Deze ochtend wandelden we in een recreatiegebied. Terwijl ik op een groot veld, de bal zo ver mogelijk weg wierp voor mijn duo, zag ik dat achter ons een man met een puppy wandelde.
Pups hebben zo'n bijzondere verhouding en manier van lopen, dat je al in de verte zien kunt dat het niet een klein ras is, maar een jong hondje.

Hoewel ik mijzelf niet toe sta op iedere pup af te gaan om te knuffelen, kreeg ik wel een onbewingbare zin het puppy even te passeren. Ze zijn immers zo leuk!
Vanuit mijn ooghoek bekeek ik waar de man met het puppy heen wandelde, terwijl ik de bal aan nam en opnieuw wierp, om daarna onze route in tegen gestelde richting in te zetten.

We troffen elkaar bij een strandje. Merel en Maartje liepen beiden vrij, net als de pup. We hebben de regel dat ze niet samen op één hond af mogen stormen. De oudste hond blijft aanvankelijk bij mij. Tegenwoordig is dat dus Merel.
Maartje droeg de bal en wandelde er met vriendelijke kwispel mee naar de pup. Ze snuffelde, liet de bal vallen en.. het volgende moment hoorde ik grommen!
Verbijsterd en geconcentreerd keek ik. Maartje is de goedheid zelve en haar lichaamshouding correspondeerde evenmin met grommen, maar anderzijds kòn dat geluid toch ook onmogelijk gemaakt worden door het puppy?
Ik stond in de startblokken om in te grijpen, zodra ik zeker wist dat het mijn hondje was dat zich zo gedroeg.

Opnieuw werd er donker gegromd. Nu wendde eigenaar van de pup zich tot zijn pup en zei "Heb jij het speeltje afgepakt?" De pup had inderdaad Maartjes speeltje vast en liet nu een derde grom horen..
Maartje draaide zich om en liep weg.

Zo verbijsterd als ik was over het gedrag van het puppy (een Vizla van 16 weken), zo trots was ik op de reactie van mijn lieve Maartje. Merel en Maartje lieten de pup links liggen en gingen wat door het water banjeren, terwijl ik de pup lokte met een ander speeltje, om onze bal terug te krijgen.
Nadat ik alle speeltjes weer in mijn tas gestopt had, zag puppemans dat Maartje verderop in een kuil met water stond te spelen. Pup liep er heen, keek en gromde: "Uit mijn kuil met water!". Merel en Maartje waren zo lief dit gedrag opnieuw te negeren, een conflict te vermijden.

Mijn mond viel open van verbazing over het gedrag van de pup, maar zéker ook over het gedrag van de eigenaar, die hierop in het geheel niet reageerde.
Ik besloot dat ik liever verderop ging spelen.
Voor een schattig hondje hoef ik geen pup tegemoet te lopen, maar slechts naar mijn eigen maatjes te kijken.
 

Edit 30-07-2010: Toen Merel vanmiddag aan Maartje snuffelde, stond ze te klappertanden van opwinding. Ik heb Maartje gelijk gecontroleerd en ja hoor.. loops! Haar eerste loopsheid begon eind oktober 2009, de tweede eind maart 2010 en de derde is nu begonnen.
 

Vanmiddag wilde ik mijn wandelschoenen aan trekken. Op het vloerkleed in de zithoek, trof ik de sokken die ik op de bank had klaar gelegd. Ik lachtte in mijzelf: "Maartje...", ze mag graag met sokken rond sjouwen als ze de kans krijgt.
Ik raapte de sokken op, pakte mijn wandelschoenen uit de gang, ging zitten, stak een blote voet omhoog om een sok aan te trekken en... Een gat! Maartje bleek er de gehele hiel uit geknabbeld te hebben!



Ik heb zo mijn redenen om met een verwijtend vingertje naar Maartje te wijzen.
Op de Clubmatch 2010 stond haar handler Ellen even met me te kletsen in de ring, in afwachting van dat zij aan de beurt waren. Maartje stond naast Ellen, paraat. Terwijl wij niets vermoedend verder praatten, heeft Maartje gedacht "Hé, wat hangt daar nou?" en het dunne showlijntje in een handomdraai door gebeten, om vervolgens braaf - met doorgebeten lijntje om - naast Ellen te blijven staan..
Dit was niet het eerste lijntje wat sneuvelde. Op Ameland (nov. 2009) kwam ons in een bos een man met twee agressieve honden tegemoet. De man lijnde in allerijl zijn honden aan en ik begon dus hetzelfde te doen. Toen ik Maartje aan een lijntje had, draaide ik me naar Indra en Merel, om die hun lijn om te doen. Zodra ik weer overeind  kwam, zag ik tot mijn schrik Maartje weg huppelen, met aan haar halsband een klein stukje nylon lijn...

't Is niet moedwillig slopen, maar gewoon gedachteloos knagen. Zoals we allemaal wel eens doen, maar dan met iets wat daar speciaal voor bedoelt is: een bakje chips, voor de buis...
 

Merel heeft afgelopen week een voetje bezeerd. Er zit een flinke, gapende wond onder de voet van haar linker voorpoot, tussen het grote voetkussen en een teen. Tevens is er een stuk van haar voetzool afgestoken. Eea is vermoedelijk het werk van een rietstengel.

M'n bikkel vindt zelf dat het allemaal reuze mee valt, maar toch is haar enige rust en droge voeten opgelegd door mij, tot de wond weer dicht zit. Met een badstof babysokje (ivm de transpiratie) in een Walker hondenschoentje, mag ze dagelijks mee het bos in.

Hoewel ze beduidend rustiger is nav het warme weer, weet ze binnen 3 uur tijd een gloednieuwe Walker - exact dezelfde als waar Indra keer op keer op keer weken plezier van had in geval van verwonding - volledig kapot te lopen...
Het mag een wonder heten dat ze niet veel vaker wat mankeert aan haar voetjes, wat hebben die veel te verduren!

3 uur geleden nog gloednieuw...

Afgelopen maandag was het weer zo ver. Tijdens spel met Maartje, wierp ik haar speeltje onbedoeld hoog, in een hoge boom. In de afgelopen 10 jaar is mijn werpkunst sterk verbeterd, maar zo nu en dan...
En hoe ik ook knutselde met takken en touwtjes, dit keer lukte het niet een 'hengel' te knutselen die zowel licht genoeg was ondanks de meters lengte, als stevig genoeg om op die lengte niet te gaan zwiepen of zelfs buigen. Met veel tegenzin gaf ik me gewonnen.

Vandaag kregen we een geweldig kado: een 2e hands, meters lange, stevige, lichtgewicht, telescoophengel!
Razend nieuwsgierig naar of dit zou werken, toogden we naar het bos terug. De hengel was heel licht van gewicht en inééngeschoven niet langer dan een wandelstok. Onder de boom schoof ik 'm uit tot een (5) meterslange ballenprikker. Met de hengel prikte ik de bal moeiteloos uit de boom!
We hebben er vervolgens zeer onbekommerd mee gespeeld, onder de bomen.

De hengel maakt vanaf vandaag deel uit van de vaste 'uitrusting' in mijn auto. Laat die volgende vrouwenworp maar komen!
 

Aan het eind van de dag nam Maartje deel aan de fokkerijklasse, waar 4 door Sijkje Winter gefokte Flatcoateds, van verschillende eigenaren en uit diverse nesten, samen als groepje werden uitgebracht. Het was een geweldig leuk gezicht! In deze klasse bracht haar fokker haar weer uit. De honden moesten gelijktijdig staan en aansluitend gezamelijk heen en weer draven, gelijktijdig keren, etc. Wat een mooi plaatje!

'k Ben ape-trots op hoe m'n meisje het gedaan heeft en heb genoten van haar plezier in het evenement.
Sijkje en Ellen, nogmaals ontzettend bedankt voor jullie hulp!
 

Zojuist ontving ik een pakket van een vriendin. Zij is een poosje geleden een bedrijfje begonnen voor vers vlees voor honden en verraste me vandaag met een doos met diverse zakjes zélf gedroogd vers vlees.
Merel en Maartje waren in de achtertuin, terwijl ik de doos opende en de heerlijke geur die er uit op steeg, op snoof. Jeetje, wat een verwennerij!
Ik wierp een eerste snelle blik op hetgeen ze gestuurd had: long, hert, vleesmix, lever, konijn, kalkoen..

Ik liet de doos op de tafel in de woonkamer staan en liep naar de computer om haar direct een bedankje te mailen.
De eerste letters stond nog niet in het scherm of Maartje stond luid snuivend, met haar neus in de lucht en haar voorpootjes tegen de hor van het woonkamerraam, vast te stellen dat hetgeen zojuist bezorgd was iets wel héél bijzonder lekkers was..

Alle opvoeding werd volledig vergeten toen ik later de achterdeur opende om ze binnen te laten. Twee dól vrolijke meisjes stormden naar de woonkamer, zetten hun voorpoten op tafel en keken gezamelijk in de doos die daar nog stond..

Deze overheerlijke smullerij gaan ze verdienen met héél knappe prestaties, want dat zullen ze er gráág voor doen!

konijn	kalkoen	vleesmix (rund, pens, kip)
lever	hert	long

We stonden op straat, niet ver van de parkeerplaats, maar m.i. te ver om Merel daartoe te forceren. Ik zette één voet op de lijn van Maartje en wendde me naar Merel.
Ik betastte haar achterpoot voorzichtig, niet wetende wat er pijn deed en hoeveel pijn ik haar zou kunnen doen met alleen al het betasten. Als wilde ze aanwijzen "Nee sufferd, niet daar!" boog ze zich voorover en likte een paar keer op haar voet. Keurig getraind, richtte ik me op haar voet. Merel wachtte weer kalm af. Het betasten en bewegen van haar voetje gaf geen problemen. Onder de ruwe voetkussens, waar nog wel eens een braamdoorn in steekt, trof ik niets aan. Meer en meer in de veronderstelling dat ik de oorzaak niet zelf zou kunnen vinden, tastte ik nog even verder. Tussen haar tenen en tenslotte tussen het grote voetkussen en de teenkussentjes.
Dáár vond ik een 'korreltje', een 'dingetje'. Piepklein, zo te voelen aan de haren geplakt die onder de voet tussen de voetkussens groeien. Zou dat 'korreltje' zo'n pijn kunnen geven? Aan Mérel??

Er kwam geen reactie van Merel, maar omdat ik niets anders kon vinden besloot ik om toch dat 'dingetje' uit haar vacht te verwijderen. Blijkbaar deed ik op dat moment liever iets zinloos', dan niks.
Ik begon te peuteren aan het korreltje en constateerde dat het erg vast in de vacht zat. Ik probeerde te voelen hoe dat dan mogelijk was, maar zonder succes. Ook nadat ik de vacht 'ontward' had, kreeg ik het niet tussen de vacht uit. Om dat te kunnen begrijpen keek ik onder Merels voet en veegde de haren nog beter uit elkaar, bij het 'korreltje' vandaan. Ik boog me zo ver mogelijk naar het voetje en hield haar poot zo hoog mogelijk, maar kon het desondanks slecht zien. Op de tast zette ik m'n 'korrel-onderzoek' verder en meer en meer dacht ik "Het zal toch niet vast zitten in het voetje zelf? Doordat alle haren opzij geveegd waren kon ik nu met m'n nagels het korreltje pakken. Het zat wel érg vast. Wanneer het in haar voetje prikte, zou dat wel eea verklaren..
Nu ik het 'korreltje' tussen mijn nagels had en het dus in beweging kon proberen te krijgen, voelde ik steeds duidelijker dat het inderdaad in de voet vast moest prikken. Het feit dat ik het er echter niet als een doorn even uit kon trekken verwarde me. Ik meende dat het tòch in haren verward geraakt was en daarom niet makkelijk te verwijderen was uit de voet. Ik besloot me te gedragen als zat het dieper, omdat ik niet wist wat anders nog te proberen. Het recht er uit blijven trekken bleek de oplossing, terwijl ik dat voelde, voelde ik ook dat het korreltje geen korretje was.. Het bleek een stukje rietstengel te zijn die ruim een centimer diep in Merels voet gestoken had!

Ik keek ontsteld naar het stukje riet in mijn hand en wierp een grijns op Merel, die gelijk na verwijderen was gaan staan met haar blije "mooi, da's opgelost" gezicht. Maartje - realiseer ik mij achteraf - heeft al die tijd geen enkele aandacht gevraagd. Gedrieën liepen we door naar de auto. Merel stapte al weer zonder enig teken van (vrees voor) pijn. Mijn bikkel, m'n Spaniel.
 

10-04-2010
(II)

10-04-2010
(I)

Diesel is inmiddels uitgegroeid tot een prachtige, vitale kerel van 35 kilo. Hij is nog altijd een geweldige, enthousiaste kameraad.
Joke en hij beleven samen veel plezier aan behendigheidstraining, waar Diesel ook thuis de vruchten van plukte, toen iemand eens zijn speeltje midden op de terras-tafel legde...

Ook de moutainbikers waren weer van de partij. Geen gebied zo weinig heuvelachtig als het strand, maar da's een ander verhaal..
Wanneer er aan het strand fietsers passeren, moeten Merel en Maartje bij me komen. Maartje moet bij die gelegenheid liggen, want zo oefen ik dan gelijk het houden van de aangewezen plaats onder verleiding. Normaal ga ik een stuk uit de buurt van de 'baan' waar gefietst wordt als ik ze zie aan komen, omdat er op het strand nog al wat fietsers zijn die niet op de hoogte lijken van de mogelijkheid te sturen. Vanochtend - met mijn zo braaf en beheerst gebleken Maartje - besloot ik gewoon daar waar we liepen, plaats te houden. Vanzelfsprekend bleef ik vlak in de buurt staan, om ongelukken te voorkomen. Ook wanneer we dan bijna van de sokken werden gefietst, bleef Maartje onverstoorbaar, rotsvast plaats houden. Ik had binnenpret over mijn gevoelens van trots voor m'n frustel, over prestaties die door hen die onwetend hielpen bij de 'test', helemaal niet werden opgemerkt.

Hoe volkómen onopgemerkt haar prestaties bleven, bleek toen we al zeker halverwege de terugweg waren.
We hadden er al enkele uren strandfeest op zitten, toen ons een 'menigte' tegemoet kwam. Eerst begreep ik niet wat ik zag, maar naarmate ze dichterbij kwamen, bleek het een groep van pakweg 20 joggers te zijn.
Ik keek met een schuin oog naar Merel en Maartje. Dit was toch wel even wat bijzonders! Merel besloot na even verwonderd te hebben gekeken, maar gewoon door te kuieren. Maartje stond stil en keek zoals alleen zij dat kan: met haar zwarte oogjes, zéér nadrukkelijk en hevig geïnteresseerd. Ik stond op scherp om haar zo nodig terug te roepen, maar vond het erg leuk te kijken naar wat zij doen zou, dus besloot niets te zeggen zolang ze er niet heen stormde.
De groep joggers - hoe is het mógelijk - besloot exact ter hoogte van waar zij en ik stil stonden, op een mij ontgaan signaal, ook halt te houden. En terwijl ik genoot van  hoe Maartje stond te wikken & wegen "Het is niet de bedoeling dat ik naar onbekenden ga, maar zal ik het desondanks toch nog maar eens doen?" draaide één van de joggers zich om, stak enkele vingers in zijn mond en floot zijn groepsgenoten bijéén (eerlijk, op notabene slechts enkele meters van elkaar verwijderd, lieten de mensen zich bijéén fluiten). Ik proestte het uit, want deze 'oefening' van vanochtend werd nu wel héél erg hoge school! Maar Maartje, drs. Maartje, volbracht de proef met glans! Samen kuierden we door, als was het allemaal heel gewoon zich al zó volwassen te gedragen.

't Is en blijft een wonderkind..
 

Toen Merel, Maartje en ik vanmiddag heerlijk in het bos aan het keten waren, merkte ik op zeker moment op dat Merel één oog dicht kneep. We zijn naar de auto gelopen, waar ik nogmaals haar oog geopend heb om er in te kijken. Ze hield daar nog steeds haar 3e ooglid geheel over het oog, dus ik zag niets anders behalve tekenen van pijn.
Mijn bikkel had inmiddels zelfs zo'n pijn dat ze ook haar andere oog begon dicht te knijpen.

Het was zaterdagmiddag, dus weekenddienst. Dicht bij het bosje waar we gespeeld hadden, wist ik een dierenartspraktijk die ook in het weekend geopend is. In de hoop dat we daar terecht konden, ben ik linea recta daarheen gereden. We mochten gelijk door lopen naar de arts.
Ik legde uit dat ze zojuist door de bosjes had geraced en ik het vermoeden had dat er wat in haar oog gezwiept was of onder haar 3e ooglid zat. Merel kreeg een druppel verdoving in haar ogen om het onderzoek te vergemakkelijken en een gele vloeistof om beschadigingen zichtbaar te maken. Zij hield echter haar 3e ooglid ook na de verdovende druppel stug over het oog. Voor mij een teken dat ze hier wat onder had, danwel een fikse beschadiging, want de pijn was blijkbaar héél hevig.
Deze dierenarts wilde echter persé niet onder het 3e ooglid kijken zonder haar onder narcose te brengen.

Narcose brengt voor een hartpatient verhoogde risico's met zich mee, maar ook bij een hond met een gezond hartje ben ik absoluut geen voorstander van (makkelijk) te vermijden narcosemiddel. Bij Floris, Indra en Merel is al vaker onder het 3e ooglid gekeken, maar nooit mbv narcose.
We waren het er over eens dat narcose niet vandaag zou plaats vinden.
De arts gaf mij een tube terra cortril oogzalf mee. Hij had zich al opgewonden over mijn verzoek zonder narose onder het ooglid te kijken, dus ik hield mijn mond maar over de oogzalf, want had geen zin in meer 'gedoe'. Echter, deze zalf mag niet in een beschadigd oog, want remt het herstel tgv de corticosteroïden die er in zitten en kan zelfs tot meer schade leiden!
Behandeladvies: 4 dagen zalven en als het dan na woensdag nog niet beter gaat, terug komen om onder narcose onder het 3e ooglid te kijken. Aangezien een beschadiging niet was uitgesloten (en m.i. zelfs heel waarschijnlijk was!) vond ik dit een onverstandige behandeling. Als er iets in haar oog zit, heeft dat in 4 dagen grotere beschadiging gegeven, is het oog 4 dagen behandeld met herstel tegenwerkende zalf en vanzelfsprekend is het gewoon wáánzinnig pijnlijk iets in je oog te hebben..

Toen ik 20 minuten later thuis was, heb ik onmiddellijk de dienstdoende weekenddienst gebeld en gevraagd of zij wel gewoon onder een 3e ooglid keken zonder narcose. We konden een uurtje later terecht. Ik deed intussen royaal Cavasan zalf in haar oog, wat ik altijd in huis heb 'voor het geval dat'. Merel hield haar ogen nog steeds stijf dicht en het oog waar het om te doen was traande nog steeds hevig. Och, wat een pijn.. En een aansteller is ze zeker niet, mijn meisje dat vol doornen in haar koppie zit als ze 'for fun' door de bramen geraced heeft, zonder een krimp te geven..
De weekendarts deed opnieuw een druppel verdoving in het oog en ook dit maal bleef ze desondanks haar 3e ooglid voor haar oog trekken. Het ooglid werd opgetild en wat we zagen was te gruwelijk voor woorden: een stuk hout van een centimeter lang en zeker de breedte van een U. Het lag met de ruwe kant op het oog en de gladde, ronde kant omhoog.
De arts heeft het er met een pincet af gepakt. Wat was ik blij dat dat ding er uit was! Stel nou dat we dit 4 dagen hadden laten zitten.. Wat een pijn! Om maar niet te spreken over de schade.
Behandeling: Cavasan zalf. Aanvankelijk 6 maal daags, straks 4 maal daags. Ik heb haar thuis een pijnstiller gegeven.
Ik denk dat ze over enkele dagen weer met twee ontspannen geopende ogen de wereld in kijkt.

Hoe vaker je 'een lastige eigenaar' bent, die wil weten wat & waarom, hoe vaker je er helaas ook achter komt dat dit nodig is..
 

Na Indra's overlijden is mijn angst ook Merel tzt te verliezen aan DCM toegenomen. Niet nav fysieke klachten, maar vanuit de indruk dat het een familiair probleem betreft. Omdat het voor de kennis van DCM bij Flatcoateds zinnig is familie te onderzoeken en Merel in gedrag verandert is na het verlies van Indra - wat heel goed verklaard zou kunnen worden vanuit gemis en haar veranderde positie - besloot ik van Merel een hartecho te laten maken.
Een hart-echo geeft het risico op slecht nieuws, daarvan wa ik me pijnlijk bewust, anderijds zou het uit de weg gaan van dit onderzoek struisvogelpolitiek zijn.
Het is niet rechtvaardig, dat tegenover zulk slecht nieuws als DCM, geen écht goed nieuws bestaat, maar slechts zeer tijdelijke 'voorlopig vrij', realiseerde ik me in de spannende dagen voorafgaand aan de echo.

Net als haar mama is Merel niet graag bij de dokter, maar eveneens net als haar moeder, vond ze de cardioloog en artsen in opleiding prettige mensen. Wie zich al te dicht bij haar gezicht begaf, kreeg een flinke lebber.
De gedragsveranderingen (samengevat: rustiger) zijn geen teken van DCM, vertelde de cardioloog. Het algemeen lichamelijk onderzoek liet daarnaast een gezonde hond zien, zonder tekenen van een hartafwijking of andere lichamelijke klachten.  Het beiden zinnig vindend - met het oog op een eventuele erfelijke belasting - is er desondanks ook nog een hart-echo gemaakt. De eerste beelden en metingen pasten bij een gezond hart. Des te meer schrokken zowel de cardioloog als ik zelf toen er tenslotte toch een duidelijk van de norm afwijkende meting werd gedaan.
De cardioloog heeft mij, o.a. met behulp van een afbeelding van het hart, helder uitgelegd wat we gezien hebben. De geconstateerde afwijking past bij het beeld van een DCM. Op dit moment is dat echter nog niet met volledige zekerheid te zeggen. Het is theoretisch mogelijk dat dit 'gewoon' bij Merel is, duidelijk afwijkend van het reguliere is, maar onverandert - en dus klachtenvrij blijft.
We hebben een nieuwe afspraak gemaakt voor een 2e hart-echo. Is er dan geen verandering, dan betekent dat helaas niet dat het geen aanvang van DCM is. Is het dan echter wel achteruit gegaan, dan weten we dat ook zij DCM aan het ontwikkelen is.

Vandaag ontvingen we fotootjes van Maartjes broertje - Merels half-broertje - Mike, op de leeftijd van exact 1 jaar. Wat een gave gozer!

Met een hel oranje brandend lampje, wat me er akelig nadrukkelijk op attendeerde op mijn reservebenzine te rijden, reed ik na een mooie avondwandeling, met mijn parelriddertjes op de achterbank, over de gladde wegen richting huis. Ik sloeg mezelf voor het hoofd dat ik niet eerder was gaan tanken, want tgv een lege tank stil komen te staan lijkt me sowieso heel erg vervelend, maar op een avond dat het zo koud en glad is, was het een nog veel onaangenamer vooruitzicht...

Ik had geluk, heel veel geluk, want wist op de valreep een bezinestation te bereiken. Opgelucht stak ik de sleutel in de dop van mijn bezinetank. De opluchting verdween onmiddellijk toen ik slechts het puntje van de sleutel in het slot bleek te kunnen steken: bevroren.
Naar huis rijden zou niet lukken, wat nu?
Ik stapte het benzinestation binnen en zei zoals slechts een hulpeloze vrouw met autopech dat kan: "Hellup".

De moderne ridder herkende de jonkvrouw in mij onmiddellijk. "Ik heb helaas geen slotontdooier meer", reageerde hij vriendelijk, terwijl hij mij een muntje aan bood. Als een echte 'vrouw met autopech', kwamen - terwijl ik opgelucht de geboden hulp aan nam - mijn gedachten niet verder dan 'een muntje om in het slot te duwen', maar ik had mijn twijfels of dat wel zou passen. De bevriezing zat bovendien dieper dan het muntje groot was..
De ridder voorkwam nog nèt op tijd dat ik deze gedachte volledig uit sprak en legde uit dat ik daarmee een beker heet water uit het koffieapparaat kon halen, er mijn sleutel in kon verhitten en dat het dan waarschijnlijk wel zou gaan. Plan B deed hij ook direct uit de doeken, zodat ik gekalmeerd - zowel over de aanwezigheid van een ridder, als over het feit dat ik niet eens had hoeven zeggen wat er aan de hand was en dit dus blijkbaar een vaker voorkomend probleempje was - met mijn bekertje theewater naar de auto terug gleed.

Warempel, de sleutel ging er nu wel in! Nadat ik heel even geduld gehad had, had de warmte van de sleutel ook het omdraaien er van mogelijk gemaakt.
Ik tankte een volle bezinetank, zodat ik gedurende de ijstijd niet te vaak met dit probleem geconfronteerd zou worden en ging afrekenen.
Mijn moderne ridder toverde daarna met dezelfde glimlach een busje WD-40 spray te tevoorschijn en adviseerde het even in 't slotje te sprayen, zodat ik dit ongemak een volgende keer niet zou hebben.
Tja, dat verklaart het gebrek aan ridders: een modèrne ridder, maakt zichzelf overbodig..