005 Indra bij ons kwam wonen, kreeg zij de - zo goed als nieuw - Nylabone ook in haar bench. Indra stapte er wel eens mee rond, maar knabbelen aan dat harde kunststof? Geen haar op haar hoofd!

De Nylabone is in februari 2008 aan Merel gegeven. Merel vind 'm mooi, érg mooi. Maar ja, we hebben het dan ook over een antiek exemplaar die al generaties in de familie is! Ze heeft er veel mee rond gesjouwd en wanneer ze alle schatten verzamelde, dan werd ook de Nylabone opgehaald, maar kluiven op dat harde kunststof??

Nu ze ivm herstel van een verstuiking, buiten haar wandelingetjes om, continu in de bench zit, begint ze er zo waar af en toe op te knabbelen. Uit verveling rommelt zij er wat mee in haar bek en zo is in de afgelopen 4 weken de Nylabone 'beschadigd' geraakt.

Er zullen nog heel wat generaties nodig zijn om 'm soldaat te maken. Dúúr is het bij nader inzien dus zeker niet!

05-10-2008

26-09-2008

Iets over een appel en een boom...

Merel mag nog 4 weken niet mee op onze wandelingen en (kater) Viggo is uit logeren, zodat hij Merel niet aanhoudend uitlokt tot stuiteren. Indraatjes moet zich dus zonder haar kameraden vermaken, notabene net nu ze haar 'come-back' gemaakt heeft na de periode van loopsheid en schijndracht.

Terwijl ik met haar op pad ben, geniet ik van haar onvermoeibaarheid, de grote inzet die ze toont om jonge honden uit te nodigen voor een spelletje, de lol die ze maakt met haar bal, de niet te stuiten waterpret en haar ondeugende gedrag als we uiteindelijk de parkeerplaats weer naderen (want we gaan àltijd véél te vroeg naar huis).
Thuis kruipt ze stiekem op schoot, als ik op de bank een boekje zit te lezen (welja, dat merk ik toch niet...)

We brengen door omstandigheden weer veel tijd met z'n tweetjes door, waardoor ik meer oog heb voor mijn Indra en toch verbazingwekkend vaak Merel zie...

23-09-2008

Mijn vogeltje in haar kooitje, part III

Inmiddels is het bijna 2 weken geleden dat we halsoverkop naar Eersel reden. Merel houdt nog steeds benchrust en verveelt zich te pletter.

Ze heeft te kennen gegeven dat ze het luxe koningsmaaltje beu was. De mooiste manier was wel de keer dat zij - nadat ik haar schaaltje Carnibest had neergezet - haar Nylabone (een kunststof kluif) pakte en daarmee, met afgewend hoofd, in een hoekje achterin de bench ging zitten. Als wilde ze zeggen "Ik eet nog liever een kunsttof kluif!" Alle dagen slagroom op de koffie is niet lekker. M'n meisje prefereert haar brokjes boven vers vlees. Dus eet ze sinds enkele dagen weer gewoon haar brokjes, uit de kong.

Meermalen heeft ze mij, als ik haar aangelijnd uit de bench haalde, naar haar kleed gesleurd. Daar wilde ze graag even wentelen tussen haar knuffelbeestjes (een 'wentelteefje'?). Dit is natuurlijk slechts de inleiding van het spel, dus helaas op dit moment niet toegestaan.
Nu ik er op bedacht ben, lukt het haar niet meer me daar heen te sjorren. Wat ik echter niet volledig weet te voorkomen, is het dòl-enthousiast opspringen, om me in mijn gezicht te likken. Ongelovelijk hoe hoog ze - moeiteloos - van de grond komen kan!
Buiten presteert ze het sinds enkele dagen om - aangelijnd - héél hard rondjes te rennen... Ze is op zo'n moment niet onmiddellijk te stoppen, want zo gek als een deur.
Het 'rechtlijnig en gecontroleerd' bewegen valt dus zeker niet mee.

Ook de opdracht 'rust houden' kost meer en meer moeite.
Merel heeft diverse spelletjes in de bench bedacht. Van pup af aan blaast Merel bellen in de waterbak (zie 27-05-2008), daar heeft ze nog steeds dagelijks erg veel lol in. Het repertoire aan waterballet-spelletjes is nog verder uitgebreid nu zij de alle tijd heeft hier mee te experimenteren. Ook hutten bouwen onder haar vetbed vergt weinig van haar schouder, dus is een mooi onschuldig vermaak.
Minder blij ben ik met haar 'home-trainer aktiviteiten': Merel beweegt zonder van haar plek te komen, door intensief te graven op de bodem van de bench. Ze graaft zowel staand als liggend, want er gaat niets boven variatie. Dit deed zij eerder al geregeld op de vloer in de woonkamer, 't is een sportief typetje.
Je kunt de bewegingsvrijheid wel afnemen, maar wèrkelijk rust afdwingen, dat zou een dwangbuisje vergen! 

Wat slaat ze zich goed door deze saaie periode heen!!

18-09-2008

Mijn vogeltje in haar kooitje, part II

Een Flatcoated van bijna 9 maanden tot rust dwingen, is geen eenvoudige opdracht. De eerste week is achter de rug.
Ik heb de mazzel dat Merel goed kan berusten in een situatie. Iets wat je niet 1, 2, 3 verwacht voor een hondje met zo veel temperament en karakter. Een ander geluk is dat ze de bench al kende als 'eigen plek'. In de bench houdt ze rust, zonder protest.

We maken het zo aangenaam mogelijk:
Om haar te helpen de tijd te doden, kreeg ze de eerste 4 dagen haar maaltjes in een kong. Zo was ze een paar uur per dag bezig met haar maaltijden.
De eetlust verging haar na 4 dagen benchrust. Hoewel ze natuurlijk minder hoeft te eten, wil ik graag dat ze wel met plezier blijft smikkelen. Veel anders heeft ze immers niet in deze weken! Daarom stapten we over op een koningsmaaltje, Carnibest, maar zelfs dit kon haar niet bekoren. De oplossing blijkt momenteel in gezelschap te zitten: als ik bij haar ga zitten en wat tegen haar babbel, neuzelt ze haar koningsmaaltje op.
Uiteraard krijgt ze daarnaast extra vaak en extra lekker kluifmateriaal, waar ze zo te zien wat in kwijt kan.
Mijn moeder is zo lief om op te passen gedurende de uurtjes dat ik met Indra van huis ben voor een wandeling. Hierdoor is Merel in ieder geval niet alleen.

Alleen om te poepen en plassen wordt Merelmans uit de bench gelaten. Vóór ze uit de bench komt, moet ze aangelijnd worden. Dit om te voorkomen dat ze gaat racen, want de rust in de bench is maar schijn. Zodra onze kleine de kans zou krijgen, zou zij alles doen wat de arts haar verboden heeft. Naarmate de dagen verstrijken, neemt haar behoefte daar aan toe.

Buiten wil ze zo mogelijk nòg liever rennen, springen en in mij klimmen. Om te voorkomen dat ik haar aanhoudend tot de orde moet roepen tijdens die 3 minuutjes die we samen lopen, ga ik gewapend met clicker en een extreme lekkernij de deur uit. Door haar te belonen voor ieder moment van aandacht en kalmte krijg ik haar zo ver dat ze dit 3 minuten vol houdt, onder voorwaarde dat er geen motje langs vliegt en geen kat de straat over rent...

De gehoorzaamheidscursus (GG-SHH) heb ik helaas moeten afzeggen. Dat is absoluut geen 'probleem', maar natuurlijk wel jammer. Na 2 ½ les zullen er nu 6 volgen waaraan we niet mogen deelnemen en aansluitend hopen we enkele weken op vakantie te gaan. De instructrice denkt echter dat Merelmans desondanks examen kan gaan doen, het wonderkind.

'k Ben zo trots op mijn dappertje!!

13-09-2008

11-09-2008

Mijn vogeltje in haar kooitje

De afgelopen weken meende ik zo nu en dan, tijdens aangelijnd lopen, te zien dat Merel niet helemaal goed liep. Omdat ik de enigste was die het zag, het alleen waarnam tijdens aangelijnd lopen en ook dan niet met zekerheid, dacht ik dat het spoken in m'n hoofd waren.
Het eerste jaar vind ik altijd een beetje spannend. Als baasje doe je je best de hond gezond te laten opgroeien, maar een jonge, passievolle hond doet zo nu en dan dingen waarvan je slechts kunt hopen dat het met een sisser af loopt. Daarnaast doe je een poging maat te houden met minder gezonde belastende aktiviteiten, maar of je werkelijk voldoende voorzichtig was, dat moet blijken...

Gisteravond zag ik het weer, tijdens de gehoorzaamheidscursus: ze liep 'vreemd'. Ik besloot de instructrice te vragen even goed te kijken of ik het me verbeeldde. Helaas, nu zag zij het ook. Mijn zorgen groeiden vanaf dat moment heel erg snel. Ik was vreselijk bang dat het aktieve leven met haar - waarop ik me van meet af aan verheug zodra ik haar zie - in duigen was gevallen.
Die avond besloot ik - na overleg met twee lieve vriendinnen - dat ik een deskundige wilde laten kijken naar mijn kruinemans. Ik wilde zeker weten of ze iets 'engs' mankeerde, zodat er wellicht nog gelegenheid was haar tijdig te behandelen.

De hele nacht verweet ik mezelf alles wat ze had gedaan en wat wellicht te belastend was geweest. Vanochtend belde ik Maarten Kappen, waar we deze zelfde middag al terecht konden. Ik nam een paar vakantie-uurtjes op, zette de meiden en een pot koffie in de auto en ging om 12 uur op weg naar Eersel. 

Om 14.45 uur waren we daar. Het was een flinke rit, maar het was zeker de moeite waard. Maarten Kappen is zeer deskundig, maar tevens een prettig mens in de omgang met baas & hond. Geen luxe als je zo bezorgd bent over iemand die je zo lief is!
Na vertelt te hebben over Merels capriolen en wat ik gezien had tav haar beweging/klacht, werd er buiten even met haar gedraafd, om haar gangwerk te bekijken. In de behandelkamer volgde een uitvoerig lichamelijk onderzoek middels betasten, drukken en bewegen. Toen Maarten tenslotte op haar schouders drukte, gaf Merel een pijnkreet die door merg en been ging.

Gezien het feit dat ze geen opstartproblemen heeft en de klachten juist gedurende aktiviteit toenemen, was de kans op enge dingen als OCD klein, maar we wilden graag ook middels foto's uitsluiten dat er iets loos was met botten en gewrichten.
Maarten heeft foto's gemaakt van de schouders en ellebogen, zowel van op haar linkerzij -, haar rechterzij -, als op haar buikje gelegen. Hij kan dit zonder gebruik te maken van een roesje. Hij liet me de foto's zien en legde uit wat je er aan kon zien: de kop van het gewricht, de groeischijf, de beenderen...
Zowel schouders, ellebogen als beenderen waren zo mooi als je maar kon wensen!!!

Dit bevestigde zijn vermoeden: het is een verstuiking! Gevolg van een draaiing of zo, wat past bij een temperamentvol hondje van deze leeftijd, volgens Maarten.

De behandeling bestaat uit 2 weken volledige rust, in combinatie met 10 dagen ontstekingsremmers. Na deze periode van rust mag ze voorzichtig weer eea opbouwen. Vanwege haar leeftijd en temperament moeten we haar benchrust geven en mogen haar alleen aangelijnd laten poepen en plassen. Zelf voelt ze er immers geen enkele behoefte aan, om rustig te doen. Dat zal naarmate ze langer rust houdt alleen maar toenemen.

We zullen de nestwandeling die ik in oktober hoopte te kunnen maken even moeten uitstellen. Ik heb goede hoop dat we in november wèl heerlijk kunnen gaan genieten van de geplande wandelvakantie op Ameland. Maar vooral, ik ben die gruwelijke angst kwijt!

Er viel een enorme last van mijn schouders. Nu Mereltjes schouders nog.

06-09-2008

Holbewoner

Indra is in juli loops geweest en zit nu dus in de laatste fase van de schijndracht. Een natuurlijk verschijnsel wat er oorspronkelijk voor moest zorgen dat alle teefjes melk produceren tbv de pups van de alpha-teef. Zij zijn immers de toekomst van de roedel!
In de gezinnen waar onze honden in leven, heeft het geen funktie. Schijndracht is geen prettig gevoel, maar zolang Indra er niet onder lijdt - bijv. door te denken dat ze werkelijk pups heeft, lichamelijke klachten te ontwikkelen, danwel melkgift - wordt ze niet gesteriliseerd, zodat ze tzt nogmaals mama kan worden. Want wat is die snoes een geweldige moeder! 8 Weken lang heeft ze met veel inzet, plezier, liefde en geduld gezorgd voor haar kinderen en zich de vele knuffels van het bezoek laten welgevallen.

Om dat nogmaals te kunnen beleven, moet ze nu dus nog eventjes door die laatste week van de schijndracht heen. Vanaf de loopsheid is ze minder onvermoeibaar en tevens gevoeliger. Naarmate de 'dracht' vordert, neemt dit toe. Ze is mijn eerste teefje, dus heb ik pas na enkele loopsheden geconcludeerd dat het voor Indra beter en eerlijker is gedurende die maanden de trainingen te beperken in zowel duur als moeilijkheid. Ze wil wel graag, maar in die periode kàn ze gewoon minder. Daar ondervindt ze slechts last van als ik het desondanks van haar vraag.
Gedurende de laatste 2 weken van de schijndracht gaat ze 's nachts een nestje graven in haar vetbedden, zodat die 's morgens her en der op een propje liggen. Daarnaast zoekt ze deze keer overdag zo nu en dan een 'hol'.

Indra heeft daar thuis de ruimte onder de bank voor uitgezocht. Met enig beleid lukt het haar daar onder te schuiven. Geheel klem ligt ze daar - tevreden over de 'beschutting' - te rusten. Dat ze er niet zelfstandig onder vandaan kan, lijkt minder zwaar te wegen dan de drang naar een hol.
Als we gaan wandelen of ze om andere redenen weer tevoorschijn wil komen, doet ze verwoede pogingen er onderuit te komen. Tenslotte blijft ze noodgedwongen - met melancholiek gezichtje - onder de bank liggen. De zware bank optillen kost mij m'n rug en knieën, dus heb ik een ander manier gevonden om haar te bevrijden. Ik ga naast haar liggen - vóór de bank - en rol haar op haar zij. Vervolgens strek ik mijn beide armen onder de bank en leg één hand achter haar billen en ééntje op haar rug, waarna ik haar onder de bank vandaan kan schuiven.

Nog eventjes, dan zal de virtuele bevalling volgen en Indra haar 'come-back' maken.

05-09-2008

Spieken

Een bekend engels versje omschrijft de verschillen tussen 3 verschillende retrievers als volgt:
A Golden says: Show me what you want, explain why, and I will do it
A Labrador says: Show me what you want, forget the why, and get out of my way
A Flatcoated says: I already know what you want. why you want it, now step aside and I'll show you a better way of doing it!

Deze omschrijving is Merel op het lijf geschreven.

Inmiddels zal het zo'n 2 maanden geleden zijn dat ik voor het eerst opmerkte dat Merel het commando "Over" kent, zonder dat we dit ooit geoefend hebben. Het commando betekent dat ze moet over zwemmen en aan de overzijde moet zoeken naar iets wat ze niet heeft zien of horen vallen. 
Ik besefte het toen zij zich, zodra ik dat commando aan Indra gaf, in het water omkeerde en - met haar eigen bal nog in de mond - zo hard ze kon de terugweg inzette.

Merel heeft afgekeken. Ze heeft gezien dat op dàt commando haar moeder het water over steekt, aan de overzijde zoekt & vindt. Merel heeft dus begrepen dat er op dat commando iets te halen is aan de overzijde van het water. Dat is niet aan dovemansoortjes geweest! Steeds vaker zwemt Merel - in geval ze vrij loopt omdat het geen training is, maar een vergeten bal betreft - ook op dat commando naar de overzijde, als het even kan voor haar mama uit.

04-09-2008

02-09-2008

Puberteit

Vanmiddag hebben we weer eea geoefend, Merel, Indra en ik. Met Merel onderhoud ik enkele GG-gehoorzaamheidsoefeningetjes in combinatie met een aanzet tot jachttraining.
Merel kan het goed en doet het graag. Als ik haar bij me roep, rent ze zo ontzettend hard op me af, dat het haar wel eens gebeurd dat ze niet tijdig afremmen kan. Ze komt dan uit nood naast mij tot zit-stand. Vanmiddag hadden we dat 'probleem' niet, want vlak bij me gekomen maakte Merel een wending van 90 graden de bosjes in...

Uiteraard gaf ik een ferme "Nee!", maar Merel negeerde het. Na de bossage aan de rechterzijde doorzocht te hebben, stak ze het pad over en ploos ook de linkerzijde uit. Hierna voegde ze weer bij mij en trok haar braafste smoel.
Ik zei geen woord, behalve "Volg". Ze begrijpt goed dat de baas 'boos' is als deze zo koel doet en volgde - onaangelijnd - voorbeeldig mee terug naar de plek waar vandaan ik haar vervolgens weer zou weg roepen.
Tijdens de herkansing stapte ik snel voor haar, toen ze voorbij poogde te racen, waarop Merel wederom de bosjes in sjeesde. Opnieuw volgde ze bij terugkomst onaangelijnd netjes mee naar de plaats waar ze vandaan geroepen zou worden. Ik gaf haar een 2e herkansing, dat bleek naief... Dit keer gaf ik haar 1½ meter voor mij een strenge "Zit", maar na heel even te zijn gaan zitten, dook ze opnieuw de bosjes in.

Ik maakte er geen woord meer aan vuil en liep terug naar de plek waar vandaan ze steeds weggeroepen was en waar tevens de tas en Indra waren. De ultieme straf was mij te binnen geschoten.
Geduldig wachtte ik op het moment dat Merel zich weer bij ons zou voegen. Zonder een woord lijnde ik haar aan, zette haar aan de vastlegpen en maakte Indra los. Daarop pakte ik een dummy uit de tas en terwijl ik die weg wierp riep ik enthousiast "Apport'!" tegen Indra. We apporteerde op deze wijze een keer of 3-4 rond Merel, Indra genoot van de verrassing even eea te mogen apporteren en haar extreem opgewekte baasje. Deze omstandigheden zouden Merel kunnen doen blaffen van opwinding, maar ze zei - opvallend genoeg - geen woord, stond slechts opgewonden te hijgen. Hoorde ik haar hersens kraken?

Na de apportjes borg ik de dummy weer op, lijnde Indra weer aan en maakte Merel los. Merel stuiterde opgewonden om me heen, ik negeerde het, zodat ze weer kalmeerde. We herhaalden de hier-kom oefening en ze voerde 'm volmáákt uit, waar we beiden heel blij mee waren.

We lopen niet het risico te gaan zitten suffen, Merel gaat ons ook de komende tijd alert houden!

30-08-2008
(II)

Een goede deal sluiten

Het valt niet mee om een goede deal te sluiten met een hondje dat érg veel waarde hecht aan hetgeen ze af geeft.
Zoals ik al vaker schreef, is Merel dòl op de dummy. Dat is heel prettig, want het motiveert haar extra 'm te vinden en te pakken. Het bemoeilijkt echter het belonen voor het délen van de buit, zeker bij deze - in haar ogen - extra mooie buit! (een balletje deelt ze makkelijker, spullen uit huis zelfs probleemloos).

Merel ervaart mijn blijdschap als héél belangrijk en waardevol. Ze is - net als haar mama - echt in haar nopjes met de sociale beloning.
Daarnaast krijgt ze voor een gróte prestatie eveneens een gróte beloning, in de vorm van een extra lekkere snack en extra veel lekkers.
Voor alle zekerheid krijgt ze 'voor toe' ook nog een spelletje... Allemaal direct achter elkaar, als één héél groot feest.
Hoe zeer Merel het ook allemaal waardeert, tòch zie ik in haar oogjes dat het een slèchte deal is. De dummy is ze immers kwijt en niets is zo waardevol als dat...

De oplossing van het 'probleem' volgt uit de oorzaak van het probleem.
In plaats van te strijden over 'hier komen op commando' (voor strijd zijn er twéé nodig!), kun je beter op zoek gaan naar hoe de hond te verleiden is tot gewenst gedrag.

De beste beloning zou wat Merel betreft 'nog een keertje' zijn. Dit is niet mogelijk omdat je nu eenmaal na een goede uitvoering moet stoppen. Het risico dat ze bij herhaling niet met de beste prestatie van die dag afsluit, is (nog) te groot. Ik moest dus op zoek naar een andere oplossing.
Ik heb daarom een hele poos beloond met woorden en knuffels, terwijl ze de dummy onderwijl mocht blijven vasthouden. Dat vond Mereltje wel erg leuk: met een dummy in haar mond door haar blije baas geknuffeld worden. Het tot werkelijk voor me brengen, werd daardoor steeds minder sterk beleefd als het dreigende moment van 'afscheid'.
Wat ze eveneens heel leuk bleek te vinden, is de dummy mogen dragen tijdens een volg-oefening. Ze moest dat wel netjes doen, zonder geklier, want een dummy is 'een ernstige zaak'. Helemaal in haar element tgv haar volle mond, volgde ze parmantig, met haar borst vooruit en haar staart hoog.
De dummy een tijdje mogen vast houden, maakte het voor Merel minder akelig 'm later weer te moeten afgeven. Aan haar behoefte het apport vast te houden, was dan tegemoet gekomen. Tijdens deze volg-oefening deden we tevens 'voor komen' en 'los-vast'. Dat laatste is een 'spel' waarin ze welliswaar met de dummy pal voor me moet zitten en zo nu en dan even moet afgeven, maar aansluitend eigenlijk gelijk weer terug krijgt.

Voor Merel is er geen betere deal!

30-08-2008

Je zal er maar mee zitten...

Merel heeft een probleem. Een probleem waar nestgenoten van haar ook mee kampen. Ze heeft een aantal zeer sterke driften, die een (andere) eigen wens van haar hinderen.

Merel is behept met een behoorlijke buit- en brengdrift. Dat betekent dat ze de buit graag te pakken krijgt en zonodig dus flink volhoudt 'm te vinden. Eenmaal de buit in haar mond hebbende, wordt er - geheel automatisch - naar de baas gesjeest. Natuurlijk wakker ik dit aan door haar, zodra ze 'm heeft, gigantisch hoog en enthousiast jubelend, aan te moedigen. "Jaaaaa!!! goed-zo-griet, komdan komdan komdan!!! Mereltjeee!!! kom maarrrrr!"
Merel rent de beentjes onder haar lijf vandaan om bij me te komen, tot... Tot ze enkele meters voor me ineens beseft waar ze mee bezig is.

Met veel geduld, het zéker niet nazitten of graaien èn handige listen, zijn we nu zo ver dat ze de dummy tot vóór me brengt. Als ik haar, voor mij aangekomen, een zit-commando geef, gaat ze met de dummy zitten. In deze houding heeft ze zichzelf voldoende onder bedwang, om er niet met 'de buit' vandoor te gaan als ik het aanpak. De 'buitdelingsbereidheid' moet nog wat verder groeien...

Het is - als je jezelf en het hondje de tijd gunt - eigenlijk wel een ontroerend probleem. Je zal het maar hebben: de sterke drift om iets te brengen, terwijl je tegelijk het liever zelf houdt...

26-08-2008

Ouwehands dierenpark

Eindelijk is ook Merel naar Ouwehands dierenpark geweest, het favoriete uitstapje van haar mama (zie ook Belevenissen 28-07-2007). We hebben heel erg genoten, dit was zeker voor herhaling vatbaar!

Indra en Merel ´voor de leeuwen´	giraffen kijken	Merel op het terras	wat zwemt daar in het water?
een ´monkey-rail´ tourt over het park, Merel kijkt haar oogjes uit	de ijsberen vinden we erg mooi!	de bruine beren in het berenbos zijn ook niet mis!	Merel vindt de beren prachtig
Indra is dol op aquaria	Prairiehondjes zijn net zo leuk als stokstaartjes	daar krijg je geen genoeg van...	en voor de kleintjes is er gelukkig een speeltuin!

15-08-2008

Dogfighter

Voor mijn verjaardag kreeg ik dit jaar opnieuw allerhande leuke hondenspeeltjes, waaronder een Nina Ottosson spel. Dit keer de Dogfighter, een iets moeilijker variant dan de voorgaande 3 exemplaren (zie Belevenissen 15-08-2007).

Onder/in de schuifbare kokertjes, kun je een lekkernij verstoppen. De hond moet de schuivende kokertjes naar de andere kant duwen om bij de beloning te kunnen komen. Het kokertje kan namelijk alleen aan het einde opgetild worden. Als variatie kunnen meerdere kokertjes in een "sleutelgat"gezet worden of je kunt er een kokertje van de Dog Smart aan het einde plaatsen die eerst verwijdert moet worden.

Daarnaast worden we getrakteerd op een dagje Ouwehands dierenpark!

12-07-2008

Hamster

Merel had weer een 'mevrouw de Bouvrie' bui. Terwijl Indra en ik aan het begin van de avond lekker zaten te luieren, stapte Merelmans bedrijvig haar bench in. Ze pakte een kluif en stapte er opgetogen mee naar de kleden in de zithoek. De kluif werd neergelegd en Merel was al weer onderweg terug naar de bench. Een volgende kluif werd opgehaald en eveneens naar het kleed gebracht.
Vastberaden stapte ze heen en weer tussen bench en kleden, tot de alle kluifmaterialen uit de bench verzameld had op de kleden.

De rust leek in te treden. Merel lag stil, maar buitengewoon wakker, bij Indra en de kluifjes op de kleden. Indra en ik suften lekker verder.
Enkele minuten later veerde Merel weer op, ze had zo te zien een besluit genomen. Vanaf onze luie plekken volgden Indra en ik wat onze kleine nu ging ondernemen. Merel stapte opnieuw de bench in. Ik vroeg me af wat daar nu nog te halen kon zijn. Merel pakte het vetbed uit de bench en sleepte het doelbewust naar de kleden in de zithoek. Zo, alle kleden waren nu ook verzameld.

Nú kon ook Merel rust vinden.

20-06-2008

Geldwolf

Merel was erg zoet vanmiddag. Intens tevreden lag ze op haar kleedje. Ik keek vertederd naar haar, terwijl ik door de kamer liep, bezig met wat huishoudelijke klussen. Wat is het toch een lieverd!

Wat had ze nou eigenlijk tussen haar pootjes?
Ik keek nogmaals aandachtig, in een poging het te herkennen. Ik meende een papiertje te zien. Waarschijnlijk een notitie, eens zien of het van belang was.

Ja, het was van belang...

11-06-2008

Die doet geen vlieg kwaad!

Merel heeft een vlieg gevangen. Het heeft haar enige moeite gekost, want de beste knul zat achter de luxaflex, maar met enig geduld en volharding werd hij tenslotte de hare.

De vlieg werd meegenomen naar het speelkleed en hier neergelegd. Hij bewoog nog, maar was natuurlijk wel erg nat geworden. Merel legde haar hoofdje naast hem, plat op het kleed en kwispelde: "Kom je spelen?" Nee, vliegemans liet zich niet 1,2,3 verleiden tot een stoeipartij. Dan nog maar eens vragen, en nog eens...

Indra kwam kijken naar de nieuwe kameraad, maar ook met Indra wilde hij niet spelen. Tja, dan moest de vriendschap maar wat aangewakkerd worden met een kus!
Merel gaf hem een lieve, blije lik. Met zorg werd de aan de tong geplakte stakker weer op het kleed gewerkt. Opnieuw kreeg hij een lebber en wederom werd hij bevrijd.

Vol onbegrip over het oprapen van haar lief - het zwarte, natte frommeltje - stampte Merel naast me naar de vuilnisbak waar ik onze nieuwe huisgenoot heb 'begraven'.
Vliegemans is niet meer...

10-06-2008

Watervogel

Hoewel na 2-3 dagen zalven het oortje van Merel hersteld leek van de oorontsteking, moeten we de behandeling in totaal toch 6 dagen volhouden, zodat het ook werkelijk weg is.
We reden daarom de afgelopen dagen - voor het loslopen en trainen  - naar een gebiedje wat iets verder gelegen is. Een klein wandelgebiedje en een bekende trainingslokatie, waar helaas geen waterwerk gedaan kan worden, máár dàt kwam nu wel even mooi uit!

Na een paar oefeningetjes geef ik de meiden vrij en wandelen we wat samen. Gisteren was ik ze vervolgens even 'kwijt' terwijl ik een motortje hoorde. Niet wetende of het een motortje was van een snel voertuig en of die zich door het gebied bewoog, haastte ik me de richting in waarin mijn freggles waren vertrokken.
Wat bleek het geval: je kunt tòch waterwerk doen in dit gebiedje!

Merel en Indra waren heerlijk aan het zwemmen en keken me reuze opgewekt aan. Na 7 jaar niet anders gezien en gehoord te hebben over dit gebiedje als 'watervrij', heeft Merel er een - zéér verscholen - water gevonden...

Als ik ooit een trektocht maken ga door de woestijn, neem ik haar zéker mee!

06-06-2008

Samen trainen

Op deze hete dag hebben we voor het eerst met z'n drietjes jacht getraind. Een heel bijzondere gebeurtenis voor mij.
Ik heb gigantisch genoten en was ape-trots op hen: ze hebben geen van beiden het werk van de ander gehinderd.

Ik had de nieuwe vastlegpen mee. Dat is echt een super goede aanschaf geweest! In plaats van de 'kurkentrekker' die niet in kurkdroge bosgrond te draaien is en gemakkelijk krom getrokken wordt, heb ik nu een Sitfas grondpen Deze kun je zonder moeite in en uit iedere grond haalt, kan niet krom getrokken worden en lijkt desondanks zelfs steviger vast te zitten.
Groot voordeel binnen deze situatie was dat ik dus zonder 'gedoe' het vastlegpennetje steeds mee kon verplaatsen als we een stukje verderop nog iets gingen doen.

Terwijl ik met Merel een dummy verstopte om haar die vervolgens te laten zoeken, lag Indra in de schaduw aan de vastlegpen te wachten op haar beurt. Terwijl ik voor Indra iets verstopte lagen beide meiden samen te wachten, Indra los en Mereltje aan de vastlegpen. Vanuit de bosjes kon ik zien dat de nieuwsgierige dames waren gaan zitten in de hoop een glimp op te vangen van mijn aktiviteiten: "Indra af, Merel down... Merel dòwn" sprak ik hen streng toe vanuit de bosje, waarop ze weer braaf hun nieuwsgierigheid gingen liggen bedwingen.

De eerste dummy die Merel mocht gaan zoeken, bracht zij naar Indra. Niet om haar uit te dagen, ze legde 'm werkelijk 'netjes' aan haar voeten en nam naast haar mama plaats... Indra negeerde het gelukkig, zij weet natuurlijk al dat dummy's een 'ernstige zaak' zijn.
Intussen liep ik bij hen weg. Merel koos eieren voor haar geld: ze rende achter me aan en liet haar prachtige 'buit' natuurlijk niet achter!
Indra heb ik een keer laten zoeken met Merel in haar kielzog. Wie weet zou Merel er wat van leren haar brave mama te volgen? Keurig bracht Indra - met Merel op haar hielen - de dummy naar me toe. Een groot verschil met de wijze waarop ze een balletje in zo'n situatie brengt. Opvallend was dat ook het gedrag van Merel tov Indra's 'buit' (daardoor?) anders was dan in de situatie met een bal.
Balspel heeft bij ons andere regels en dus óók andere rituelen en commando's, zo leer ik hen vanaf het begin dat er verschil is tussen werken en spelen.

Ik was heel blij te merken dat noch Indra, noch Merel protesteerden als de ander aan de beurt was. Aandachtig en verlangend zaten ze eea te volgen, zonder geluid te maken.

Ik kijk er naar uit opnieuw met z'n drietjes wat te gaan trainen, 'k vond het héél erg leuk: ik ging moe van huis en kwam fit weer terug!

05-06-2008

Polyreligie

Ik heb het er hier al eens vaker over gehad: Merel heeft erg veel Merel-logica.
Eén van die typische Merel-veronderstellingen is dat er van alles heel veel is. Dat komt voort uit haar rotsvaste vertrouwen dat ze krijgt of bereikt wat ze wil.

Bijvoorbeeld:
"Als ik met déze Viggo niet kan spelen, omdat hij achter het raam zit, dan ren ik gewoon naar de Viggo op de stoel of de Viggo in de bench... Verhip, waar zijn die nou? Goed zoeken, dan zal ik er wel eentje vinden".
"Als de Kong onder de kast gerold is, dan pak ik 'm gewoon opnieuw uit de bench, daar heb ik immers die andere ook vandaan en daar liggen ze dus. Als ik ze niet 1,2,3 zie, moet ik gewoon beter zoeken, want ze liggen er zéker!".
"Als ik de dummy heb geapporteerd en in een vlaag van verstandsverbijstering heb ingeleverd, dan race ik gewoon gelijk terug de bosjes in om 'm opnieuw te pakken, zodat ik 'm tòch weer heb! In de bosjes liggen immers de dummy's!"

Of zou het andersom zijn: berust Merels grenzeloze vertrouwen in het bereiken van haar doel op haar geloof in veelvoud?

04-06-2008
(II)

Twee honden

Kort nadat ik mijn eerste hond in huis kreeg, ontstond de wens een tweede te hebben.
Hoewel er natuurlijk nadelen aan kleven (op visite gaan met 2 Flatcoateds is dubbel zo aanwezig, aangelijnd wandelen met 2 honden maakt trekken 2 maal zo vervelend, etc.), wogen de voordelen voor mij persoonlijk veel zwaarder.
Ik genoot enorm van hem, wilde daarom gráág twee van die lolbroeken in m'n leven. Maar bovenal gunde ik hèm een kameraad om mee te racen en stoeien, waar lang niet alle honden die we tegen kwamen voor te porren waren.

Omdat het onverstandig is een tweede hond te kopen terwijl je je handen nog vol hebt aan de eerste en daarnaast de honden onderling ook gemakkelijker combineren als er enig leeftijdsverschil is, wachtte ik vol ongeduld tot Floris min of meer volwassen was, met de aanschaf van een volgende pup.
Helaas werd Floris nauwelijks ouder dan dat en overleed hij kort na Indraatjes komst. Opnieuw keek ik uit naar uitbreiding van de roedel. Nu - met Merel - is die wens dan werkelijk waarheid geworden.

Een vaste kameraad voor Indra, die er àltijd is, is net zo héérlijk als ik droomde.
Indra geniet intens van Merel. Hoewel ze al een zeer aktief leven leidde, heeft Merel haar leven nòg leuker gemaakt.
Geniet mee, klik hier.

04-06-2008

Bosjesvrouw

Een van Merels oortjes is een beetje ontstoken. Ze heeft er geen last van, maar natuurlijk moet het wel behandeld worden en mag Merelmans nu even niet zwemmen.

Het kostte wat moeite een plekje te vinden waar geen water is en tevens, ondanks het broedseizoen, losgelopen mag worden.
Het gebiedje was de rit méér dan waard, want een onbekend gebiedje vinden ze altijd éxtra leuk.

Bij gebrek aan water vond Merel een nieuwe hobby: in plaats van in het water, dook ze vandaag in alle bosjes... Indra deed intussen eveneens als bij het water: aan de kant zitten bedelen of ik er een bal in wil gooien.

Tenslotte wachtten Indraatje en ik tot Merel weer 'op het droge' wenste te komen, zie 't filmpje!

31-05-2008

Leven als kat en hond

Klik hier voor een filmpje van Merel en Viggo.

De filmpjes zijn o.a. middels QuickTime Player te bekijken, volg de link om deze gratis te downloaden!

30-05-2008

27-05-2008

Bellenblaas

Omdat honden na het eten tenminste een uur moeten rusten omwille van het risico op een maagtorsie en mijn beide meiden zich daar zelf geen zorgen om maken, gaat Merel na het ontbijt tenminste een uur naar de bench.

Vanochtend lag Merel gedurende dat uurtje - zoals gebruikelijk - te kluiven, terwijl Indra aan mijn voeten lag te luieren en ik mijn e-mail las. Onverwachts hoorden we een geluid: bubbeldebubbeldebubbel...
Verbaasd en geamuseerd keken Indra en ik elkaar aan, mogelijk had ook zij direct een vermoeden? Bubbeldebubbeldebubbel... bubbeldebubbeldebubbel... Ik bukte me en keek naar de bench. Bubbeldebubbeldebubbel...
Merel zat achter haar waterbakje en had bedacht dat het spelletje wat zij buiten kan spelen in het badje, ook gespeeld kan worden in de waterbak in haar bench! Ze stak opnieuw haar neus in de waterbak en blies uit: bubbeldebubbeldebubbel...

25-05-2008

21-05-2008

Verkoeling

Omdat het de afgelopen dagen onophoudelijk tenminste 25 graden was in huis, stond de ventilator naast Mereltjes bench. Het is een grote, staande ventilator die zowel middels knopjes als 'pedalen' te bedienen is.
Merel had er vorige week per ongeluk op staan stampen en zo de ventilator op z'n hardst gezet. Toen ik 'm vervolgens weer wat rustiger zette met mijn vingers, drukte Mereltje ook met haar neus tegen de knopjes. "Dit is toch een hulphondje in de dop!", dacht ik lachend.

Gisteren bleek dit heel erg waar: Merel sloeg doelbewust en aanhoudend met 1 poot op de on/speed pedaal en keek verheugd op naar de wind die ze er door liet maken. Ze heeft begrepen hoe het werkt.
Klein detail-verschil met een volleerde hulphond: Merel doet het nog niet op commando...
Gelukkig weet ze voorlopig nog niet hoe de stekker er in moet.

17-05-2008
(II)

Turbo

"Turbo" lachtte de puppytester haar 3 maanden geleden toe tijdens de puppytest. Die naam past nog steeds goed bij Merel:

17-05-2008

Pijnlijk nieuws

Merel heeft vandaag zo'n pijnlijk bekkie dat ze ondanks een goede eetlust met lange tanden eet. Dat ziet er heel merkwaardig uit: ze reageert enthousiast op de komst van haar maaltje, maar neuzelt er vervolgens mee en likt aan haar brokjes in plaats van ze gulzig op te schrokken.

Merel en Indra hebben daarom vandaag nieuwe kluifjes gekregen, zodat Mereltje rap van die ellende af is en kan knagen op zaken die daar voor bedoeld zijn ipv op al het overige wat voor handen is. Tegelijkertijd heb ik haar en Indra getrakteerd op een weekend vers vlees maaltijden van Bandit, zodat ze wat zachts te eten heeft ipv de brokjes die haar nu blijkbaar pijn doen.

Begrijpen doe ik het niet: waarom is het kauwen op brokjes pijnlijk en het kauwen op de hoek van een kruk of een harde kluif wel aantrekkelijk?
Hoe dan ook, de meiden smikkelen samen van de verschillende feestmaaltjes!

11-05-2008

Passievol parelriddertje

Merel is dummy-gek en niet zo'n béétje! Heel vreemd vind ik het dat een hond van nature een canvaszak eindeloos graag kan willen hebben.
Merel had er al een oogje op nog vóór ze 'm ooit in gebruik zag! En nog vreemder is dat ik dat ook over nestgenoten van haar heb gehoord. Heb ik dummy-freaks gefokt?

Druk met de reguliere gehoorzaamheidstraining, hebben we het apporteren van dummy's een poosje gelaten voor wat het was. Na het zien van een dummy was er immers geen land meer te bezeilen met mijn Merelmans. Wel deden we apporteerspelletjes met de bal in het water, spelenderwijze kun je ook veel leren!
In de huidige gehoorzaamheidscursus komt het apporteren echter aan bod, dus zijn de puppydummytjes weer uit de kast gehaald.

Merel kan aan de voet zitten terwijl ik de dummy vast houd, voor een hondje dat zo vurig reageert op de verwachtte dummy, vind ik dat al reuze knap.
Hoewel het niet zal mee vallen haar enthousiasme en snelheid te verspelen, ben ik er zuinig op. Ik geniet van het vuur en de vrijheid waarmee ze eea doet. Als ze hogerop komt zal ze dat goed kunnen gebruiken! Ik zeg daarom vrolijk "apport" terwíjl ik werp. Blijven zitten totdat de dummy ligt (en langer) komt later wel.

Na hard werken is het goed eten, zeggen ze. Voor Merel gaat dit niet op. Wanneer ik na een apportje in de achtertuin daar wat lekkere brokjes voor de meiden strooi, blijft Merel als een dwaas de hele tuin doorzoeken zonder de brokjes een blik waardig te keuren.
Geen vierkante centimeter wordt overgeslagen, overal wordt op, achter en tussen gekeken. En als overal tevergeefs gezocht is, begint ze van voren af aan. Ergens moet toch die dummy gebleven zijn? Meermalen verdwijnt haar hoofd door het kattenluik, wellicht is 'ie in de bijkeuken?
De eerste keer dat Merel zich zo gedroeg tijdens een "picknick", verstoorde het ook Indraatjes eetlust. Inmiddels haalt ze haar schouders op en knabbelt op haar gemakje de voor hen gestrooide brokjes op, terwijl Merel opgewonden en volhardend door zoekt naar het canvas zakje.

Wanneer er geapporteerd is, is Merel na afloop niet alleen de dummy, maar steevast ook haar verstand kwijt.

07-05-2008

Miss Merel

Mereltje is sinds 2 dagen - als er niets bijzonders te doen is - soms een beetje hangerig.
Geregeld klinkt het geluid van knabbelen op een steentje, terwijl er in huis geen steentjes liggen.
Het gulzig inslikken van haar brokjes, heeft plaats gemaakt voor het in haar mond heen en weer bewegen van haar maaltje, alvorens 't in te slikken.
Her en der tref ik zelfs bloedsporen op de vloer.
De oefening 'tandjes-kijken' vindt ze zo akelig dat deze voorlopig wordt beperkt tot het heel zachtjes omvatten van haar bekkie.

Nooit eerder kende ik een tandeloos meisje dat 2e werd op een miss-verkiezing.

03-05-2008

Kampioenschaps Clubmatch

Het lijkt zo simpel een hond uit te brengen op een show: samen een klein stukje draven en aansluitend even staan... Maar dat goed doen, valt vies tegen als je het werkelijk gaat doen!
 
De 4 pups uit ons A-nest die vandaag deelnamen, waren net als hun handlers onervaren en gingen dan ook 'slechts' met het doel dit op te doen. Des te leuker dat ze het al héél goed deden.
 
Omdat ik zelf niet mag rennen, was Marjoleine van Doorn bereid mijn Merel uit te brengen. Geluk bij een ongeluk was dat ik daardoor heerlijk kon kijken naar hoe m'n kleine meid het deed. Ik heb genoten!
Ze is geweldig begeleid en kon daardoor goed uit de verf komen, bovendien deed ze een heel leuke 1e ringervaring op.

het was een zonnige dag	onze supporters: Anjes en Indra, met Merel	Bacchus en Froukje wachten op hun beurt
een stukje draven	in stand brengen voor de keurmeester	Gerard draaft met zijn Lenko	Lenko werd 4e!
Paulien wacht met Dunya op hun beurt	Marjoleine showt mijn Merel	de keurmeester betast de hond en bekijkt de tandjes
	Dunya werd 4e!		Merel werd 2e!
2 trotse moeders langs de zijlijn	Lenko (foto's mw. A. Riegman)		Merel	Dunya

02-05-2008

Even wat klaar zetten, dat is lekker makkelijk...

Morgenochtend gaan we vroeg onderweg naar de clubmatch, dus vulde ik vanavond al vast een mandje met benodigdheden voor de 2- en 4-voeters. Onnozel liet ik dit op de vloer in de keuken staan, klaar om de volgende ochtend verder in te pakken...
Het was tijd om de meiden binnen te roepen uit de tuin. Merel stoof door de achterdeur de keuken in en griste opgetogen de roerstokjes uit de stapel bekertjes. Voor ik iets doen kon lagen ze verspreid over de keukenvloer en draaide Merel dol enthousiast er tussen, in een poging haar mond er weer mee te vullen. Toen ik ze probeerde te pakken koos ze eieren voor haar geld en stoof met het bemachtigde exemplaar naar haar kussen in de woonkamer.
Stom genoeg stopte ik vervolgens opnieuw roerstaafjes in de bekertjes en liet het mandje weer onnadenkend op de vloer staan...

Later deze avond was ik aan het telefoneren toen Merel te kennen gaf een plasje te moeten, dus mochten de meiden weer de tuin in. Merel wist uiteraard nog goed van de pret die ze eerder beleefd had op die route, dus dook zij in turbo-stand op de roerstaafjes af. Dit maal was ik ook wat sneller, maar niet snuggerder.
Razendsnel legde ik de telefoon neer om het zakje roerstaafjes uit Mereltjes mond te pakken. Zij legde het zakje daarop direct op de vloer. Ik raapte ze snel op met het opgewekte 'hebbes-gevoel' wat je in zo'n situatie hebt, tot ik in mijn rechterooghoek waar nam waarom Merelmans ze had achtergelaten: Merel ging er verheugd met de telefoon van tussen...

29-04-2008

22-04-2008

20-04-2008

Gezamenlijke hobby's

Vandaag heb ik - onder toeziend oog van Indra en Viggo - de zandbak ontdaan van alle rotzooi die er in de loop van de winter in gewaaid en gegroeid is.
Toen de klus geklaard was, mocht Indra het geheel lekker omspitten. Daarna heb ik ook Merel de tuin in gelaten.

Bekijk ook het filmpje van hun zandfeestje!

16-04-2008

Onderzoek

Merel doet onderzoek. Zij onderzoekt de grenzen van een oefening/opdracht en op welke wijze ik wellicht te paaien ben. Ik geniet hier met volle teugen van.
Inmiddels kent ze de diverse commando's die geleerd zijn prima. Dat ze deze nou niet zonder meer de komende jaren opvolgt, zonder enig onderzoek te verrichten naar de grenzen, pleit voor haar.
Wij oefenen de diverse commando's op variabele volgorde voor iedere maaltijd, zo kan ze haar maaltje bij elkaar verdienen.

Merel heeft onlangs het 'plaats' gaan onder de loep genomen:
Ze rende op dezelfde enthousiaste wijze als anders naar de bench, maar zette slechts beide voorpoten er in en keek toen vragend om "Is dat ook plaats?" Hmm, geen reactie, een 3e pootje er bij en weer vragend kijken... Grmpf, nog geen enkele reactie, nummer vier er bij. De click was verdient, máár nog niet de conclusie dat ze in haar geheel er in moet. Er zijn meer opties die onderzocht kunnen worden, dus conclusies zouden nu nog voorbarig zijn!
De eerst volgende keer ging ze in plaats van links af de bench ín, op het commando 'plaats' pal vóór de bench links af om het aansluitend pal ná de bench te doen. Toen baasje niet zo kippig bleek als gehoopt, stuiterde ze even met een speeltje rond (overspronggedrag) om daarna alsnog de bench in te racen. Click!

Oke, het plaats gaan is duidelijk, maar hoe zit het nou precies met 'down' (liggen)? Heel even met haar buik de grond raken en direct weer opveren, wordt daar genoegen mee genomen? Nee, baasje reageert niet, het zal beter moeten...
En weg lopen om een eindje verderop 'down' te gaan? Grmpf, evenmin een optie.

Gelukkig, het onderzoeksmateriaal is nog niet uitgeput. Aan hier-komen kun je ook van alles onderzoeken! Wat gebeurd er bijvoorbeeld als je stug weigert te gaan zitten voor de baas? Of als je onderweg naar de baas even een spelletje gaat spelen?
Enige dagen dachten Merel en ik dat ook de grenzen rond deze oefening nu wel duidelijk waren, maar vanavond schoot haar een nieuwe optie te binnen: wat als je op het commando 'voor' keurig keihard naar de baas rent en enkele meters voor haar plots buitengewoon braaf 'down' gaat? Baasje is immers erg gecharmeerd van 'down', dus...
Inwendig moet ik schaterlachen, terwijl ik uiterlijk mijn gezicht in de plooi houd. Merel stinkt er in en komt netjes voor me zitten. Click! Samen stuiteren we naar de tafel waar haar brokjes staan, ze heeft er weer verdiend.

14-04-2008

Mona Lisa Merel

Merel zal voorlopig glimlachen met gesloten mond, want langzaam maar zeker verliest ze haar stralende melktandjes. Haar bekkie ruikt daardoor zo nu en dan wat bloederig.

Vanzelfsprekend is ze nu ook veel kluiveriger geworden, waardoor niets meer veilig is en ik extra veel kluifmateriaal aan bied.
Merel knabbelt veel op lamsoortjes van Carnibest en Bandit. Daar aan is niets toegevoegd en ze zijn heel hard, dus ze bieden precies wat ze nodig heeft en gaan lekker lang mee.

Indra is solidair, die kluift gezellig mee.

13-04-2008
(II)

Een bijzondere bloem voor een dito knul

3 Jaar geleden heb ik Floris moeten laten inslapen.
Florisje, zoals wij hem kenden, heette voluit Allianties Braveheart Floris. Hij was dus een echte ridder! En hij was dan ook een zelfverzekerde, dappere, onverschrokken vent.

In de hoop dat onze vrienden hem zich nog heel lang zouden herinneren heb ik hen na zijn overlijden een zakje riddersporenzaad gegeven: (over)blijvende sporen van een ridder.
Gemengd, want hij was van alle markten thuis: Hij won prijzen op gebied van G&G en jacht, was op dat gebied zeer geconcentreerd en serieus. Maar was ook een heerlijke humorist tijdens onze wandelingen en een grote hulp in huis.
Zeer voorzichtig met alles wat kwetsbaar is, maar ook zeer onstuimig enthousiast. Accepteerde iedere andere hond in ons huis, maar was absoluut altijd de leider.
Eigenlijk deed Floris alles vol overgave. Hij was geen liefhebber van “maat houden”, daarvoor had hij te veel temperament.

Ik had de hoop dat deze bloemen met dezelfde overgave zouden bloeien en dat doen ze!

Van onze vriendin Gerda, met wie we zo ontzettend vaak trainden, wandelden en vakantie vierden, kreeg ik onlangs een prachtige mok met een foto van deze royaal bloeiende riddersporen in haar tuin.
Héél bijzonder, omdat zij elk jaren riddersporen zaaide, welke in haar tuin áltijd onmiddellijk door slakken werden opgegeten, terwijl Floris' riddersporen vooralsnog steeds terug gekomen zijn zonder ook maar enigszins te lijden onder slakken.

Een bijzonder exemplaar dus, nèt als onze Floris.

13-04-2008
(I)

Mijn zoetje

Indra is hier het zoetje in huis. Zij draagt zorg voor de lieve vrede en is dus ook de grote bemiddelaar wanneer er ruzie dreigt.

Wanneer Merel of Viggo iets uit spoken wat niet de bedoeling is, als ik één van hen eens ernstig toe spreek, maar ook bijvoorbeeld als een hond op dreigende wijze Merel benadert... Indra zet alles op alles om vrede in de roedel te bewaren en haar kleintjes (kater Viggo incluis) te beschermen.

In de opvoeding van haar kinderen leidt dat er toe dat zij doeltreffend kan sussen, nooit haar geduld verliest, maar ook adequaat optreden kan als er hommeles is.
Onlangs hebben we nogmaals erg gelachen bij de herinnering aan een moment dat haar pups in de werpkist aan het reltrappen waren. De bandieten waren samen grommend een baldadig spel aan het spelen, waarop Indra niet 1,2,3 zicht had omdat het zich in de kist afspeelde. Terwijl Indra verontrust richting de ren liep om polshoogte te nemen, gaf ze één lage blaf, waarop onmiddellijk 7 bedremmelde pupjes muisstil achter elkaar over het loopbruggetje de werpkist uit trippelden.
Van een dergelijk overwicht over de eigen spruiten, zonder notabene ooit eens flink 'op te treden', kunnen de meesten van ons slechts dromen!

In de opvoeding van Merel, die zij natuurlijk tot op de dag van vandaag voort zet, zie ik nog steeds diezelfde liefdevolle, consequente, maar enorm correct gedoseerde begeleiding. Ongetwijfeld omdat ze niet van conflicten houdt en dit is natuurlijk dé manier om die te voorkomen!

Zo Merel haar lieve karakter al niet in de genen heeft meegekregen, krijgt ze die zonder twijfel via voorbeeldgedrag. Zoals ook Indra dat niet alleen van haar ouders kreeg, maar zéker ook met de paplepel ingekregen heeft van haar kameraad Floris.
Ook hij verraadde mij onbedoeld wanneer zijn beste vriendin (Heidewachtel Thirza) ondeugend was, door bijvoorbeeld enigszins nerveus van mij naar haar te gaan staan kijken als ze op de bank was geklommen.
Hand op mijn hart dat ik nimmer één van mijn viervoeters heb 'aan gepakt', maar wellicht zijn ze juist daardoor nooit gewend aan gemopper?

Ten aanzien van Indra was Floris onuitputtelijk geduldig, lief en correct. Dat hij bij ons bleef gedurende haar hele socialisatie- en rangordefase is dan ook heel waardevol geweest. Daarmee heeft hij veel goeds doorgegeven! En hopelijk steeds van moeder op kind verder, waarbij het natuurlijk aan de nieuwe baasjes is het goede voorbeeld van Indra te volgen.

Met bewondering kijk ik naar Indra's nooit aflatende geduld, ze heeft zo nu en dan wat te verduren van die twee kleine donderstenen. Petje af voor mijn zoetje!

12-04-2008

Pienter

Een slim hondje, een hondje wat snel leert, is zeker niet altijd praktisch. Iets snel leren doen ze immers niet alleen bedoeld, maar ook onbedoeld!

Merelmans leert heel snel, ze associëert zeer sterk, legt dus heel snel verbanden. Dat kan ik benutten, maar dat doet ze natuurlijk niet alleen wanneer het mij uit komt.

Ze kent vele details die vooraf gaan aan bijvoorbeeld samen uit gaan of samen oefenen. Ze kent uiteraard eveneens de details die vooraf gaan aan minder leuke zaken. Nu vindt Merel gelukkig het leven één groot feest, maar ik liep er wel tegen aan toen ze de oefening 'af' niet meer wenste te doen omdat ze dat woord geassocieerd had met iets vervelends... (zie basiscursus). Niet alleen dat woord had ze onthouden, maar aan haar mimiek zag ik dat ze al vóór die tijd wist dat dit commando weer aan de beurt was...

Al in het nest was ze een ster in het voelen van mijn blik en (vervolgens) observeren van mij. Ik had dus al snel een vermoeden van dat het geen optie zou zijn dit hondje te foppen.

Iets aanleren aan Merel betekent dat ik extra scherp moet zijn op de rituelen die ik haar (al dan niet bedoeld) hier bij aanleer.
Een Flatcoated-eigenschap, zij staan bekent om de sterke mate waarin ze associëren. Toch heb ik het nog niet zo hevig mee gemaakt als bij Merel.
Hoewel niet altijd praktisch, vind ik het wel erg leuk. Het is een uitdaging haar conclusies vóór te blijven. Het dwingt me tot nòg veel meer variatie, zodat haar al in een zéér vroeg stadium tijdens het aanleren duidelijk wordt welke zaken wel/niet ter zake doen binnen de te leren opdracht.

Terwijl we iets oefenen zíe ik m'n vogeltje er over peinzen, want ze heeft dezelfde duidelijke mimiek als haar mama. Geweldig om te zien hoe ze haar best doet mij te begrijpen, aan mij om het begrijpelijk te máken!

02-04-2008

Mereltjes 1e baantje (II)

Gisteren was het dan zo ver, Merel en ik zijn naar de trainingsweek van hulphondenschool De Click geweest.

We kwamen binnen in de woonkamer van de groepsaccommodatie, waar Merel vrij mocht rond wandelen terwijl alle deelnemers haar volgens afspraak negeerden en observeerden. Merel wandelde kwispelend en zeker rond. Ze begroette alle mensen en sopte de oren van hen die op de grond zaten, maar dat duurde natuurlijk steeds niet lang, aangezien ze volkomen genegeerd werd.
Het gebrek aan respons kon de pret niet drukken, Merel vermaakte zich kostelijk in de voor haar volkomen nieuwe ruimte. Ze verkende alles wat er te verkennen viel: keek meermalen op alle tafels en de bedden, stelde vast waar lekkernijen lagen, besnuffelde de ligkleedjes van de hulphonden (die zelf even elders waren gezet), maaide een glas gloeiend hete thee van de salontafel... Kortom, Merel was enorm in haar sas.

Vervolgens werden observaties verzameld, waarbij het zaak was gedrag te noemen zonder interpretatie, om pas na het verzamelen van gedrag de betekenis er aan te plakken. Zo werd voor aanvang een helder beeld gevormd van het type hondje dat zij is:
* Merel had etenswaren opgemerkt en is dus voergericht.
* Merel herstelde onmiddellijk van de hete thee waar ze haar poot in gezet had en het theeglas wat op de plavuizen viel. Zij heeft dus een bijzonder snel herstel.
* Merel liep tijdens het verkennen van de ruimte breed uit te kwispelen. Dit gedrag in een onbekende ruimte met onbekende mensen en geur van allerlei honden wijst op een zelfverzekerd hondje.
* Merel kwispelde versneld iedere keer dat ze bij de baas buurtte en heeft dus een goede binding.
* Merel heeft alle mensen gegroet en is dus mensgericht.
* Merel heeft àlles bekeken en besnuffeld en is dus buitengewoon nieuwsgierig.

Tijd voor Merel om aan de bak te gaan. Een van de cursisten, een jonge vrouw in een rolstoel, zou Merel mbv de clicker de targetstick aan leren.

De targetstick (target betekent doel, stick is stok) is een uitschuifbare aanwijsstok met aan het uiteinde een dopje of balletje. Het is de bedoeling dat de hond belangstelling voor het dopje van de targetstick krijgt. Dat gaat heel eenvoudig. Als je het dopje voor de neus van een hond houdt, zal hij er namelijk automatisch aan snuffelen. Click dit aan en beloon hem vervolgens met iets lekkers. Als je dit een aantal malen herhaalt, leert de hond dat het aanraken van het dopje hem een beloning oplevert.
Als de aandacht voor het dopje is gewekt, kun je de targetstick iets verder van de hond weghouden en vervolgens gaan bewegen. De hond zal het dopje gaan volgen. Nu kun je met behulp van de targetstick allerlei gedrag gaan uitlokken. Door hem de targetstick achterna te laten gaan, kun je de hond bijvoorbeeld leren opzitten, een rondje om zijn as te draaien, mee te lopen, iets te pakken, ergens op te klimmen, ergens in of over te gaan.
Wanneer de hond de bedoeling begrijpt, kun je aan het gedrag dat hij laat zien een commando koppelen. Als de hond eenmaal begrijpt wat het commando betekent, kun je het commando voorafgaand aan de actie gaan geven en de targetstick weglaten.

Opdracht aan de cursist was deze avond Merel te leren het puntje van de stick aan te raken. Vervolgens zou de stick stapje voor stapje doorgegeven worden en zo steeds verder weg gaan van de cursist die haar eea zou aanleren. Moeilijkheid is dan dat de hond op zoek moet gaan naar het gedrag dat haar wat op gaat leveren, steeds verder verwijderd van degene die haar beloont én de bakjes beloningsmateriaal.
De groep cursisten en trainers zouden uiteraard aktief meedenken en tussentijds eventueel een time-out inlassen voor overleg of bijsturen. Op de momenten dat Merel liet zien pauze te kunnen gebruiken tussen verschillende sessies, zou er geëvalueerd worden om de verschillende ideeën over deze training uit te wisselen en van elkaar te leren.

Hoewel het doel van de avond natuurlijk was eea te leren over training en gedrag, was het uitgangspunt steeds Merel. Natuurlijk trainden we die avond langer dan je normaal gesproken zou doen, maar er werd zorgvuldig voor gewaakt haar te veel stress te geven of anderzins negatieve ervaringen op te laten doen. Merel zou dus bepalen hoe lang er getraind kòn worden per sessie en in totaal. Tevens zou zij het tempo bepalen en dus ook de eindbestemming van die avond.

De cursist die met Merel trainde deed dit buitengewoon lief en geduldig, dus ik zat zeer ontspannen te kijken en genoot van wat Merel me liet zien.
In een vloek en een zucht begreep m'n meisje wat de bedoeling was. Ze concentreerde zich buitengewoon goed, dacht na, probeerde, zocht contact met haar trainer om te checken of ze het goed had gedaan ("Zo was het de bedoeling?") en zocht contact met de groep als ze na een slordige uitvoering geen click kreeg en die verdient dacht te hebben ("Iemand een tip?").
Na enige tijd begreep ze zodanig exact waar ze de stick moest aanraken dat ze uit zichzelf direct na een iets slordige uitvoering, waarbij ze met haar neus iets te veel naar rechts had geprikt, haar hoofd naar links zwaaide om alsnog exact het puntje van de stick aan te raken.
Stapje voor stapje werd de stick steeds iets verder verwijderd van de cursist met wie ze die avond trainde. Tenslotte waren we er eigenlijk allemaal van overtuigt dat Merel de stick ook zou vinden als die aan de andere kant van de groepsruimte zou worden vast gehouden. We hebben het dus geprobeerd. Merel keek rond. Eerst in de buurt waar ze 'm steeds getroffen had en vervolgens wandelde ze zoekend de ruimte door. Zodra ze 'm in het vizier kreeg, drukte zij vastberaden haar neus tegen het topje en stoof huppelend na de click op haar trainster af: feest!

Opvallend was dat ze steeds op het woord "klaar" - waarna even alles werd weggezet en Merel werd genegeerd omdat zij pauze kreeg en de groep ging overleggen/evalueren - werkelijk pauzeerde. Ze ging gelijk over van geconcentreerd werken in de omgeving van de trainer, naar lekker ontspannen lopen rommelen in de gehele woonkamer.

Merel is (incl. pauzes) anderhalfuur in touw geweest en desondanks zijn we gestopt terwijl het nog prima ging en ze het waanzinnig leuk vond.
Niet alleen Merel heeft genoten. Ook alle tweevoeters hebben met volle teugen genoten van al wat Merel ons liet zien. Ze is van hàrte welkom om over een jaar hulphond te worden, ware het niet dat ik haar voor geen goud kwijt wil!

Met vlinders in mijn buik reed ik huiswaarts, wat is het toch een kanjer!

 

Uw steun is hard nodig 

Het opleiden van een team (hond en baasje) kost 22000 euro, bekijk het filmpje van 't werk van hulphond Indy eens!
Het opleiden van een kindermaatjes team kost 3000 euro. Dit project wordt niet vergoed door de zorgverzekeraar.
Stichting de hond kan de was doen, wil dat dit bijzondere project voortgang vindt en dat nog veel kinderen deze verkorte opleiding met hun huishond kunnen volgen. Daarom blijft de Stichting geld inzamelen en doet een beroep op bedrijven, patienten verenigingen, fondsen en particulieren. Hulphondenschool de Click voert de praktische werkzaamheden hiervoor uit.
Wij stellen ieders bijdrage zeer op prijs en bedanken namens de kinderen die kunnen blijven zeggen, Ik kan het zelf!
 
Donaties en giften
U kunt ons werk steunen door donateur te worden.
Alle giften? ook alle kleine beetjes - leveren een directe bijdrage aan het uitvoeren van de bijzondere projecten.
Mocht u een regelmatige bijdrage willen overmaken kunt u dit doen via een automatisch incasso.
Stel ons in staat om ons werk voort te zetten!

Schenking
Voor uitgebreide informatie over schenkingen verzoeken wij u contact op te nemen met uw belastingkantoor of uw notaris.

U kunt uw bijdrage overmaken op gironummer 70006 TNV De hond kan de was doen, onder vermelding van "bijzondere projecten".
Vermeldt u alstublieft bij elektronisch betalen uw NAW-gegevens.

Demonstratie en presentatie
Wij en/of onze deelnemers verzorgen op aanvraag presentaties en demonstraties bij verenigingen, bedrijven etc.
U kunt hierbij denken aan een opening van een nieuw pand , een bedrijfsjubileum etc.
Dit is een leuke manier om een ieder bekend te maken met wat hulphonden doen, en tegelijk de stichting te steunen.

31-03-2008

Apporteermalloot

Merel is een dummy-freak. Zodra er zo'n canvaszak, van welk formaat dan ook, te voorschijn komt, schiet haar hartslag omhoog en kan ze nog maar aan één ding denken: apporteren!
Zo nu en dan deden we een apportje in de achtertuin, haar enthousiasme werkt meeslepend en was dus aanleiding eens een zoekopdrachtje met haar te doen.

Na de les (basiscursus gehoorzaamheid) wandelen Indra, Merel en ik altijd even in een recreatiegebiedje in De Goorn, dat we op weg naar huis passeren. Een gebiedje met slootjes, bosjes en een veld.
De meeste slootjes hebben er makkelijke kantjes en de bosjes zijn niet enorm dicht, ideaal dus voor wat eerste jachtdingetjes met een puppy!

Om Merel te leren dat op het commando 'zoek apport' er iets verstopt ligt, liep ik samen met mijn aangelijnde Mereltje enkele meters de bosjes in. Daar gooide ik, duidelijk zichtbaar, een klein eindje van ons vandaan, een dummytje. Ik zorgde er voor dat deze op een leuke, spannende plek (tussen struikgewas of over een boomstronk) viel. Niet alleen omdat het extra leuk is, maar ook omdat ze dat laatste stukje dan echt haar neus moet gebruiken.
Terug op het pad moest Merel zitten alvorens ik haar lijn los maakte. Gaan zitten met al die opwinding in haar lijf, was niet makkelijk, maar de beloning (mogen gaan zoeken) was de best denkbare en dus ging dat na twee keer toch al veel beter.

Het zoeken deed ze geweldig. Op mijn 'zoek apport', vergezeld door een zwaai met mijn rechter arm, stoof ze vurig de richting in waar we saampies geweest waren. Ze herinnerde het zich goed en in de buurt van de dummy begon ze driftig te zoeken. Ze griste 'm vervolgens zo rap mogelijk tussen het struikgewas vandaan en sprintte terug. Zo veel inzet en vuur zien in mijn druifje, ontroerde me.

Na een zoekopdrachtje aan de linker kant van het pad en eentje aan de rechterkant, wandelden we gedrieën uitgelaten verder.
Mereltje liet onderweg weer een sterk staaltje Merel-logica zien: "Als ik op verschillende plekken in struikgewas dummy's vind, dan is het goed mogelijk dat er in andere bosjes nog meer liggen!" Dus dook Merel her en der de struikjes in en speurde - tevergeefs - naar verdwaalde canvaszakken.
De verleiding was zéér groot er eentje te werpen, maar het resultaat zou zonder twijfel zijn dat zij haar leven vanaf heden in bosschage doorbrengt, in de hoop dat er weer een dummy tussen ploft. Ik heb mij daarom beheerst en ons verderop nogmaals getrakteerd op een zoekopdrachtje.

30-03-2008

Watervrij?

Merel speelde al vanaf haar 8e week in het badje in de achtertuin, maar ik hield haar tot de 3e enting weg bij slootjes, om te voorkomen dat ze daar eventueel in zou stappen/vallen voor ze voldoende beschermd was tegen de ziekte van Weill.
Zodra ze volledig geënt was, heb ik haar ook in de omgeving van water de vrijheid gegeven. Omdat het in dit seizoen natuurlijk eigenlijk te koud is voor een puppyduik, wandelen we gewapend met een groot strandlaken.

Het gebied waar ze voor het eerst de vrijheid kreeg bij water, heet Geestmerambacht. Er zijn daar diverse strandjes, een jonge hond kan er dus veilig en geleidelijk leren zwemmen. Ook kunnen ze er zelf de kant op komen, zonder de ellebogen over te belasten.

Merel draafde met haar mama over het veld en liet de strandjes links liggen. Pas aan het eind van haar kwartiertje, vlak voor ik haar weer in haar DoggyRide zou zetten, draafde ze plotseling opgetogen naar de waterkant. Eindelijk had ze de tijd om daar eens een blik te werpen.
Inmiddels waren we echter de strandjes voorbij. Deze waterkant was hoog en steil. Ik vertrouwde er op dat ze daar niet 1,2,3 van af zou durven en zag geen aanleiding waarom ze er in zou vàllen. Vanaf het wandelpad keek ik dus ontspannen en nieuwsgierig toe, hoe Merel naar de waterkant rende en daar een blik in het water wierp.

Merel keek, constateerde diep water en liet zich er direct daarna, zonder de minste twijfel, in glijden! Met de bedrevenheid van een hond met 10 jaar zwemervaring kwam ze, zonder koppie onder te gaan, keurig in het diepe water terecht en ging een baantje trekken! Ze zwom ontspannen weg, als had ze nooit anders gedaan...
Nadat ik mijn opengevallen mond weer had gesloten, heb ik me lachend naar de waterkant gehaast en Merel geroepen. Ze draaide zich om en zwom - zichtbaar genietend van zoveel nattigheid - weer terug. De kant was zodanig hoog dat ze niet eens kon probéren of ze er zelf uit kon, maar in het volle vertrouwen dat het wel goed zou komen, wachtte ze op de oplossing.

Zodra ik Mereltje op de kant had getild, haaste ik me naar haar karretje, waar ik het strandlaken in had gelegd. Merel rende mee, maar met een ander plan. Zij had de handschoenen in het vizier, die in allerijl in het veld waren geworpen. Terwijl ik de handdoek pakte stormde mijn drijfnatte Merel met een - nu even natte - handschoen over het veld.

Op de vraag of Merel watervrij is, luidt het antwoord dus: "wel ìn -, maar niet vàn water".

29-03-2008

Luilekkerland

Nu Merel meer eetlust heeft dan ze brokjes krijgt, is het één maal daags luilekkerland in de achtertuin. Niet omdat ze geen trek zou mogen hebben, daar is niks op tegen, maar gewoon voor de lol.
'k Heb dit met Indra gedurende haar eerste jaren nooit kunnen doen, omdat het snacken haar eetlust (nog verder) zou bederven. Met Merel kan het tot mijn plezier nu al, die heeft niet zo gemakkelijk het gevoel dat ze genoeg heeft gehad. Maat houden ligt sowieso niet erg in haar aard...

Om luilekkerland te spelen, verspreid ik stukken overrijpe peer, stukjes knapperige appel, plakjes banaan en partjes sinaasappel in de tuin, welke de meiden vervolgens samen mogen zoeken. Ze smikkelen er van!

Als alles op is hebben ze nog even werk aan het nazoeken. Ze vergewissen zich er van dat er werkelijk nergens een verdwaald stukje fruit is blijven liggen. Een leuk tijdverdrijf voor hen, wat mij even de gelegenheid heeft gegeven om dit stukje te schrijven.

27-03-2008

Vandaag is het Floris' verjaardag, hij zou dit jaar 7 geworden zijn.
Floris hield wel van een feestje, dus we koesteren vele héérlijke herinneringen aan hem.

Een kopie van zijn in memoriam uit de Flatcoated Koerier van april 2006:


Allianties Braveheart Floris

27 maart 2001 - 13 april 2005

Het is een jaar geleden nu, Floris was nog geen 4 jaar toen hij zeer ernstig ziek bleek. Terugkijkende op zijn laatste 2 maanden constateer ik verbijsterd hoe snel ik mijn normen & verwachtingen heb aangepast.

Die 19e februari 2005 hadden we getraind (KNJV-A & MAP-A). Van half 9 tot half 1. Voor het eerst weer naar cursus sinds de komst van zijn vriendin, pup Indra. Indraatje was mee, maar Floris liet zich niet afleiden. Noch door haar, noch door de overige fans. Hij werkte alsof hij me een laatste dierbare & beeldschone herinnering wilde geven. Een filmpje wat ik in gedachten nog heel vaak afspeel. Wat een waanzinnige samenwerking, het genot van op elkaar vertrouwen en op elkaar kunnen rekenen.
In de koffiepauze verbaasde ik me in stilte over zijn hangende staart. Zijn staart stond altijd recht achteruit (te kwispelen). “Misschien niet helemaal lekker?”, vroeg ik me af.
Pas ‘s avonds om 19.00 uur bleek er iets heel erg mis te zijn. Floris schoot overeind en stortte direct weer neer. Dit herhaalde zich na 5 minuten. De weekendarts dacht aan buikgriep (buikkramp), maar hij kreeg geen diarree. Toen maandagochtend ook zijn koppie scheef stond werd aan een hersenbloeding gedacht en behandeling met prednison gestart. Wonderlijk hoe rap deze diagnose van schrikbeeld in wens veranderde. Want toen later die week de pupillen wijd open bleven ondanks licht, reden we gehaast naar een internist, waar voor het eerst “waarschijnlijk een hersentumor“ werd gezegd.

Behandeling bestond hoe dan ook in 1e instantie uit prednison, dus daar gingen we mee door. Na een second opinion, een bezoek aan Utrecht, een MRI-scan, oriëntatie op wat de alternatieve geneeswijzen hem nog boden en inzicht in het verloop van zijn ziekte, werd eindelijk zeker dat Floris werkelijk een hersentumor had. Alles wees er op dat er ook tumoren in de longen zaten en het vermoeden was op nog meer plekken. Maar voor Floris niet van belang, want een tumor bij de hersenstam is inoperabel & onbehandelbaar…
Als ik er achteraf over denk en het zo op een rijtje zet kan ik mij voorstellen dat lezers van dit stukje denken dat ik veel te ver ben gegaan, hem te lang heb laten lijden. Maar ik kon geen onomkeerbare beslissing nemen tot werkelijk zeker was wat er loos was en dat behandeling onmogelijk was. Helaas heeft het wat voeten in aarde gehad hierover zekerheid te krijgen.

Achteraf verklaarde deze diagnose zo veel! Zijn afgenomen weerstand en conditie waren niet te wijten aan de wat afgenomen beweging... Zijn lijf was alles kwijt aan het gevecht tegen de tumoren!
Ik wist niet eerder dat hij ziek was. Floris had weliswaar een abonnement op de dierenarts, maar hij mankeerde altijd weer wat anders. Het jonge overlijden van zijn vader was bij de dierenarts besproken & bekend, mij was verzekerd dat ik me (op zijn leeftijd) geen zorgen maken moest over kanker. Mijzelf daarom zijn conditie verwijtende heb ik Floris middels speciale voeding en een fietsschema de maanden voor hij instortte in top-conditie gebracht. Nooit eerder zag hij er zo prachtig uit. Hij voelde zich ook weer lekker, bruiste van energie. Hij werkte de sterren van de hemel…

Niks zo pijnlijk als zien hoe je allerbeste vriend lijdt, degene voor wie ik werkelijk alles over had. ‘k Heb enorm mijn best gedaan hem die laatste maanden van onderzoek & behandeling nog zo veel mogelijk plezier en bescherming te geven.

Mijn sterke, zelfverzekerde vent kon met zijn wankele lijf en ontstane onzekerheid ontmoetingen met andere honden niet aan. Ik wilde hem toch het genot van los lopen en een mooi wandelgebied geven. Enerzijds zodat hij in geval hij zou overlijden toch ook zijn laatste maanden nog wat plezier had gekend, maar zeker ook in de hoop dat de mooie herinneringen en plezier aan dit gebied zijn herstel bevorderden. We reden 3 maal per week naar een duingebied hier 25 km. vandaan. Rond 6.30 uur ‘s morgens liepen we er een kwartiertje. Vaker en langer was voor Floris, die tot 19 februari moeiteloos 25 km naast de fiets draafde, te zwaar.
Gedurende de rit lag Floris op de voorstoel van de auto, met zijn kop op mijn schoot. Ik was dolblij als hij eens ging zitten als we de parkeerplaats opreden, putte daar hoop uit. De kameraad die in de auto nooit & te nimmer ging liggen, altijd achterin verheugd kwispelend en zachtjes piepend uit het raam keek.

Ik sliep beneden, de bank had plaats gemaakt voor een bed. Vlak bij hem. Want sinds hij was ingestort was hij erg onzeker, met mij in zijn buurt kon hij zich veiliger voelen.
‘s Nachts wekte ik hem voor een plas, zodat hij het in zijn slaap niet zou laten lopen. Door de hoge dosis prednison dronk hij veel. In zijn slaap liet hij ‘s nachts zijn plas lopen. De vloer kan er prima tegen, maar Floris keek er bij het opstaan ‘s morgens zo beteuterd naar! Hij was zo ontzettend zindelijk, plaste nooit in de tuin en wenste alleen op zorgvuldig gekozen plekken en met enige privacy te poepen. Dit bracht hij allemaal al niet meer op, dus dat laatste restje eer wilde ik hem heel graag laten behouden. De 2e nacht dat ik hem kwam wekken begreep hij wat ik ‘s nachts kwam doen en liepen we samen op kousenvoeten (de pup niet wekken) naar een struikje. Daar ondersteunde ik zijn zij, want hij wilde - als echte man - op 3 poten plassen, maar kon zijn evenwicht dan niet meer bewaren.

Als ik met Indraatje oefeningetjes deed in de achtertuin deed Floris mee achter het woonkamerraam. Toen ik hem eenmaal dan toch ook maar een voorwerp liet apporteren in de achtertuin was de opwinding hierover voldoende om zijn hoofd extra scheef te laten staan. Als Indra en ik speelden & knuffelden in de zithoek deed Floris aanstalten deel te gaan nemen, maar hij kon niet meer… Hij wilde alles nog zo graag, maar het ging niet meer.

Terecht merkte mijn moeder op dat ik hier zeker ook moet vermelden hoe lief & geduldig hij desondanks bleef tav pup Indra, zelfs toen hij zo ontzettend ziek was. In huis mocht ze hem niet meer lastig vallen van mij, maar gedurende de losloopwandelingen in het duingebied werd de schade ingehaald. Ze had aan hem een onvervangbare kameraad.

Het is goed te merken dat niet alleen Indra en ik, maar ook anderen hem als zeer bijzonder hebben ervaren. Het afgelopen jaar bleek hij niet vergeten te zijn, er is nog veel over hem gepraat en zo genieten we nog steeds van hem.

26-03-2008

Mereltjes 1e baantje

Vanmiddag trof ik bij thuiskomst een bericht op mijn antwoordapparaat: "Ludmilla, heb jij dinsdag 1 april wat te doen? En zo nee, ben je dan bereid Merel beschikbaar te stellen aan de wetenschap??"
Het was een berichtje van Jolien Schat, eigenaar van hondenschool De Bacchanten en tevens één van de mensen die aktief was voor Stichting 'De hond kan de was doen', wiens werkzaamheden overgenomen zijn door hondenschool De Click.

Nieuwsgierig geworden belde ik Jolien terug. Hondenschool De Click heeft volgende week een interne trainingsweek voor baasjes wiens hond in opleiding is.
De Click traint mensen met een lichamelijke handicap. Zij leren cursisten hoe zij hun eigen hulphond kunnen opleiden. Ivm de fysieke beperkingen zal dit hoe dan ook 100% positief moeten gebeuren.
Onderdeel van die week is altijd een avond met een pup. De groep cursisten leert dan hoe je een pup eea leren kunt mbv de clicker en ze leren goed te kijken naar het gedrag.
De vraag was dus of ik daar Mereltje voor 'beschikbaar' wil stellen.

Het werk van De Click vind ik ontzettend goed. Niet alleen de opgeleide hulphond maakt mensen zelfstandiger, maar deze hele methode maakt dat mensen ook in het voorafgaande trajact al zo min mogelijk afhankelijk zijn! Allereerst natuurlijk doordat men de hond zelf traint. Een ander verschil met de elders opgeleide hulphonden, is dat dit eigen honden zijn. Daarnaast kunnen de mensen 'gewoon' kiezen voor een ras wat hen aanspreekt. Dat je fysieke beperkingen hebt, betekent immers niet dat je automatisch bij voorkeur je leven deelt met een labrador! Natuurlijk moet de hond wel geschikt blijken te zijn voor de funktie van hulphond, zowel op gebied van gezondheid als gedrag.

Door de baasjes te trainen, kunnen zij hun hond datgene leren wat nodig is en desgewensd tzt extra dingen bijleren, wanneer de behoefte verandert. Kortom: de afhankelijkheid wordt tot een minimum beperkt.

Mereltje mag dus zeker een bijdrage leveren aan deze trainingsweek, we zijn vereerd! Natuurlijk ga ik met haar mee. Ik verwacht dat we beiden een leuke avond tegemoet gaan.

23-03-2008 (III)

14 Weken oud

Merel is nu 14 weken oud en volgens Indra is de tijd nu aangebroken haar nòg duidelijker te laten ervaren dat ze een prachtige plek ònder aan de ladder heeft.

Vanaf week 12 tot 16 loopt de zogenaamde 'rangordefase', waarin pups onderzoeken of er wellicht in de toekomst een mogelijkheid bestaat wat hogerop te komen. Het is dan ook niet verwonderlijk dat juist nú Indra wat meer rangorde bevestigdende regels gaat hanteren (zie ook 'Belevenissen 03-03-2008'), overigens zonder haar tomeloze geduld te verliezen.

Vorige week viel mij tijdens een wandeling met hen beiden op, dat Indra héél hard ging rondjes rennen. Ze koos een tempo dat slechts ontmoedigend kan werken voor een achtervolger op puppypootjes. En terwijl ik het aanschouwde besefte ik dat ze Merel liet zien dat ze véél sneller is.
Tot vandaag liet Indra alles uit haar mond grissen door Merel. Sterker nog, ze deed niet de minste moeite het te behouden, behalve om even een trekspel te spelen alvorens Merel te laten winnen. Nú staat Indra de speeltjes die ze vast heeft zo nu en dan persé niet aan Merel af.

Niet gewend het niet te kunnen ontfutselen, zet Merel dan alle zeilen bij: ze rukt, trekt en gromt. Vanuit Indra komt er geen grommetje aan te pas, door haar rust en stilte wordt de boodschap nòg overtuigender.

De boodschap luidt: ik ben de snelste, de sterkste en de slimste, dùs ik ben de baas.

23-03-2008
(II)

23-03-2008

1e Paasdag

Vanochtend mochten de meiden paaseitjes zoeken. Om beurten om ze ieder rustig de kans te geven.
In de tuin troffen ze een half eitje onder een bekertje, een half eitje onder een moeilijker om te gooien bakje en een eitje in een doosje...



Mereltje was eerst aan de beurt. Klik om de filmpjes van haar paasfeestje te bekijken:
1) Merel heeft haar 1e eitje gevonden
2) Het 1e eitje eten en ondertussen haar 2e en 3e eitje vinden
3) Merel krijgt haar 2e eitje te pakken!
4) Eitje nr. 3 is een denkertje...
5) Hoe eitje nr. 3 wordt ontfutseld

De filmpjes zijn middels QuickTime Player of RealPlayer te bekijken, volg de link om deze gratis te downloaden!

Indra is dòl op eieren!

eitje nr. 3 zit in een lampendoosje	al likkende schuift dat ding weg...	oppakken en doorzetten	moeilijk als je de surprice niet wilt slopen!

 

22-03-2008

Bestwil

Indra heeft gisteren een ongelukje gehad. Tijdens een wandeling botste haar kameraad baldadig tegen haar achterkant, waarop Indra een hevige pijnkreet gaf en aansluitend deze hond van zich afsnauwde. Iets wat Indra nog nooit heeft gedaan, behalve bij opdringerige reuen.

De rest van de wandeling (ruim anderhalf uur) weigerde ze met haar vriendin te spelen en kwam zelfs steun zoeken als die aandrong.
Indra is echter bepaald geen haatdragend typetje. Ze heeft het hart op de tong: wat haar dwars zit laat ze onmiddellijk weten, waarna ze àltijd direct bereid is weer gezellig te spelen, mits hetgeen haar irriteerde gestopt is uiteraard.

Thuis gekomen vond ik Indra stilletjes en het hangende staartje wat ze liet zien, was ook niet typisch-Flatcoated... Toch maar even naar de dierenarts.

Arme Draatje heeft een zware kneuzing en moet rust houden. Lastig is dat ze absoluut niet mag spelen, omdat echt voorkomen moet worden dat er nu iemand tegen haar staart springt of zo. Dat betekent dat Mereltje een groot deel van de dag in de bench moet blijven. Zo nu en dan wisselen de meiden van plek, om Merel ook haar spel en aandacht te bieden.

Hoewel Indra duidelijk pijn heeft, vinden beiden het gescheiden leven helemaal niet leuk. Indra ligt demonstratief voor de bench naar haar dochter te kijken, Merel kijkt me met droevige oogjes vanachter haar tralies aan. Ze zijn vol onbegrip en verdriet dat ik hen het geknuffel en stoeien met elkaar ontneem, waardoor  ik me er nòg rottiger over voel.

Het zou schelen als 'k hen kon uitleggen dat het 'bestwil' is. Dat als we nu even doen wat de dokter zegt, ze des te eerder weer samen kunnen ravotten en snoezelen.
Als baasje moet je geregeld 'streng' zijn omwille van 'bestwil'. Het uitvoeren er van kan ik goed, want ik wil gewoon het àllerbeste voor mijn viervoeters, maar het vreet wél aan me...

14-03-2008

Zuurpruim

Toen Merel een week of 8 oud was kreeg ze voor het eerst een partje van een manderijn. Nou ja, eigenlijk was het een intens zure mineola. Baasje houdt namelijk erg van zuur.
Merel deelt onze liefde voor zure manderijntjes, want sinds die tijd heeft ze een buitengewone belangstelling voor me als ik er eentje pel en sjeest ze verheugd naar weggeworpen sinaasappelschillen.

Vanochtend kreeg ze het klokhuisje van mijn Granny Smith. Dat ze er mee in haar nopjes was, was direct duidelijk, want ze stapte er met een gedreven stapje mee naar haar kussen. Na enig onderzoek ("Hoe eet je zo iets?") heeft ze onder het toeziend oog van haar moeder het klokhuisje soldaat gemaakt. Smullen geblazen!

Merel vond het zó overheerlijk, dat ze op het meest energieke moment van de dag -  direct na opstaan - in alle stilte op haar kussen lag. Indra en ik hebben intussen zitten genieten van hoe Merel ontdekte òf en hoe ze het kon eten.

Alle 'hoogtepunten' in Mereltjes bestaan worden nauwlettend gevolgd en begeleid door Indra, want ons bent zuunig op onze manderijnemerel.

13-03-2008

Samen in een bandje

Tot de pups geboren werden speelde ik met veel plezier klarinet. Indra kwam als trouwe supporter, vanaf de 1e noot, aan mijn voeten liggen. Dat maakte het spelen nòg leuker.
Maar toen werd onze Merel geboren....

Achteraf gezien is het natuurlijk de goden verzoeken, je hondje de naam te geven van een vogeltje. Dan moet je niet verwonderd kijken als het hondje gaat zingen!
Zodra Merel de klarinet hoort, voelt ze behoefte mijn 'gehuil' te beantwoorden. De roedel roept haar en Mereltje antwoordt: "Joehoe, ik ben hier!"

Als ze los loopt lijkt het probleem verholpen, dan komt ze naar me toe. Of ze dan blijvend stil is, vanuit de gedachte "Da's niet aan mij gericht, ik ben er immers al", kan ik nog niet uitproberen, omdat Merel nu nog op de leeftijd is dat ze graag zelf de klarinet ter hand en in de mond neemt.
Wij kunnen elkaar wel zien wanneer ik zit te spelen. Als ik in haar schoenen stond, zou ik daarom het stééds opnieuw beantwoorden van mijn huilen onnodig hebben gevonden. Haar geduld met een blijkbaar nogal kippige baas is prijzenswaardig.

11-03-2008

Merel naar de basiscursus

Een verslagje van Mereltjes basiscursus vindt u hier.

10-03-2008

Fokresultaat

Twaalf weken zijn ze nu en ik blijk een complete dierentuin gefokt te hebben...
- Merel is "een rare vogel" (what's in a name),
- Bacchus werd - als broertje van onze Merel - tijdens zijn logeerpartij steeds liefkozend "broer konijn" genoemd, wanneer mijn moeder hem in haar armen nam,
- Sarah groeit zo goed, dat de baasjes hun twijfels hebben uitgesproken over of zij haar niet beter Polly hadden kunnen noemen,
- Dunya word met zo'n vanzelfsprekendheid 'piranha-pup' genoemd, dat ze al een poosje tot deze diersoort gebombardeerd moet zijn.

Binnen 12 weken tijd blijken van de 7 pups nog maar 3 een hondje te zijn. En van wie de eigenschapjes van die 4 afvalligen komen?? Mijn naam is haas.


On behalf of all studs:
Lament of a Stud

My job is making puppies
And I get two tries at that
They pat me and tell me “Good Boy”
And that’s the end of that

It’s half my job to give ‘em teeth
And topline, fronts, and other
Remember, it’s only half my job
They also have a mother

It’s not my job to carry pups
And make ‘em grow or nurse ‘em
And feed and clean and make ‘em strong
That’s for “mother” and a person

It’s not my job to wean ‘em
And feed calcium and food
And stack and gait and housebreak
And make ‘em show or brood

It’s not my job to plan the breeding
And learn what produces well,
To study pedigrees, learn what’s there
And pick out what to sell

It’s not my job to guarantee champs
The breeder picks the pair
To make and whelp and feed and show
And hope that champ is there

It’s not my job to be on hand
When points are given out
The breeder, owners, dam and friends
Take credit with a shout

It’s not my job to deliver a winner
It’s only genes I sell
But let those puppies turn out bad
And guess who catches HELL ????!!!

09-03-2008

Exercitie

Gisteren hebben Mereltje en ik onze laatste puppyles gevolgd: zitten, liggen, staan, aan de lijn lopen, door een tunneltje rennen, over een bruggetje spurten (Merel kan de dingen alleen in de hoogste versnelling), hier komen, spelen met de andere puppy's...
Na afloop rijden we altijd even langs een recreatiegebiedje waar ik dan met Indra wandel en speel. Op het grote veld naast de parkeerplaats staat een verbodsbord met daarop de afbeelding van het hoofd van een herdershond. Dat komt mooi uit, want we hebben iets te veel vervelende ervaringen met herders...

Gisteren stonden daar meer mensen met deze logica, want midden op dit sportveldje stond een auto en daarnaast 6 mensen en 5 honden. Een trainingsgroepje met instructeur, concludeerde ik. Altijd nieuwsgierig naar een training keek ik belangstellend naar hun aktiviteiten, terwijl ik op gepaste afstand voor Indra een balletje gooide.
Terwijl we om het veld wandelden hoorde ik de instructeur aanhoudend bulderen: "Linksomkeert, rechtsomkeert".  De 5 cursisten liepen naast elkaar en draaiden steeds braaf op zijn commando om.
Ik verwonderde me over de toon, het gebrek aan afwisseling in de oefening, het uitblijven van een beloning (naar baas en/of hond) en de sfeer.
Kersvers van de puppycursus terug, waar ik genoten had van blije mensen met dito puppy's die al veel meer aandacht voor hun baasje hadden dan deze 5, besloot ik eea eens van dichtbij te gaan bekijken.

Juist op dàt moment nam de instructeur de lijn van 1 van de honden over om eens een staaltje van het betere ruk- en trekwerk te laten zien. Het staartje van de hond zakte lager en lager, maar de aandacht voor de instructeur bleef volledig uit. Tenslotte stopte de man met zijn demonstratie en legde uit dat de hond niet helemaal reageerde zoals zijn bedoeling was, omdat hij afgeleid werd door 'die hond daar' (Indra, die keurig los volgend met mij mee wandelde, op gepaste afstand van de trainingsgroep).
"Waar de kennis ophoudt, begint het geweld", dacht ik.

Het bracht herinneringen boven aan het werken met Floris. Een ondeugende, eigenwijze, zelfverzekerde Flatcoated reu die súper stabiel werkte. Niet omdat hij vreesde voor de consequenties van ongehoorzaamheid, want vrees kende hij niet, maar omdat hij en ik de beste vrienden waren. Hij deed het dan ook voor geen ander.
M'n vriend had verbaasd gereageerd op de enorme stilte waarmee Floris gedirigeerd werd, toen hij dat voor het eerst zag. En tijdens een les werd me door een hulp-instructeur eens gevraagd hoe ik Floris eigenlijk had uitgestuurd. Hij merkte op dat Floris het perfect deed, maar zelf niets gehoord te hebben. Toch was mijn commando verbaal geweest...

Honden horen véle malen beter dan mensen, dus waarom dat gebulder??
Wie commando's altijd bars laat klinken, gaat er van uit dat een 'commando' gecommandeerd moet worden. Dat maakt het samenwerken, voor beiden, lang zo leuk niet als mogelijk is! Los van de sfeer en het contact vind ik het ook trainingstèchnisch onverstandig: je verliest immers de mogelijkheid met de eigen stem te corrigeren als je de hond went aan het toegebromd worden.

Maandag beginnen Merel en ik met de basiscursus. We hebben er zin in en gaan gelukkig op cursus bij een school waar we er beiden zéker lol in zullen houden!

04-03-2008

Bob

Toen de pups geboren werden heb ik een honden-fietskarretje te leen gekregen. Het fietskarretje met een 'wandelset' doet dienst als pupmobiel. Hiermee kon ik met de 7 dwergen buiten wandelen en hen ook gemakkelijk meenemen voor hun 1e enting!
Nu 6 van de 7 pups zijn uitgevlogen gebruik ik het karretje nog voor Merel. Zo kan ze, ook nu ze nog niet zo lang mag lopen, toch mee op de wandelingen met haar moeder.

Zo nu en dan mag ze er even uit om zelf te lopen en honden te ontmoeten. Ook maken we een stop bij bosjes, waar we samen doorheen struinen. Prachtig vindt ze dat! Al die interessante geurtjes... Maar zeker ook het klauteren over - en zich een weg banen door gesnoeide takken, ze kreeg er al rap handigheid in.
De overige tijd zit ze comfortabel op een vetbedje in het karretje door het raampje te kijken. Een 'hondenleven' noemen ze dat...

03-03-2008

Rangorde

Indra en Merel zijn het er (nog) helemaal over eens: Merel is nog maar een puppy en Indra haar grote voorbeeld. Ook tav mij is Merel er van overtuigt dat ik haar leid en bescherm, desondanks hebben we een paar rangorde bevestigende gewoonten:
- Ik ga als 1e door de deur naar buiten;
- Ik eet voor zij eet en Indra krijgt haar portie voor Mereltje krijgt;
- Merel en Indra komen mij groeten, niet andersom, want de lager geplaatsten gaan naar de hogere. En Indraatje wordt ook dan 'voor getrokken' (krijgt de eerste knuffel).
- Het leukste speeltje is van mij (en blijft daardoor ook heel bijzonder). Ze mag het dus na 't samen spelen niet houden;
- Ik win het laatste trekspelletje, want ik ben de sterkste (maar winnen lukt vaak beter door vast te houden zonder nog langer te trekken, zo doet een dominante hond dat namelijk ook!);
- Ik bepaal de richting waarin we lopen en deze is dus nóóit de kant op waarheen Merel trekt;
- Wanneer we los lopen moet Mereltje op mij letten en niet anders om. Let ze niet op, dan ben ik plotseling "kwijt" (achter een boom) of al een heel eind verder op.

Honden onderling maken eveneens gebruik van dergelijke subtiele rangorde bevestigende regels en ze worden dan ook heel goed begrepen. Het is eigenlijk een heel kleine moeite, want wordt gemakkelijk een gewoonte. Mbv dergelijke regels voorkom je problemen en blijf je de baas zonder bazig te doén.

Een andere bekende, is de hond verbieden op de bank te komen.
Mijn honden mogen slechts bij zeer hoge uitzondering en alleen op uitnodiging op de bank. Zelf vind ik het namelijk gemakkelijk dat ze vanzelfsprekend op de vloer blijven, wanneer we op visite of vakantie zijn, maar ook als ze vies zijn. Maar dat een hond niet op jouw plek mag liggen ivm de rangorde, dat is een misvatting.
De hoogst geplaatste hond accepteert bèst dat een ander eens op zijn plekje gaat liggen, maar laat zo nu en dan weten dat dit een gùnst is! Als de dag van gisteren herinner ik me hoe Floris dat deed tav onze logeerreuen:
Hoewel ieder baasje de eigen mand of het eigen kussen mee gaf, lag de logee natuurlijk bij voorkeur op een kleed, kussen of in de mand van Floris. Floris vond dit prima, hij had genoeg slaapplaatsen en deelde zijn plekjes zonder morren. Echter, zo nu en dan liep hij op de logee af, ging er voor staan, borst vooruit en duidelijk wachtend...
De logee lag plots minder comfortabel en besloot al rap de plek maar te verlaten. Vervolgens nam Floris er op plaats, zat er een minuutje en vertrok weer. Het was slechts om even te laten weten: "Dit is van mij, als ik wíl, lig ik hier. Zolang we het daar over eens zijn, mag je er best even dutten".

Wie zijn hond op de bank wil laten, zou dus eigenlijk zo nu en dan - net als Floris - de hond er af moeten sturen, om er zelf even demonstratief op te gaan liggen...

02-03-2008

Pupmensen

'Pupmensen' noem ik ze, de (toekomstige) baasjes van de pups. Toen ik besloot een nestje te fokken keek ik uit naar de pups, het leren kennen van de puppy's, het verzorgen van de kleintjes, het volgen van hun ontwikkeling en beleven van een nestje met mijn Indra.

Eigenlijk heb ik vooraf nooit bedacht hoe leuk het is de pupmensen te ontmoeten, hen te leren kennen en hen zo ontzettend gelukkig te kunnen maken.
Het moment dat ik mensen kon bellen om te vertellen dat hun pup geboren was, was geweldig! Ze waren zo mogelijk nog gelukkiger dan ik zelf en er zijn ook wel wat 'kraambedtranen' gedeeld.
Hoewel ik bepaald niet uit keek naar het afscheid van de kleintjes, was het een groot genot mensen zo stapel gelukkig met hun nieuwe aanwinst uit te zwaaien. Maar ook de afgelopen 3 weken heb ik nog veel mogen meegenieten van hun plezier, geluk, trots en de liefde voor hun puppy.
Vandaag zwaaide ik Bacchus opnieuw uit, na een logeerpartijtje ivm vakantie. Op schoot, in de armen van zijn baasje, werd hij letterlijk omringd door liefde.

De baasjes vinden dat ze boffen met hun puppy's, de puppy's boffen gelukkig evenzeer met hun baasjes!

29-02-2008

De wijde wereld in

Zondag wordt Merel 11 weken oud. In de eerste 16 weken leg je de basis voor hun verdere leven.
Een periode waarin ze verschillende prettige ervaringen moeten opdoen, met al waar ze later mee moeten kunnen omgaan in hun dagelijks leven.

Merel beleeft dus van alles. Zo heeft ze kennis gemaakt met vriendelijke volwassen honden en met pups van allerlei rassen. Ook heeft ze op straat andere katten gezien dan onze eigen Viggo en natuurlijk vervoersmiddelen en buurtbewoners.
Merel is een aantal malen mee geweest naar de dierenwinkel, waar ze knaagdiertjes heeft bekeken en geurtjes opgesnoven. Ze is mee geweest naar een winkelcentrum en op bezoek.
In de doggy-ride mag ze regelmatig mee tijdens de wandelingen met Indra. Hier en daar mag ze ook zelf de benen even strekken in zo'n prachtig gebied, om kennis te maken met allerlei landschap en begroeiïng.

Steeds opnieuw word ik geconfronteerd met dat wat voor ons zo gewoon is, voor een babyhondje nog een ware belevenis is, waar ze welliswaar met veel plezier aan deel neemt, maar ook nog best moe van wordt.
De wereld door haar oogjes bekijken geeft een heel nieuwe kijk op mijn omgeving.

De ontdekkingsreis beperkt zich uiteraard zeker niet tot slechts hetgeen ik haar aktief aan bied. Zelf neemt ze ook de nodige initiatieven...
De afgelopen week verbaasde ik me dagelijks over waar mijn kleine meisje al bij kan! Mijn puppy groeit als kool en als haar lijfje rechtop gaat staan tegen bijvoorbeeld een kastje of de tafel en haar koppie de zinnen gezet heeft op iets wat daar bovenop staat, dan loopt ze plots met iets te sjouwen waarvan ik zou hebben durven zwéren dat ze er niet bij kan.
Hoewel niet altijd handig en evenmin 'de bedoeling', is haar onderzoeksdrift, nieuwsgierigheid, het vertrouwen in haar mogelijkheden en het ervaren van wat ze allemaal al kan absoluut waardevol!

Een hele troost wanneer ik haar weer eens blij bij me roep in een poging tijdig te ontfutselen wat niet voor haar bekkie bedoelt is, zonder haar de lol in het delen van de buit af te leren.

25-02-2008

Pup-licentie

Kijkende naar Indra en Merel samen, ontkom ik niet aan een regelmatig "Oooooh" en "Aaaaahh", maar lang niet altijd met ontroerde stem, ook geregeld met verontwaardiging of uitroeptekens...

Een pup heeft tot een maand of 4-5 een zogenaamde pup-licentie. Turid Rugaas heeft dit in haar boekje 'Kalmerende signalen' heel helder omschreven. Gedurende de duur van deze 'licentie', wordt er werkelijk van alles gedoogd door de volwassen roedelgenoten tav pups: de kluif afpakken, het toe grommen van moeder als er niet gezoogd mag worden, over de volwassen hond heen racen, aanhoudend in oren hangen, vriendelijke pogingen gedrag te stoppen volkomen negeren...
Wat zo'n snoezig puppy lijkt te zijn, haalt werkelijk allerhande dingen uit die het over enkele maanden niet meer zal mogen. In de loop van de komende maanden zal ze, gaandeweg, leren wat mag en welke dingen ongewenst zijn. Ze mag vrij en blij de wereld en eigen mogelijkheden ontdekken, met zo min mogelijk beperkingen en slechts constructieve, niet-gewelddadige correcties.

Een mooi voorbeeld is de wijze waarop Indra Merel er toe poogt te bewegen niet meer bij haar te zogen: Indra poogt haar af te leiden door met een speeltje te zwaaien. Dat helpt niet, dus duwt ze haar vervolgens aanhoudend zachtjes van haar tepels weg. Eerst met haar neus, terwijl ze haar aansluitend uitnodigt te komen spelen, tenslotte duwt ze ook ook met haar poten. In hardnekkige situaties staat ze op en huppelt voorzichtig (om niet op Merel te springen) tot ze zich heeft verlost. Zodra Merel los is van haar moeder, neemt Indra de speelhouding aan. Dit lijkt buitengewoon onduidelijk en inconsequent, maar past natuurlijk helemaal bij deze wijze van opvoeden!
De geduldige, liefdevolle en verzorgende aandacht die een volwassen roedelgenoot voor een pup heeft is prachtig om te zien en goed om in gedachten te houden wanneer we zelf om gaan met een pup.
Honden die pups opvoeden maken daar tenslotte perfecte honden van, terwijl wij wanneer we een pup opvoeden daar vaak problemen mee krijgen.

18-02-2008

Ramp-tourisme

In een poging de wereld om haar heen te leren kennen, als ook haar eigen mogelijkheden en beperkingen, onderneemt Merel werkelijk van alles!
Ze graaft en wroet onder het hondenkussen, ze bouwt hutten onder het vetbed in de bench, ze wurmt zichzelf in een kistje onder het bed, ze doet verwoede pogingen op bed, bank en tafel te klauteren, spiegelt zich in de ovendeur, sleurt ieder kledingstuk en tas die ze aantreft mee, zodat ik nu noodgedwongen mijn jas en sjaal netjes aan de kapstok hang in plaats van gemakshalve even over een stoel. Ook ons bezoek haalt de tas al rap van de grond en bank... Hondenriem, speeltjes en schoenen uit de gang verhuizen razendsnel van de deurmat naar het hondenkussen als ik héél even de gangdeur open laat staan...

Indra krijgt er geen genoeg van te volgen wat Merel allemaal uitspookt. Ze heeft er zichtbaar veel schik in. Zelf neemt ze heel braaf niets vast wat daar niet voor bedoeld is, maar wèl vlijt ze zich steeds pal tegenover de bandiet en bekijkt kwispelend diens 'onderzoek'. Ze is dus een echte ramp-tourist.

16-02-2008

Merel gaat naar school!

Merel is vandaag voor het eerst naar cursus geweest. Mag het 'cursus' heten? Misschien is Puppy-instuif een beter woord.
Het is een groep voor pups vanaf 8 weken, met tot voornaamste doel een bijdrage te leveren in de socialisatie en de baasjes goed te begeleiden in het opvoeden van hun puppy.

Gisteravond heb ik Mereltje de clicker aangeleerd, waarmee we vandaag zijn begonnen met trainen.
Merel heeft zich erg goed vermaakt op cursus en haar best gedaan om zitten en liggen te leren. Snoezig hoe ze zich al concentreerde op de oefeningetjes. Natuurlijk steeds maar kort, maar wel steeds opnieuw! Toen ik zelf 8-9 weken was presteerde ik beduidend minder...

Natuurlijk moeten we vooral buiten de les eea gaan oefenen. Ik kijk er enorm naar uit!
Dat weerhield me er niet van te genieten van deze zaterdagmiddag. De zaterdagmiddag zal de komende weken een relatief rustige zijn, want wat is zo'n cursus vermoeiend voor mijn druifje!
Al die indrukken en denksport laten haar slapen als een roos, zodat baasje op zaterdagmiddag even haar handen vrij heeft voor de dingen die de rest van de week er nog al eens bij in schieten, nu ze een babyhondje heeft.